Con el fin de que se adapte la Sala de Fiestas LA PALMERA para mayor comodidad de las personas de la tercera edad y para personas discapacitadas se ha creado un importante grupo, de más de un tres millares de personas, que se autodenominan “AMIGOS DE LA PALMERA” y que con espíritu joven reclaman que se acaben cuanto antes las obras de adaptación y se abra la sala para evitar tener que trasladarse fuera de Vigo para disfrutar de un baile. Este grupo de amigos de La Palmera está apoyado por diversas asociaciones importantes de la ciudad, entre otras muchas, por la Federación Viguesa de Peñas Recreativas El Olivo, por la asociación de calidad de vida y tercera edad ACUDECO, por la asociación cultural GRAN VIGO, por el Grupo de Ecología Científica GECMA, por asociaciones de discapacitados, por asociaciones y comunidad de monte de Cabral, por la Asociación de Vecinos de Lavadores, etc., etc.
En estos tiempos de crisis la reapertura de salas de fiestas históricas son un hecho, muestra cómo en Galicia, en cada municipio, los locales con orquesta vuelven a estar de moda entre jóvenes y mayores.
Las salas de fiestas resurgen de sus cenizas en los distintos puntos de Galicia y las orquestas vuelven a copar unos espacios que comenzaron a abandonar a principios de los ochenta eclipsadas por los ritmos que marcaban los pinchadiscos. Solo algunas de esas salas de bailes: como La Palmera, en Vigo, La Flor, en Montouto, Lenon, en A Estrada, El Globo, en Betanzos,..…., lograron sobrevivir al cambio. La Palmera la más grande y cómoda, con infinidad de mesas, que es ahora la decana de las salas de fiestas gallegas, piensa reanudar su actividad después de la adaptación que han solicitado al Concello de Vigo para inaugurar su nuevo look después de casi un siglo de actividad, desde su apertura allá por 1920, tiempo en el que no le ha fallado nunca a su público. Hay familias en el barrio de Lavadores, que se conocieron y formaron en esta sala de fiestas, que están deseosas de que se terminen cuanto antes sus obras, e incluso sus hijos también. Algunos nos dicen que, “las orquestas, cuando suben al escenario, nos reconocen. Nos llaman por el nombre o nos dedican canciones. Por ahora tenemos que conformarnos con ir a Pontevedra, a La Luna, que también es grande y cómoda pero nos queda un poco lejos para nuestra edad”.
En Vigo existían salas de baile de “todos los colores” y tamaños, aunque las más importantes eran Las Cabañas y La Palmera. Esta última autorizada por las distintas administraciones y por la AGRUPACIÓN DE SALAS DE BAILE Y DISCOTECAS, como Sala de Baile, según se puede comprobar en el Registro Histórico Provincial, en la página nº 3 de ENTIDADES EN POSESIÓN DEL CARNET DE EMPRESAS RESPONSABLES Y DEBIDAMENTE AUTORIZADAS, a nombre de D. Fernando Echegaray Villar, Sala La Palmera, Ramón Nieto-Barreiro, Vigo. Por estas salas pasaron cantidad de orquestas de la época, como Radio Vigo, Florida, Estrella del Jazz, El Chacal, Poseiro, Bastos y otras muchas que marcaron una época importantísima en nuestra ciudad. Orquestas y Salas que han sido hitos en la historia de la diversión y el ocio de nuestra ciudad.
LA PALMERA
Si una de las salas de baile merece destacarse, en Vigo, con especial morriña y cariño, y que es la única que se mantiene en pie tal y como era desde principios del siglo pasado hasta la actualidad, y en perfecto estado, ésa es La Palmera, quizá la más grande entre las grandes. Autorizada por el Concello de Lavadores, en la antigua carretera de Villacastín a Vigo, actualmente Avenida de Ramón Nieto, abría las instalaciones cuando comenzaba a andar el siglo XX, funcionando con una pista al aire libre y dos salas bajo cubierta, con generosos servicios para damas y caballeros, siendo su segundo propietario, a partir de 1940, D. Augusto Echegaray Davila que amplió el salón principal de baile, ya como avenida de Ramón Nieto, donde se conserva tal cual, quedando conformada, dentro del parque de recreo, por una pista cubierta de unos 800 metros cuadrados, otra también cubierta de 300 metros, los servicios de 100 metros, una entrada de 62 metros cuadrados, unos almacenes al lado de la entrada de unos 250 m, varias salidas de emergencia a la Calle Fuente Oscura, a Ramón Nieto y a un jardín o pista al aire libre de más de 1000 metros cuadrados, en la parte trasera, a parte de otras dependencia . En la actualidad se conserva en perfecto estado con sus oficinas, barras, escenario, camerino, baños, pistas de baile, accesos para minusválidos, vestuarios, guardarropas, varias salidas de emergencia, etc, EN UN INMUEBLE DE PLANTA BAJA DE USO EXCLUSIVO, después de la adaptación realizada en 1971, supervisada por el arquitecto D. Alberto de Cominges Molina . En la parte trasera aún se conserva la palmera que da nombre a esta sala.
La Palmera autorizada por Gobierno Civil de Pontevedra, encargado de las autorizaciones de actividades en base a Reglamento de Espectáculos Públicos, a abrir los miércoles, jueves, domingos y festivos, vienen realizando bailes de fin de año, fiestas de reyes y algunos otros festejos, mítines y celebraciones de empresas y colectivos sociales como por ejemplo los realizados por: los empleados de Citroën, B 52, etc, etc, en los años 1999, 2000, 2001, etc. Pero los Amigos de La Palmera, los vecinos de Lavadores y distintos colectivo pretenden que después de la adaptación solicitada se habrá cotidianamente.
Sobre esta Sala aparece una anotación en la Guía General del Comercio de 1943, como Jardín de Recreo junto a Las Cabañas, La Cruz Blanca y otros. A partir de los años 60 fueron sus hijos Augusto y Fernando Echegaray Villar quienes la administran. Como dato podemos decir que esta Sala era la que más contribuía en el Gremio Local de Salas de Baile con 146.072.- pesetas, siendo la que menos cotizaba La Florida con 5981 pesetas. Al mismo tiempo La Palmera que llegó a tener en nómina, aparte de los camareros y demás empleados, 6 músicos hasta los años 80, cotizaba al impuesto del 5% sobre espectáculos públicos 23.885.- pesetas.
Como anécdota decir que también recibió alguna multa. En 1935 el Inspector Técnico del Timbre, D. Manuel Colmeiro y Rey, multó a la Sala de Fiesta La Palmera con 12,20 pesetas.
AMIGOS DE LA PALMERA nos comentan que: “creemos que las salas de baile mantuvieron un protagonismo social y fueron una enseña de tal magnitud que es necesario restablecer. Un gran número de vigueses que disfrutan de su juventud de plata lo están demandando y se sienten huérfanos sin estos espacios donde departir, donde bailar, donde preguntarse por su tos, donde mantener contactos con sus amigos, sus colegas de toda la vida, un lugar donde algunos se enamoraron y otros esperan volver a hacerlo, porque se sienten vivos y no quieren cerrar la historia de su vida apalancados en sus casas, muertos en vida junto al brasero de la mesa camilla, con el vago recuerdo de los buenos tiempos diluyéndose. Vigo y estos vigueses merecen que se recuperen las salas de baile de los mayores, de los menos mayores, de todos los que se quieren divertir de manera sana, con respeto y decoro”.
Para ello piden a voz en grito que el alcalde y el Concello de Vigo presionen para que cuanto antes se hagan las adaptaciones necesarias y se vuelva a abrir LA PALMERA, tal y como es, en las mismas instalaciones, con el mismo aforo y espacio sin que se impida la vuelta a la actividad de este lugar de ocio entrañable, tan solicitado y extrañado ahora, al ser la única sala antigua que queda en pie. Y según nos comentan los mayores del barrio “el único espacio que se adapta a nuestras necesidades y que además ayudaría a la reactivación de la vida social y económica del barrio”.
viernes 15 de enero de 2010
jueves 23 de abril de 2009
Día de la Tierra
Nelly Pérez Giráldez: “Tenemos la responsabilidad, el deber y el poder para cambiar las cosas y transmitir a nuestros gobernantes las inquietudes y preocupaciones en temática ambiental, con el fin de que las siguientes generaciones puedan seguir disfrutando de nuestro planeta”
La presidenta del Grupo de Ecología Científica de Galicia, Nelly Pérez Giráldez, manifestó que “hoy es un día especial para motivar y sensibilizar a la población, especialmente a los jóvenes y a los alumnos, en el cuidado de la tierra y en ese sentido GECMA está realizando permanentemente actividades. Así como informando del adecuado uso de los desechos y su reciclaje: vidrio, plástico, madera, cartón, papel, pilas y otra serie de desechos, los que pueden reciclarse y ser reutilizados”.
Continúo diciendo que: “Hoy 22 de abril celebramos a nivel internacional el Día de la Tierra. Todos sabemos que uno de sus promotores es el senador y activista ambiental estadounidense Gaylord Nelson, el cual promulgó este día para crear una conciencia común a los problemas de la contaminación, la conservación de la biodiversidad y otras preocupaciones ambientales para proteger la Tierra.
Hoy es esa fecha en la que todos debemos recordar la importancia de opinar sobre el planeta que habitamos, y que no debe quedarse en una acción puntual de un día, sino que debe aplicarse a todos los días para que las siguientes generaciones puedan disfrutar de nuestro planeta tal y como lo conocemos.
GECMA, en este día, y otras organizaciones ecologistas, medioambientales y personas, desarrollan actividades para promover el reciclaje, así como también diversas actividades que ayuden a conservar nuestro planeta y evitar el calentamiento global. Empezando por cosas tan simples como no arrojar, cuando vamos en un vehículo o a pie, una botella que generalmente es de vidrio, plástico o cartón (refresco, leche, agua, cerveza, gaseosa, …) -generalmente una hoja de papel tarde un año en desintegrarse, sin embargo la botella de vidrio,…, tarda hasta 4.000 años en desintegrarse-. Ahora bien si cada habitante dice “que es una botellita” el mundo se convierte en un completo basurero que es lo que está próximo a suceder si la gente no toma conciencia de sus acciones, por que no es suficiente que por un lado haya cientos de personas recogiendo basura y reciclando, si por el otro hay millones arrogando desperdicios diariamente. Por ello desde GECMA queremos invitar a todos los ciudadanos para que reflexionen sobre el calentamiento global, producto de nuestra inconsciencia, que está destruyendo el planeta, o como pensamos dejárselo a nuestros hijos el día de mañana.
Por ello es necesario pensar que todos y cada uno de nosotros tenemos la responsabilidad y el poder para cambiar las cosas, así como el deber de transmitir a nuestros gobernantes las inquietudes y preocupaciones en temática ambiental”.
La presidenta del Grupo de Ecología Científica de Galicia, Nelly Pérez Giráldez, manifestó que “hoy es un día especial para motivar y sensibilizar a la población, especialmente a los jóvenes y a los alumnos, en el cuidado de la tierra y en ese sentido GECMA está realizando permanentemente actividades. Así como informando del adecuado uso de los desechos y su reciclaje: vidrio, plástico, madera, cartón, papel, pilas y otra serie de desechos, los que pueden reciclarse y ser reutilizados”.
Continúo diciendo que: “Hoy 22 de abril celebramos a nivel internacional el Día de la Tierra. Todos sabemos que uno de sus promotores es el senador y activista ambiental estadounidense Gaylord Nelson, el cual promulgó este día para crear una conciencia común a los problemas de la contaminación, la conservación de la biodiversidad y otras preocupaciones ambientales para proteger la Tierra.
Hoy es esa fecha en la que todos debemos recordar la importancia de opinar sobre el planeta que habitamos, y que no debe quedarse en una acción puntual de un día, sino que debe aplicarse a todos los días para que las siguientes generaciones puedan disfrutar de nuestro planeta tal y como lo conocemos.
GECMA, en este día, y otras organizaciones ecologistas, medioambientales y personas, desarrollan actividades para promover el reciclaje, así como también diversas actividades que ayuden a conservar nuestro planeta y evitar el calentamiento global. Empezando por cosas tan simples como no arrojar, cuando vamos en un vehículo o a pie, una botella que generalmente es de vidrio, plástico o cartón (refresco, leche, agua, cerveza, gaseosa, …) -generalmente una hoja de papel tarde un año en desintegrarse, sin embargo la botella de vidrio,…, tarda hasta 4.000 años en desintegrarse-. Ahora bien si cada habitante dice “que es una botellita” el mundo se convierte en un completo basurero que es lo que está próximo a suceder si la gente no toma conciencia de sus acciones, por que no es suficiente que por un lado haya cientos de personas recogiendo basura y reciclando, si por el otro hay millones arrogando desperdicios diariamente. Por ello desde GECMA queremos invitar a todos los ciudadanos para que reflexionen sobre el calentamiento global, producto de nuestra inconsciencia, que está destruyendo el planeta, o como pensamos dejárselo a nuestros hijos el día de mañana.
Por ello es necesario pensar que todos y cada uno de nosotros tenemos la responsabilidad y el poder para cambiar las cosas, así como el deber de transmitir a nuestros gobernantes las inquietudes y preocupaciones en temática ambiental”.
viernes 10 de abril de 2009
La historia política desconocida, para algunos, de A Cañiza o el homenaje a una mujer precursora: María Gómez “Puri”.
Nelly Pérez Giráldez
La Cañiza municipio de la provincia de Pontevedra, es la capital de la Comarca de Paradanta. Está situado a 60 km de la capital provincial. Su economía se centra principalmente en la hostelería, la ganadería vacuna y porcina y la producción de jamones, así como cierta industria que adquiere cada vez más importancia en su polígono industrial. En la actualidad cuenta con empresas nacionales y extranjeras. Su monumento más representativo es el santuario de la Virgen de la Franqueira y los restos de un antiguo monasterio cisterciense dedicado a San Benito. Posee una población de casi 7.000 habitantes, distribuida en 9 Parroquias: As Achas (San Sebastián), A Cañiza (Santa Teresa), O Couto (San Bartolomeu), A Franqueira (Santa María), Luneda (Santa María), Oroso (Santa María), Parada de Achas (Santiago), Petán (San Xián) y Valeixe (Santa Cristina), sobre una superficie: 108,1 km².
Hoy hablaremos de la historia política de esta Villa del Jamón que dio, en Galicia, a la única mujer alcalde en la II República: María Purificación Gómez González, Puri como le llamaban en mi familia, fue condenada junto con los miembros del partido socialista fusilados en la ciudad de Vigo el 31 de octubre de 1936: Antonio Mojón Vázquez y Jesús Eugenio Pérez Pérez, maestros, Justo Moure Giráldez, propietario del Bar El Paraíso y teniente alcalde, y Tirso Gómez Freijido, industrial latonero, que tras ser sometidos a consejo de guerra fueron condenados a muerte por el “delito de Rebelión”. En este juicio llevado a cabo por los sublevados, los verdaderos rebelados contra la legalidad vigente, contra la República, también se condenó a muerte a Puri, María Gómez González, alcaldesa de A Cañiza. A ella le conmutaron la pena máxima por cadena perpetua, igual que a los que con ellos fueron condenados, en el Consejo de Guerra del 10 de octubre de 1936, mis tíos: Enrique Giráldez, concejal y Dámaso Giráldez, profesor. Además de a José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez y Américo Troitiño Vázquez, todos ellos vecinos de la Cañiza. La moraleja es que ese veredicto había contado con el voto en contra del presidente del Consejo por no encontrar gravedad en los hechos demostrados, recomendando reclusión perpetua. Como podemos ver a algunos le comutaron la pena de muerte por la de cadena perpetua, pero a los otros los fusilaron.
No hace mucho tiempo los familiares y amigos de los fusilados de A Cañiza celebraron un acto, de justicia, para devolver la dignidad a estos homenajeados y para cerrar un capítulo de silencio que ya ha durado demasiado, más de 70 oscuros años.
María Purificación Gómez González
María Purificación Gómez González alcaldesa de la Cañiza en la II República, la única mujer que ejerció ese cargo en toda Galicia durante ese período, permaneció escondida cariñosamente en la memoria de los suyos, mientras que el régimen la hizo desaparecer de la historia. Llegó la hora de que se muestre tal como fue y de que se presente a todos para recuperar el sitio que le pertenece por derecho.
Puri nació el 6 de febrero de 1905. Era hija de Vicente Gómez, ingeniero de vías y obras, y de María González. Aficionada por la por la poesía, escribió poemas, algunos de ellos publicados en la prensa comarcal, le gustaba ir a las reuniones culturales que tenían lugar en los años veinte en la ciudad de Vigo. Su gran admiración por Don Manuel Azaña despertó su vocación política y las ideas republicanas germinaron en ella. Persona moderada y con la firme creencia de que hacía falta justicia social, trabajo, pan y educación para el pueblo. No era una revolucionaria como a pintaron, tan sólo quería mejorar la calidad de vida de sus conciudadanos. Pensó que para cambiar las cosas era necesario participar de la vida política. En ese tiempo, Puri, tenía 29 años, estaba casada con José, maestro nacional de la escuela parroquial de Parada, en la Cañiza, y tenía 4 hijos, Araceli, José, Vicente y Alicia. Su fuerte personalidad y su espíritu inquieto hicieron de ella una mujer atípica en aquellos años, no por extravagante, ni siquiera por querer ser bandera de nada, tan sólo por hacer su camino independientemente de su papel de esposa y madre sin dejar de ocuparse de los asuntos domésticos. Precursora del modelo de mujer y madre trabajadora actual.
Llegan las elecciones municipales del 16 de febrero de 1936, María se presenta a la convocatoria por su partido, madre ella no sabía que el triunfo de la Frente Popular cambiaría su vida radicalmente. El 14 de marzo tiene lugar un pleno en el municipio de la Cañiza en el que se lleva una votación secreta para elegir el alcalde; su resultado da lugar a un hecho histórico en Galicia, Puri se convierte en la nueva alcaldesa con Justo Moure Giráldez, como teniente alcalde, y Enrique Giráldez Piña, concejal de Economía, que representaban al Partido Socialista. La alcaldesa era recta, responsable, honrada y trabajadora, sabía que su postura política y su condición de mujer le servían para estar en el punto de mira.
El 31 de mayo hay un gran mitin en la plaza de la villa, los oradores, entre ellos Víctor Fraiz, hablaron del “peligro fascista para la República” y de la necesidad de la unión del pueblo para defenderla. El mitin fue premonitorio de lo que pasaría el 18 de julio, el Alzamiento militar llevado a cabo contra el gobierno legítimo y democrático. A las 10 de la mañana del día 21 de julio, las fuerzas de la Compañía de Asalto de Pontevedra entran en la Cañiza haciéndose con el municipio ordenando armar a los simpatizantes del movimiento militar. En este momento Puri es detenida y trasladada a la prisión de Ribadavia, en ese instante se entera del peligro que corre su vida, cuando paran al llegar a Melón y oye como un guardián le dice a otro “¿vamos a mear por ellos?”. Hasta entonces María sólo pensaba en hacer arqueo de caja para dejar todo en orden a los que habían venido tomar el municipio, su concepto de la ética y honradez profesional estaba por encima de las circunstancias. De Ribadavia la pasaron a la prisión de Vigo, y también estuvo en Tui donde la habían trasladado para ser interrogada.
Puri y los demás detenidos, los otros miembros del partido socialista, los ingresan en prisión de la calle del Príncipe, allí pasa los días nerviosa, con la sentencia de muerte como una espada de Damocles sobre su cabeza. Compartió prisión con Purita, de 18 años, hija del alcalde vigués Martínez Garrido, a quien no olvidó. La hermana de Purita, Josefina, era la que hacía de correo para las presas pues tenía unas trenzas muy largas donde agachaban notas que entraban y salían de la prisión. Nadie sospechaba de una niña tan pequeña por eso la dejaban pasar.
No quisiera terminar este pequeño relato sin hacerme eco de las palabras de Antonio Mojón Vázquez
El día 31 de octubre a las 16 horas en las inmediaciones del castillo del Castro ejecutaron, el régimen franquista asesino, a Tirso y Jesús, ambos de 49 años, casados y con hijos; Justo, de 27 años, casado con tres hijos pequeños, y Antonio de 21 años, soltero. Todos ellos buenas personas, idealistas y que no hicieron mal a nadie, sólo habían sido culpables de tener un sueño y de ser leales a la República y a la legalidad.
“Xa estamos todos sentados. Somos case trinta persoas do mesmo concello, agardando que outros decidan que será de nós. Xa queda menos tempo para desfacernos da angustia, da incerteza. Ninguén quere perder a esperanza e anhelan que o pesadelo remate axiña. Síntome como no mundo do revés, van xulgarnos aqueles que terían que ser xulgados.
Len e len. Contra todos teñen algunha cousa. Como terxiversan os feitos. Como menten. Aínda non me nomearon, esqueceríanme?, qué poderán alegar na miña contra, se eu non fixen nada”.
CONSIDERANDO.- Que a los mismos efectos y en lo que se refiere al procesado ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tiene también en cuenta el Consejo la mayor trascendencia que en este procesado por su cultura y profesión de maestro nacional encierran los hechos por el realizados ya que en su calidad personal necesariamente ha de ejercer influencia evidente sobre aquellos que le rodeaban entre los cuales es indiscutible tiene el cargo, prestigio y autoridad. -Transcripción literal.
“Vaia, a miña falta é ser mestre. Eu que non me comportara de maneira violenta, acúsanme por ser docente. No son tan parvos, decatáranse de que o ensino é un instrumento moi poderoso. Cultura para o pobo famento de coñecemento, para sacalo do engano e do sometemento, eso si mete medo aos que queren impoñer un sistema de opresión pola forza.
Tan orgullosos que estaban todos de min. Con 17 anos mestre, aos 20 anos con escola propia, en Campo Mojado, Asturias. Se non viñera pasar as vacacións na casa, pode que non me atopara nesta situación. ¿Cómo estarán os meus alumnos?, ¿e as súas familias?, ¿resistirán os asturianos?. Agora van ler as condenas ¿cántos anos de cadea terei que sufrir?”.
FALLAMOS que debemos condenar y condenamos a cada uno de los procesados MARIA GOMEZ GONZALEZ, JESUS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO Y ANTONIO MOJON VAZQUEZ Y JUSTO MOURE a la pena de muerte.
“¡Pena de morte!, pero ¿por qué?. Eu mesmo entregueime, non quería que fixeran dano a meu pai ou a meus irmáns, ¿qué me poderían facer?. ¡Pena de morte!. Todo o sacrificio da miña familia, o afán do meu mestre, da miña nai, ¿para qué?. Pasado mañá é o meu aniversario, 21 anos, tan só 21. Eu quería que os fillos dos que non teñen recursos tivesen as mesmas oportunidades que os fillos dos ben situados. E iso é o que non me queren perdoar, desexan a miña vida a cambio do meu atrevemento, e vana levar.
Outra vez no cárcere. Rematou o sufrimento por se alguén menciona o meu nome en voz alta cando chega a noite, xa non aparecerei morto nunha cuneta, poderei despedirme dos meus e a eles quedáralles o consolo de darme sepultura. Saberán o como, o onde e o cando do meu asasinato. Outras familias non poderán ter esa sorte.
Queda pouco tempo e teño que despedirme da miña familia, coa pluma que me trouxera meu pai de Nova York. Meu pai, un emigrante máis, nesta terra de emigración, que traballou de ebanista no taller dun xudeu, facendo mesas de billar. Lémbrome que cando había un pouco máis de diñeiro na casa era para libros, para a nosa educación. Que dor para el, ver que o motivo da súa loita é o que me ten aquí pechado, as súas ideas de xustiza, de progreso, o orgullo de ter un fillo mestre”.
Hoy afortunadamente el mundo ha cambiado y vivimos una época democrática donde el debate abierto y constructivo está por encima, o debe estar, de todos estos avatares que han vivido nuestros antepasados, pero la historia es lo que fue y esta no debemos tirarla al cajón del olvido.
La Cañiza municipio de la provincia de Pontevedra, es la capital de la Comarca de Paradanta. Está situado a 60 km de la capital provincial. Su economía se centra principalmente en la hostelería, la ganadería vacuna y porcina y la producción de jamones, así como cierta industria que adquiere cada vez más importancia en su polígono industrial. En la actualidad cuenta con empresas nacionales y extranjeras. Su monumento más representativo es el santuario de la Virgen de la Franqueira y los restos de un antiguo monasterio cisterciense dedicado a San Benito. Posee una población de casi 7.000 habitantes, distribuida en 9 Parroquias: As Achas (San Sebastián), A Cañiza (Santa Teresa), O Couto (San Bartolomeu), A Franqueira (Santa María), Luneda (Santa María), Oroso (Santa María), Parada de Achas (Santiago), Petán (San Xián) y Valeixe (Santa Cristina), sobre una superficie: 108,1 km².
Hoy hablaremos de la historia política de esta Villa del Jamón que dio, en Galicia, a la única mujer alcalde en la II República: María Purificación Gómez González, Puri como le llamaban en mi familia, fue condenada junto con los miembros del partido socialista fusilados en la ciudad de Vigo el 31 de octubre de 1936: Antonio Mojón Vázquez y Jesús Eugenio Pérez Pérez, maestros, Justo Moure Giráldez, propietario del Bar El Paraíso y teniente alcalde, y Tirso Gómez Freijido, industrial latonero, que tras ser sometidos a consejo de guerra fueron condenados a muerte por el “delito de Rebelión”. En este juicio llevado a cabo por los sublevados, los verdaderos rebelados contra la legalidad vigente, contra la República, también se condenó a muerte a Puri, María Gómez González, alcaldesa de A Cañiza. A ella le conmutaron la pena máxima por cadena perpetua, igual que a los que con ellos fueron condenados, en el Consejo de Guerra del 10 de octubre de 1936, mis tíos: Enrique Giráldez, concejal y Dámaso Giráldez, profesor. Además de a José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez y Américo Troitiño Vázquez, todos ellos vecinos de la Cañiza. La moraleja es que ese veredicto había contado con el voto en contra del presidente del Consejo por no encontrar gravedad en los hechos demostrados, recomendando reclusión perpetua. Como podemos ver a algunos le comutaron la pena de muerte por la de cadena perpetua, pero a los otros los fusilaron.
No hace mucho tiempo los familiares y amigos de los fusilados de A Cañiza celebraron un acto, de justicia, para devolver la dignidad a estos homenajeados y para cerrar un capítulo de silencio que ya ha durado demasiado, más de 70 oscuros años.
María Purificación Gómez González
María Purificación Gómez González alcaldesa de la Cañiza en la II República, la única mujer que ejerció ese cargo en toda Galicia durante ese período, permaneció escondida cariñosamente en la memoria de los suyos, mientras que el régimen la hizo desaparecer de la historia. Llegó la hora de que se muestre tal como fue y de que se presente a todos para recuperar el sitio que le pertenece por derecho.
Puri nació el 6 de febrero de 1905. Era hija de Vicente Gómez, ingeniero de vías y obras, y de María González. Aficionada por la por la poesía, escribió poemas, algunos de ellos publicados en la prensa comarcal, le gustaba ir a las reuniones culturales que tenían lugar en los años veinte en la ciudad de Vigo. Su gran admiración por Don Manuel Azaña despertó su vocación política y las ideas republicanas germinaron en ella. Persona moderada y con la firme creencia de que hacía falta justicia social, trabajo, pan y educación para el pueblo. No era una revolucionaria como a pintaron, tan sólo quería mejorar la calidad de vida de sus conciudadanos. Pensó que para cambiar las cosas era necesario participar de la vida política. En ese tiempo, Puri, tenía 29 años, estaba casada con José, maestro nacional de la escuela parroquial de Parada, en la Cañiza, y tenía 4 hijos, Araceli, José, Vicente y Alicia. Su fuerte personalidad y su espíritu inquieto hicieron de ella una mujer atípica en aquellos años, no por extravagante, ni siquiera por querer ser bandera de nada, tan sólo por hacer su camino independientemente de su papel de esposa y madre sin dejar de ocuparse de los asuntos domésticos. Precursora del modelo de mujer y madre trabajadora actual.
Llegan las elecciones municipales del 16 de febrero de 1936, María se presenta a la convocatoria por su partido, madre ella no sabía que el triunfo de la Frente Popular cambiaría su vida radicalmente. El 14 de marzo tiene lugar un pleno en el municipio de la Cañiza en el que se lleva una votación secreta para elegir el alcalde; su resultado da lugar a un hecho histórico en Galicia, Puri se convierte en la nueva alcaldesa con Justo Moure Giráldez, como teniente alcalde, y Enrique Giráldez Piña, concejal de Economía, que representaban al Partido Socialista. La alcaldesa era recta, responsable, honrada y trabajadora, sabía que su postura política y su condición de mujer le servían para estar en el punto de mira.
El 31 de mayo hay un gran mitin en la plaza de la villa, los oradores, entre ellos Víctor Fraiz, hablaron del “peligro fascista para la República” y de la necesidad de la unión del pueblo para defenderla. El mitin fue premonitorio de lo que pasaría el 18 de julio, el Alzamiento militar llevado a cabo contra el gobierno legítimo y democrático. A las 10 de la mañana del día 21 de julio, las fuerzas de la Compañía de Asalto de Pontevedra entran en la Cañiza haciéndose con el municipio ordenando armar a los simpatizantes del movimiento militar. En este momento Puri es detenida y trasladada a la prisión de Ribadavia, en ese instante se entera del peligro que corre su vida, cuando paran al llegar a Melón y oye como un guardián le dice a otro “¿vamos a mear por ellos?”. Hasta entonces María sólo pensaba en hacer arqueo de caja para dejar todo en orden a los que habían venido tomar el municipio, su concepto de la ética y honradez profesional estaba por encima de las circunstancias. De Ribadavia la pasaron a la prisión de Vigo, y también estuvo en Tui donde la habían trasladado para ser interrogada.
Puri y los demás detenidos, los otros miembros del partido socialista, los ingresan en prisión de la calle del Príncipe, allí pasa los días nerviosa, con la sentencia de muerte como una espada de Damocles sobre su cabeza. Compartió prisión con Purita, de 18 años, hija del alcalde vigués Martínez Garrido, a quien no olvidó. La hermana de Purita, Josefina, era la que hacía de correo para las presas pues tenía unas trenzas muy largas donde agachaban notas que entraban y salían de la prisión. Nadie sospechaba de una niña tan pequeña por eso la dejaban pasar.
No quisiera terminar este pequeño relato sin hacerme eco de las palabras de Antonio Mojón Vázquez
El día 31 de octubre a las 16 horas en las inmediaciones del castillo del Castro ejecutaron, el régimen franquista asesino, a Tirso y Jesús, ambos de 49 años, casados y con hijos; Justo, de 27 años, casado con tres hijos pequeños, y Antonio de 21 años, soltero. Todos ellos buenas personas, idealistas y que no hicieron mal a nadie, sólo habían sido culpables de tener un sueño y de ser leales a la República y a la legalidad.
“Xa estamos todos sentados. Somos case trinta persoas do mesmo concello, agardando que outros decidan que será de nós. Xa queda menos tempo para desfacernos da angustia, da incerteza. Ninguén quere perder a esperanza e anhelan que o pesadelo remate axiña. Síntome como no mundo do revés, van xulgarnos aqueles que terían que ser xulgados.
Len e len. Contra todos teñen algunha cousa. Como terxiversan os feitos. Como menten. Aínda non me nomearon, esqueceríanme?, qué poderán alegar na miña contra, se eu non fixen nada”.
CONSIDERANDO.- Que a los mismos efectos y en lo que se refiere al procesado ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tiene también en cuenta el Consejo la mayor trascendencia que en este procesado por su cultura y profesión de maestro nacional encierran los hechos por el realizados ya que en su calidad personal necesariamente ha de ejercer influencia evidente sobre aquellos que le rodeaban entre los cuales es indiscutible tiene el cargo, prestigio y autoridad. -Transcripción literal.
“Vaia, a miña falta é ser mestre. Eu que non me comportara de maneira violenta, acúsanme por ser docente. No son tan parvos, decatáranse de que o ensino é un instrumento moi poderoso. Cultura para o pobo famento de coñecemento, para sacalo do engano e do sometemento, eso si mete medo aos que queren impoñer un sistema de opresión pola forza.
Tan orgullosos que estaban todos de min. Con 17 anos mestre, aos 20 anos con escola propia, en Campo Mojado, Asturias. Se non viñera pasar as vacacións na casa, pode que non me atopara nesta situación. ¿Cómo estarán os meus alumnos?, ¿e as súas familias?, ¿resistirán os asturianos?. Agora van ler as condenas ¿cántos anos de cadea terei que sufrir?”.
FALLAMOS que debemos condenar y condenamos a cada uno de los procesados MARIA GOMEZ GONZALEZ, JESUS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO Y ANTONIO MOJON VAZQUEZ Y JUSTO MOURE a la pena de muerte.
“¡Pena de morte!, pero ¿por qué?. Eu mesmo entregueime, non quería que fixeran dano a meu pai ou a meus irmáns, ¿qué me poderían facer?. ¡Pena de morte!. Todo o sacrificio da miña familia, o afán do meu mestre, da miña nai, ¿para qué?. Pasado mañá é o meu aniversario, 21 anos, tan só 21. Eu quería que os fillos dos que non teñen recursos tivesen as mesmas oportunidades que os fillos dos ben situados. E iso é o que non me queren perdoar, desexan a miña vida a cambio do meu atrevemento, e vana levar.
Outra vez no cárcere. Rematou o sufrimento por se alguén menciona o meu nome en voz alta cando chega a noite, xa non aparecerei morto nunha cuneta, poderei despedirme dos meus e a eles quedáralles o consolo de darme sepultura. Saberán o como, o onde e o cando do meu asasinato. Outras familias non poderán ter esa sorte.
Queda pouco tempo e teño que despedirme da miña familia, coa pluma que me trouxera meu pai de Nova York. Meu pai, un emigrante máis, nesta terra de emigración, que traballou de ebanista no taller dun xudeu, facendo mesas de billar. Lémbrome que cando había un pouco máis de diñeiro na casa era para libros, para a nosa educación. Que dor para el, ver que o motivo da súa loita é o que me ten aquí pechado, as súas ideas de xustiza, de progreso, o orgullo de ter un fillo mestre”.
Hoy afortunadamente el mundo ha cambiado y vivimos una época democrática donde el debate abierto y constructivo está por encima, o debe estar, de todos estos avatares que han vivido nuestros antepasados, pero la historia es lo que fue y esta no debemos tirarla al cajón del olvido.
La historia desconocida, para algunos, de A Cañiza.
La Cañiza es un municipio de Galicia, España. Perteneciente a la provincia de Pontevedra, es la capital de la Comarca de Paradanta. Está situado a 60 km de la capital provincial (Pontevedra). Su economía se centra principalmente en la ganadería vacuna y porcina y la producción de jamones, así como adquiere cada vez más importancia su polígono industrial, que cuenta con numerosas empresas nacionales y extranjeras. Su monumento más representativo es el santuario de la Virgen de la Franqueira y los restos de un antiguo monasterio cisterciense dedicado a San Benito. Posee una población de casi 7.000 habitantes.
Superficie: 108,1 km²
Parroquias: 9
Densidad: 62,41 hab./km²
Parroquias
Este municipio está formado por 9 parroquias, As Achas (San Sebastián), A Cañiza (Santa Teresa), O Couto (San Bartolomeu), A Franqueira (Santa María), Luneda (Santa María), Oroso (Santa María), Parada de Achas (Santiago), Petán (San Xián) y Valeixe (Santa Cristina).
María Gómez, alcaldesa da Cañiza, a única muller alcalde na II República en Galicia.
Cuatro miembros del partido socialista fusilados en la ciudad de Vigo el 31 de octubre de 1936. Antonio Mojón Vázquez y Jesús Eugenio Pérez Pérez, maestros, Justo Moure Giráldez, teniente alcalde, y Tirso Gómez Freijido, industrial, tras ser sometidos a consejo de guerra fueron condenados a muerte por el delito de Rebelión. En este juicio llevado a cabo por los sublevados, los verdaderos rebelados contra la legalidad vigente, contra la República, también se condenó a muerte a María Gómez González, alcaldesa de A Cañiza, única mujer alcalde durante la II República en Galicia. A ella le conmutaron la pena máxima por cadena perpetua.
No hace mucho tiempo los familiares y amigos de los fusilados de A Cañiza celebraron un acto, de justicia, para devolver la dignidad a estos homenajeados y para cerrar un capítulo de silencio que ya ha durado demasiado, más de 70 oscuros años.
Los condenados el 10 de octubre de 1936
Enrique Giráldez, concejal, Dámaso Giráldez, profesor, María Gómez, alcaldesa, … fueron condenados el 10 de octubre de 1936 en el Consejo de Guerra junto con: José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez y Justo Moure Giráldez, todos ellos vecinos de la Cañiza.
Condenados por el delito de Rebelión Militar a la pena de muerte
María Gómez y los Giráldez son condenados por el delito de Rebelión Militar a la pena de muerte, junto a Jesús Eugenio Pérez Pérez y Antonio Mojón Vázquez, maestros nacionales, Tirso Gómez Freijido, industrial-latonero, y Justo Moure Giráldez, propietario del Bar El Paraíso y concejal, todos ellos socialistas. La moraleja es que ese veredicto había contado con el voto en contra del presidente del Consejo por no encontrar gravedad en los hechos demostrados, recomendando reclusión perpetua. A algunos le comutaron la pena de muerte por la de cadena perpetua, pero a los otros los fusilaron.
María Purificación Gómez Gonzáles
Voulles falar de María Purificación Gómez González alcaldesa da Cañiza na II República, a única muller que exerceu ese cargo en toda Galicia durante ese período. María, ata o de agora, permaneceu agochada agarimosamente na memoria dos seus, mentres que o réxime a fixo desaparecer da historia sen que a democracia fixese un recoñecemento ao seu labor. Chegou a hora de que se amose tal como foi e de que se presente a todos vós para recuperar o sitio que lle pertence por dereito.
María naceu nunha vila da provincia de Córdoba, Belmez, o 6 de febreiro de 1905. Era filla de Vicente e de María. O pai, enxeñeiro de vías e obras, traballaba no ferrocarril, polo que era corrente que a familia mudase de lugar de residencia. Deste xeito atopamos unha María vivindo na cidade de Vigo; é alí onde xorde a súa afección pola poesía –de feito escribiu poemas, algúns deles publicados na prensa comarcal–, e tamén alí gustaba de ir ás reunións culturais que tiñan lugar nos anos vinte na cidade. A súa grande admiración por Don Manuel Azaña espertou a súa vocación política e as ideas republicanas xerminaron nela, nunha persoa moderada e coa firme crenza de que facía falta xustiza social, traballo, pan e educación para o pobo. Non era unha revolucionaria, tan só quería mellorar a calidade de vida dos seus concidadáns. Pensou que para cambiar as cousas era necesario participar da vida política e ela fíxoo afiliándose a Izquierda Republicana, partido fundado no 1934 por Azaña. Nese tempo María tiña 29 anos, estaba casada con José, mestre nacional da escola parroquial de Parada, na Cañiza, e tiña 4 fillos, Araceli, José, Vicente e Alicia. A súa forte personalidade e o seu espírito inquedo fixeron dela unha muller atípica naqueles anos, non por extravagante, nin sequera por querer ser bandeira de nada, tan só por facer o seu camiño independentemente do seu papel de esposa e nai sen deixar de ocuparse dos asuntos domésticos. Precursora do modelo de muller e nai traballadora actual.
Chegan as eleccións municipais do 16 de febreiro de 1936, María preséntase á convocatoria polo seu partido, mais ela non sabía que o triunfo da Fronte Popular cambiaría a súa vida radicalmente. O 14 de marzo ten lugar un pleno no concello da Cañiza no que leva a cabo unha votación secreta para elixir o alcalde; o seu resultado dá lugar a un feito histórico en Galicia, María, militante de Izquierda Republicana, convértese na nova alcaldesa. Non fora tal como dixeron algúns coetáneos maledicentes porque o seu marido era mestre e fixera uso das súas influencias. O seu mandato non foi sinxelo, tiña medo de que os seus compañeiros de consistorio aproveitando algunha das súas viaxes a Pontevedra para visitar o Gobernador conspiraran contra ela tal como recolle a acta do día 5 de xullo: “la sra. Presidenta hace constar que el voto de gracias que en la sesión anterior dieron los sres. Concejales asistentes al sr. Presidente por lo bien que llevó y dirigió la sesión encierra una censura para ella”. O Partido Socialista considerábaa conservadora, o seu presidente, Tirso Gómez Freijido, tiña unhas ideas máis revolucionarias, como o presidente da Fronte Popular Jesús Eugenio Pérez Pérez. No concello era Justo Moure Giráldez, segundo tenente alcalde, e Enrique Giráldez Piña, concellal de Economía, os que representaban ó Partido Socialista. A alcaldesa era recta, responsable, honrada e traballadora, sabía que a súa postura política e a súa condición de muller lle servían para estar no punto de mira.
O 7 de xuño María autoriza a procesión do Cristo da Agonía contra a opinión dos socialistas, “circuló bajo su responsabilidad, garantizando el mantenimiento del orden, por si maliciosamente tratasen de alterarlo” certificará o párroco da Cañiza José Mª Quiroga López. Un novo punto de fricción na política municipal. Días antes, o 31 de maio hai un gran mitin na praza da vila tal e como se recolle na publicación ponteareana Renovación do 15 de xuño, os oradores, entre eles Víctor Fraiz, xa falaron do “peligro fascista para la República” e da necesidade da unión do pobo para defendela. As milicias uniformadas de Ponteareas desfilaran polas rúas Sirval, Pablo Iglesias e Largo Caballero sen protección policial por consideralo innecesario a alcaldesa da Cañiza “compañera María”. A súa filla maior, Araceli, lembra a súa nai falando nalgúns mitins na praza do concello, ela aos seus 9 anos vivía aquilo un pouco intimidada.
O mitin foi premonitorio do que pasaría o 18 de xullo, o Alzamento militar é levado a cabo contra o goberno lexítimo e democrático. O día 20 a alcaldesa recibe un telegrama do Gobernador de Pontevedra pedíndolle que adopte medidas necesarias para a defensa do réxime, e ao mediodía unha chamada pedíndolle unha requisa de armas e que enviara xente a Pontevedra. Parte do comité da Fronte Popular declara a folga xeral que rematará ás 9 horas do día seguinte por orde da alcaldesa. A tarde do día 20 sae unha delegación da Fronte Popular cara a Pontevedra mais non pasan de Ponteareas onde os informan de que a capital está tomada polo exército. Volven á Cañiza ao solpor dando orde a alcaldesa de requisar as radios do concello, María responde que é moi tarde pero Tirso Gómez Freijido, fixo valer a súa decisión argumentando que necesitaban estar informados no concello tal como fixeron en Ponteareas, segundo declara ela mesma ao ser interrogada, e alega sentirse coaccionada por Tirso. Outro grupo sae esa mesma tarde cara a Vigo pero ao chegar a altura de Barreiros atopan as barricadas e os enfrontamentos cos militares, así que deciden volver para A Cañiza. A alcaldesa está no concello organizando a requisa de armas e armando algúns homes “para defender el ayuntamiento de cualquier ataque contrario al régimen constítuido” como declarara o labrador Américo Troitiño Vázquez. Ás 10 da mañá do día 21 de xullo, as forzas da Compañía de Asalto de Pontevedra entran na Cañiza facéndose co concello sen atopar ningunha resistencia, incautando as armas que alí se atopaban e ordenando armar os simpatizantes do movemento militar. Neste momento María é detida e levada á prisión de Ribadavia, nese instante decátase do perigo que corre a súa vida, cando, segundo relata a súa filla, paran ao chegar a Melón e oe como un gardián lle di a outro “¿imos mexar por eles?” Ata entón María só pensaba en facer arqueo de caixa para deixar todo en orde aos que viñeran tomar o concello, o seu concepto da ética e honradez profesional estaba por riba das circunstancias. De Ribadavia pasara á prisión de Vigo, e tamén estivo en Tui onde a trasladaran para ser interrogada.
María está na prisión da rúa do Príncipe, alí pasa os días nerviosa, coa sentenza de morte como unha espada de Damocles sobre a súa cabeza. Compartiu prisión con Purita, de 18 anos, filla do alcalde vigués Martínez Garrido, a quen non esqueceu. María tiña unha úlcera de estómago e os seus familiares levábanlle leite todos os días, as funcionarias chamaban por ela en voz alta “¡alcaldesa!”, e cada vez que sentía esas palabras, saíaselle o corazón pola gorxa e pensaba que lle ían a dar “el paseo”, ata que non puido máis e dixo á súa familia que prefería a dor da úlcera que morrer de infarto, e que non lle levaran o leite. A irmá de Purita, Josefina, facía de correo para as presas pois tiña unhas trenzas moi longas onde agachaban notas que entraban e saían da cadea. Ninguén sospeitaba dunha nena tan pequena por iso a deixaban pasar, pois as comunicacións eran a través de dúas reixas cun corredor no medio, e as visitas víanse obrigadas a berrar para poder falar cos presos. Josefina lembra unha das funcionarias por ser a máis mala de todas, a muller do dentista Burgallo, que insultaba moi gravemente ás presas, cun odio envelenado. Moitas estaban alí por ser muller de, filla de, irmá de ou nai de, poucas como María por ter unha responsabilidade política. A familia de María mobilizouse para conseguir a súa liberdade, chamaron a todas as portas buscando recomendacións. O 10 de outubro celébrase na cidade de Vigo Consello de Guerra contra María Gómez González, Enrique Giradles Piña, José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Dámaso Giráldez Piña, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez e Justo Moure Giráldez, todos eles veciños da Cañiza. María é condenada polo delito de Rebelión Militar a pena de morte, xunto a Jesús Eugenio Pérez Pérez e Antonio Mojón Vázquez, mestres nacionais, Tirso Gómez Freijido, latoeiro, e Justo Moure Giráldez, propietario do bar O Paraíso e concelleiro, todos eles socialistas. A sentencia contara co voto en contra do presidente do Consello por non atopar gravidade nos feitos demostrados, recomendando reclusión perpetua. O día 11 de outubro María alega un embarazo para gañar tempo. Fora recoñecida polo alférez médico Manuel Rodríguez-Granjean que dictaminou que era posible que estivera embarazada de 2 meses, ese ditame salvará a vida da alcaldesa. O día 30 de outubro chega dende A Coruña orde de facer outro recoñecemento a María que é respondido o 2 de decembro dende Vigo facéndose constar que non aparecen síntomas clínicos do embarazo. O día 31 de outubro ás 16 horas nas inmediacións do castelo do Castro foran executados Tirso e Jesús, ambos os dous de 49 anos, casados e con fillos; Justo, de 27 anos, casado con tres fillos pequenos, Antonio de 21 anos, solteiro. Todos eles boas persoas, idealistas e que non fixeron mal a ninguén, só foran culpables de ter un soño e de ser leais á República e á legalidade.
Antonio Mojón Vázquez
Xa estamos todos sentados. Somos case trinta persoas do mesmo concello, agardando que outros decidan que será de nós. Xa queda menos tempo para desfacernos da angustia, da incerteza. Ninguén quere perder a esperanza e anhelan que o pesadelo remate axiña. Síntome como no mundo do revés, van xulgarnos aqueles que terían que ser xulgados.
En la plaza de Vigo a diez de Octubre de mil novecientos treinta y seis, reunido el Consejo de Guerra ordinario de plaza para ver y fallar la causa instruida por procedimiento sumarísimo contra los procesados paisanos… ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, …. dada cuenta en la causa en Audiencia pública, oída la acusación fiscal y la defensa.
RESULTANDO.- Que el día diecisiete de Julio último se inició un movimiento militar de carácter nacional lo que dio lugar a que al declararse el Estado de Guerra desde los primeros instantes se hicieran cargo del mando y Gobierno legítimo de la Nación las Autoridades Militares.
RESULTANDO.- Que contra este Gobierno legítimo se alzaron en armas los partidos políticos que integran el Frente Popular los que constituyendo partidas militarmente organizadas en distintas partes del territorio nacional hostilizaron y de hecho hostilizan aún a las tropas antes y después de la declaración del Estado de Guerra, que por lo que se refiere a la Octava División orgànica, fue declarado este estado de excepción el día veinte de Julio. –Transcripción literal.
Len e len. Contra todos teñen algunha cousa. Como terxiversan os feitos. Como menten. Aínda non me nomearon, esqueceríanme?, qué poderán alegar na miña contra, se eu non fixen nada.
CONSIDERANDO.- Que a los mismos efectos y en lo que se refiere al procesado ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tiene también en cuenta el Consejo la mayor trascendencia que en este procesado por su cultura y profesión de maestro nacional encierran los hechos por el realizados ya que en su calidad personal necesariamente ha de ejercer influencia evidente sobre aquellos que le rodeaban entre los cuales es indiscutible tiene el cargo, prestigio y autoridad. -Transcripción literal.
Vaia, a miña falta é ser mestre. Eu que non me comportara de maneira violenta, acúsanme por ser docente. No son tan parvos, decatáranse de que o ensino é un instrumento moi poderoso. Cultura para o pobo famento de coñecemento, para sacalo do engano e do sometemento, eso si mete medo aos que queren impoñer un sistema de opresión pola forza.
Tan orgullosos que estaban todos de min. Con 17 anos mestre, aos 20 anos con escola propia, en Campo Mojado, Asturias. Se non viñera pasar as vacacións na casa, pode que non me atopara nesta situación. ¿Cómo estarán os meus alumnos?, ¿e as súas familias?, ¿resistirán os asturianos?. Agora van ler as condenas ¿cántos anos de cadea terei que sufrir?.
FALLAMOS que debemos condenar y condenamos a cada uno de los procesados MARIA GOMEZ GONZALEZ, JESUS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO Y ANTONIO MOJON VAZQUEZ Y JUSTO MOURE a la pena de muerte.
¡Pena de morte!, pero ¿por qué?. Eu mesmo entregueime, non quería que fixeran dano a meu pai ou a meus irmáns, ¿qué me poderían facer?. ¡Pena de morte!. Todo o sacrificio da miña familia, o afán do meu mestre, da miña nai, ¿para qué?. Pasado mañá é o meu aniversario, 21 anos, tan só 21. Eu quería que os fillos dos que non teñen recursos tivesen as mesmas oportunidades que os fillos dos ben situados. E iso é o que non me queren perdoar, desexan a miña vida a cambio do meu atrevemento, e vana levar.
Outra vez no cárcere. Rematou o sufrimento por se alguén menciona o meu nome en voz alta cando chega a noite, xa non aparecerei morto nunha cuneta, poderei despedirme dos meus e a eles quedáralles o consolo de darme sepultura. Saberán o como, o onde e o cando do meu asasinato. Outras familias non poderán ter esa sorte.
Queda pouco tempo e teño que despedirme da miña familia, coa pluma que me trouxera meu pai de Nova York. Meu pai, un emigrante máis, nesta terra de emigración, que traballou de ebanista no taller dun xudeu, facendo mesas de billar. Lémbrome que cando había un pouco máis de diñeiro na casa era para libros, para a nosa educación. Que dor para el, ver que o motivo da súa loita é o que me ten aquí pechado, as súas ideas de xustiza, de progreso, o orgullo de ter un fillo mestre.
Vigo 25 de Octubre de 1936
Querido padre:
Tiempo hace que ya le debería tener escrito, pero después de la sentencia dictada por el Jurado que nos juzgó el día 10 del corriente, y viendo que nuestra vida estaba para desaparecer de un día a otro, o está, nunca creí que después de tal sentencia fatal nos dejasen vivir tanto tiempo. (…) Pasaron 15 días y nuestra última hora aún no ha llegado. En vista de ello, cojo la pluma para escribirle esta carta ¿quizá la última? No sé. (…)
¡Qué cosa más grande es para mí una visita! Ahora solo faltaba que cuando tuviesen ocasión mandasen a Fefita y a María Teresa, y a no poder ser las dos, que fuese al menos Fefita. (…)
Un abrazo tan grande que alcance a todos.
Les quiere.
Antonio.
Que será da miña familia....
Ser socialista, qué pecado máis grande cometín contra eles. Nunca quixen ningún mal para os caciques do concello, a eses que van a misa tódolos domingos e que non poden perdoar que miña conciencia estea máis limpa que a deles. Tamén hai xente boa, que se compromete buscando avales para evitar a nosa morte, pero as miñas esperanzas son poucas.
Para mi familia:
Queridísimos hermanos, padres y abuelitos:
Quiero ser yo el que les comunique la suerte que yo he corrido, aunque creo que ya lo sabrán. (…) ¡Con que dolor le escribo estas líneas, pues sé que en vez de un alivio, será un puñal más que se clavará con ahínco en sus corazones (…)
Papá, Vd. piense en mis hermanitos. Refrénelos para que ninguno llegue a un final como el mío. Que tomen la política como cosa muerta. Que se aparten completamente de todo partidismo político. (…)
Hermanos de mi alma, para vosotros también un recuerdo. No lloréis ninguno mi muerte y sed muy buenos para papá y mamá. (…) No tener pena ninguna y que esta carta sea el portador de un abrazo tan extenso que alcance a todos y de un beso tan fuerte que se oiga desde Vigo en Cañiza.
Adiós para siempre.
O máis doloroso que vou a facer na miña vida é escribir esta carta. Non sei se terei as forzas para facelo. Esta carta para miña nai. Mamaíña, que loitou tanto por un futuro que xa non existe. Ela, gobernando a casa, a terra e coidando dos seus fillos co seu marido lonxe. Teño que dicirlle tantas cousas e non sei de canto tempo dispoño.
A ti, madre querida, para ti, madre de mi alma, es esta mi última carta. En ella te mando mi último abrazo, mi último beso. Y con ella mi último recuerdo, si mamaiña, pues tú has ocupado mi mente hasta el último instante que me quedó de vida.
Quiero que no sufras por mí. Ya que la vida ha sido tan cruel conmigo, ya que me ha castigado tan duramente, sé tu fuerte. Piensa, madrecita en los otros seis hijos que te quedan. Añádele ya al cariño que le profesas, el que me tenías a mi, aunque dejes un poquito para tu hijo muerto, para tu Antonio. (…)¿Qué vale mi vida comparada con la tuya? Nada. (…)
Y por última vez te pido que me perdones por todos los sufrimientos que te he hecho pasar en todo el lapso de mi corta vida. Pues tu perdón lo es para mi todo. ¡El perdón de mi madre!...¡El perdón de lo que más quise en este mundo! (…)
Madre mía, ya que el pulso me falla, ya que las lágrimas me vendan los ojos, y el dolor me trastorna el cerebro, y aquí quiero dar fin a esta carta, la última que he de escribirte, la última de mi vida.
Madre queridísima, mi último adiós para ti, mi adiós postrero. Mi último recuerdo para ti.
Adiós para siempre, mamaiña.
Tu hijo.
Antonio.
Síntoo moito mamaíña, síntoo de verdade.
Xa están aquí, veñen anunciarnos o que non queriamos escoitar. Todo remata.
Consecuente con su escrito de hoy, participo a Vs. que he acordado que la ejecución de la sentencia de última pena recaída en causa num. 432, por Vs. instruida, contra los paisanos JESÚS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO, JUSTO MOURE y ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tenga lugar en el día de hoy, a las dieciséis horas, en las inmediaciones del Castillo del Castro de esta Ciudad.
¡VIVA ESPAÑA!
Vigo, 31 de octubre de 1936.
EL COMANDANTE MILITAR. -Felipe Sánchez-
Ese capelán diríxese directamente a min, seguro que quere confesarme como aos meus compañeiros.
–Dígame usted que quiere que confiese, si yo no hice nada malo a nadie, si no cometí falta alguna. Si es necesario me confesaré ante el pueblo entero de Vigo, no hurté, no hice daño, no maté. Para mi los que tienen que confesarse son ustedes, examinen sus conciencias y miren lo que tienen encima de ellas. Preocúpese por su alma.
....
Non o podo crer, lévanme neste camión á morte como un cordeiro ao matadoiro. Non sei que lle pasará a miña familia e que pasará coa nosa República, coa nosa oportunidade de saír deste atraso, deste mundo de miserias económicas e morais. Non me verán derrotado, animarei aos compañeiros, levantarei meu brazo e gritarei ben forte ¡¡Viva a República!!.
Unha testemuña explicaría despois:
Yo lo vi. Levantó su brazo y gritó: ¡Viva la República!. Después nos subieron al Castillo del Castro, formó el pelotón de fusilamiento y sonaron las descargas. Yo vi caer a Antonio. Uno de sus compañeros a pesar de las heridas, se quedó de pie, inmóvil, hasta que lo abatieron. Al final sólo fui un testigo, imagino que para describir a los demás la cara que tenía la muerte en esos días, el rostro del fascismo.
C E R T I F I C A M O S : Que designados por el Sr. Comandante Militar de esta Plaza, para asistir al cumplimiento de sentencia firme en causa instruida por el delito de rebelión contra los paisanos ….. y ANTONIO MOJON VAZQUEZ, y una vez cumplida ésta, fueron reconocidos los reos, los cuales presentaban signos ciertos e indudables de muerte.-
Josefa Mojón Vázquez, Fefita, conta que o único que lles quedou do seu irmán foi un debuxo que lles mandou desde a cadea coa seguinte inscrición: “Recuerdo que le dejo a mis queridísimos padres y hermanos hecho la víspera de mi fusilamiento”. A pluma coa que escribiu as cartas, pluma que a familia recuperou anos despois cando un compañeiro de prisión, ao finar a súa condena no penal do Dueso, entregoulla a seus pais. E o exemplo dunha vida que serviu de guía para seus irmáns e sobriños.
Josefa explica: miña nai colleu unha depresión da que nunca se recuperou, as veces de xeonllos imploraba a Deus velo unha vez máis. Cando o meu pai foi buscar as cinzas do meu irmán ao cemiterio de Pereiró, en Vigo, para enterralas na nosa vila, mandou facer unha lápida na que fixo gravar: “el 31 de octubre de 1936 una fatal guadaña segó tu preciosa vida a los 21 años de edad”. Cada ano para Tódolos Santos repintábamos as letras e os curiosos acercábanse a ler o epitafio. Os fascistas de A Cañiza e Ribadavia intentaron por tódolos medios que se quitara esa inscrición, pero meu pai dixo que iso terían que facelo por riba do seu cadáver.
Agora xa non poden afogar as nosas voces, temos o dereito e a obriga de contar a historia dos nosos.
Superficie: 108,1 km²
Parroquias: 9
Densidad: 62,41 hab./km²
Parroquias
Este municipio está formado por 9 parroquias, As Achas (San Sebastián), A Cañiza (Santa Teresa), O Couto (San Bartolomeu), A Franqueira (Santa María), Luneda (Santa María), Oroso (Santa María), Parada de Achas (Santiago), Petán (San Xián) y Valeixe (Santa Cristina).
María Gómez, alcaldesa da Cañiza, a única muller alcalde na II República en Galicia.
Cuatro miembros del partido socialista fusilados en la ciudad de Vigo el 31 de octubre de 1936. Antonio Mojón Vázquez y Jesús Eugenio Pérez Pérez, maestros, Justo Moure Giráldez, teniente alcalde, y Tirso Gómez Freijido, industrial, tras ser sometidos a consejo de guerra fueron condenados a muerte por el delito de Rebelión. En este juicio llevado a cabo por los sublevados, los verdaderos rebelados contra la legalidad vigente, contra la República, también se condenó a muerte a María Gómez González, alcaldesa de A Cañiza, única mujer alcalde durante la II República en Galicia. A ella le conmutaron la pena máxima por cadena perpetua.
No hace mucho tiempo los familiares y amigos de los fusilados de A Cañiza celebraron un acto, de justicia, para devolver la dignidad a estos homenajeados y para cerrar un capítulo de silencio que ya ha durado demasiado, más de 70 oscuros años.
Los condenados el 10 de octubre de 1936
Enrique Giráldez, concejal, Dámaso Giráldez, profesor, María Gómez, alcaldesa, … fueron condenados el 10 de octubre de 1936 en el Consejo de Guerra junto con: José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez y Justo Moure Giráldez, todos ellos vecinos de la Cañiza.
Condenados por el delito de Rebelión Militar a la pena de muerte
María Gómez y los Giráldez son condenados por el delito de Rebelión Militar a la pena de muerte, junto a Jesús Eugenio Pérez Pérez y Antonio Mojón Vázquez, maestros nacionales, Tirso Gómez Freijido, industrial-latonero, y Justo Moure Giráldez, propietario del Bar El Paraíso y concejal, todos ellos socialistas. La moraleja es que ese veredicto había contado con el voto en contra del presidente del Consejo por no encontrar gravedad en los hechos demostrados, recomendando reclusión perpetua. A algunos le comutaron la pena de muerte por la de cadena perpetua, pero a los otros los fusilaron.
María Purificación Gómez Gonzáles
Voulles falar de María Purificación Gómez González alcaldesa da Cañiza na II República, a única muller que exerceu ese cargo en toda Galicia durante ese período. María, ata o de agora, permaneceu agochada agarimosamente na memoria dos seus, mentres que o réxime a fixo desaparecer da historia sen que a democracia fixese un recoñecemento ao seu labor. Chegou a hora de que se amose tal como foi e de que se presente a todos vós para recuperar o sitio que lle pertence por dereito.
María naceu nunha vila da provincia de Córdoba, Belmez, o 6 de febreiro de 1905. Era filla de Vicente e de María. O pai, enxeñeiro de vías e obras, traballaba no ferrocarril, polo que era corrente que a familia mudase de lugar de residencia. Deste xeito atopamos unha María vivindo na cidade de Vigo; é alí onde xorde a súa afección pola poesía –de feito escribiu poemas, algúns deles publicados na prensa comarcal–, e tamén alí gustaba de ir ás reunións culturais que tiñan lugar nos anos vinte na cidade. A súa grande admiración por Don Manuel Azaña espertou a súa vocación política e as ideas republicanas xerminaron nela, nunha persoa moderada e coa firme crenza de que facía falta xustiza social, traballo, pan e educación para o pobo. Non era unha revolucionaria, tan só quería mellorar a calidade de vida dos seus concidadáns. Pensou que para cambiar as cousas era necesario participar da vida política e ela fíxoo afiliándose a Izquierda Republicana, partido fundado no 1934 por Azaña. Nese tempo María tiña 29 anos, estaba casada con José, mestre nacional da escola parroquial de Parada, na Cañiza, e tiña 4 fillos, Araceli, José, Vicente e Alicia. A súa forte personalidade e o seu espírito inquedo fixeron dela unha muller atípica naqueles anos, non por extravagante, nin sequera por querer ser bandeira de nada, tan só por facer o seu camiño independentemente do seu papel de esposa e nai sen deixar de ocuparse dos asuntos domésticos. Precursora do modelo de muller e nai traballadora actual.
Chegan as eleccións municipais do 16 de febreiro de 1936, María preséntase á convocatoria polo seu partido, mais ela non sabía que o triunfo da Fronte Popular cambiaría a súa vida radicalmente. O 14 de marzo ten lugar un pleno no concello da Cañiza no que leva a cabo unha votación secreta para elixir o alcalde; o seu resultado dá lugar a un feito histórico en Galicia, María, militante de Izquierda Republicana, convértese na nova alcaldesa. Non fora tal como dixeron algúns coetáneos maledicentes porque o seu marido era mestre e fixera uso das súas influencias. O seu mandato non foi sinxelo, tiña medo de que os seus compañeiros de consistorio aproveitando algunha das súas viaxes a Pontevedra para visitar o Gobernador conspiraran contra ela tal como recolle a acta do día 5 de xullo: “la sra. Presidenta hace constar que el voto de gracias que en la sesión anterior dieron los sres. Concejales asistentes al sr. Presidente por lo bien que llevó y dirigió la sesión encierra una censura para ella”. O Partido Socialista considerábaa conservadora, o seu presidente, Tirso Gómez Freijido, tiña unhas ideas máis revolucionarias, como o presidente da Fronte Popular Jesús Eugenio Pérez Pérez. No concello era Justo Moure Giráldez, segundo tenente alcalde, e Enrique Giráldez Piña, concellal de Economía, os que representaban ó Partido Socialista. A alcaldesa era recta, responsable, honrada e traballadora, sabía que a súa postura política e a súa condición de muller lle servían para estar no punto de mira.
O 7 de xuño María autoriza a procesión do Cristo da Agonía contra a opinión dos socialistas, “circuló bajo su responsabilidad, garantizando el mantenimiento del orden, por si maliciosamente tratasen de alterarlo” certificará o párroco da Cañiza José Mª Quiroga López. Un novo punto de fricción na política municipal. Días antes, o 31 de maio hai un gran mitin na praza da vila tal e como se recolle na publicación ponteareana Renovación do 15 de xuño, os oradores, entre eles Víctor Fraiz, xa falaron do “peligro fascista para la República” e da necesidade da unión do pobo para defendela. As milicias uniformadas de Ponteareas desfilaran polas rúas Sirval, Pablo Iglesias e Largo Caballero sen protección policial por consideralo innecesario a alcaldesa da Cañiza “compañera María”. A súa filla maior, Araceli, lembra a súa nai falando nalgúns mitins na praza do concello, ela aos seus 9 anos vivía aquilo un pouco intimidada.
O mitin foi premonitorio do que pasaría o 18 de xullo, o Alzamento militar é levado a cabo contra o goberno lexítimo e democrático. O día 20 a alcaldesa recibe un telegrama do Gobernador de Pontevedra pedíndolle que adopte medidas necesarias para a defensa do réxime, e ao mediodía unha chamada pedíndolle unha requisa de armas e que enviara xente a Pontevedra. Parte do comité da Fronte Popular declara a folga xeral que rematará ás 9 horas do día seguinte por orde da alcaldesa. A tarde do día 20 sae unha delegación da Fronte Popular cara a Pontevedra mais non pasan de Ponteareas onde os informan de que a capital está tomada polo exército. Volven á Cañiza ao solpor dando orde a alcaldesa de requisar as radios do concello, María responde que é moi tarde pero Tirso Gómez Freijido, fixo valer a súa decisión argumentando que necesitaban estar informados no concello tal como fixeron en Ponteareas, segundo declara ela mesma ao ser interrogada, e alega sentirse coaccionada por Tirso. Outro grupo sae esa mesma tarde cara a Vigo pero ao chegar a altura de Barreiros atopan as barricadas e os enfrontamentos cos militares, así que deciden volver para A Cañiza. A alcaldesa está no concello organizando a requisa de armas e armando algúns homes “para defender el ayuntamiento de cualquier ataque contrario al régimen constítuido” como declarara o labrador Américo Troitiño Vázquez. Ás 10 da mañá do día 21 de xullo, as forzas da Compañía de Asalto de Pontevedra entran na Cañiza facéndose co concello sen atopar ningunha resistencia, incautando as armas que alí se atopaban e ordenando armar os simpatizantes do movemento militar. Neste momento María é detida e levada á prisión de Ribadavia, nese instante decátase do perigo que corre a súa vida, cando, segundo relata a súa filla, paran ao chegar a Melón e oe como un gardián lle di a outro “¿imos mexar por eles?” Ata entón María só pensaba en facer arqueo de caixa para deixar todo en orde aos que viñeran tomar o concello, o seu concepto da ética e honradez profesional estaba por riba das circunstancias. De Ribadavia pasara á prisión de Vigo, e tamén estivo en Tui onde a trasladaran para ser interrogada.
María está na prisión da rúa do Príncipe, alí pasa os días nerviosa, coa sentenza de morte como unha espada de Damocles sobre a súa cabeza. Compartiu prisión con Purita, de 18 anos, filla do alcalde vigués Martínez Garrido, a quen non esqueceu. María tiña unha úlcera de estómago e os seus familiares levábanlle leite todos os días, as funcionarias chamaban por ela en voz alta “¡alcaldesa!”, e cada vez que sentía esas palabras, saíaselle o corazón pola gorxa e pensaba que lle ían a dar “el paseo”, ata que non puido máis e dixo á súa familia que prefería a dor da úlcera que morrer de infarto, e que non lle levaran o leite. A irmá de Purita, Josefina, facía de correo para as presas pois tiña unhas trenzas moi longas onde agachaban notas que entraban e saían da cadea. Ninguén sospeitaba dunha nena tan pequena por iso a deixaban pasar, pois as comunicacións eran a través de dúas reixas cun corredor no medio, e as visitas víanse obrigadas a berrar para poder falar cos presos. Josefina lembra unha das funcionarias por ser a máis mala de todas, a muller do dentista Burgallo, que insultaba moi gravemente ás presas, cun odio envelenado. Moitas estaban alí por ser muller de, filla de, irmá de ou nai de, poucas como María por ter unha responsabilidade política. A familia de María mobilizouse para conseguir a súa liberdade, chamaron a todas as portas buscando recomendacións. O 10 de outubro celébrase na cidade de Vigo Consello de Guerra contra María Gómez González, Enrique Giradles Piña, José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Dámaso Giráldez Piña, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez e Justo Moure Giráldez, todos eles veciños da Cañiza. María é condenada polo delito de Rebelión Militar a pena de morte, xunto a Jesús Eugenio Pérez Pérez e Antonio Mojón Vázquez, mestres nacionais, Tirso Gómez Freijido, latoeiro, e Justo Moure Giráldez, propietario do bar O Paraíso e concelleiro, todos eles socialistas. A sentencia contara co voto en contra do presidente do Consello por non atopar gravidade nos feitos demostrados, recomendando reclusión perpetua. O día 11 de outubro María alega un embarazo para gañar tempo. Fora recoñecida polo alférez médico Manuel Rodríguez-Granjean que dictaminou que era posible que estivera embarazada de 2 meses, ese ditame salvará a vida da alcaldesa. O día 30 de outubro chega dende A Coruña orde de facer outro recoñecemento a María que é respondido o 2 de decembro dende Vigo facéndose constar que non aparecen síntomas clínicos do embarazo. O día 31 de outubro ás 16 horas nas inmediacións do castelo do Castro foran executados Tirso e Jesús, ambos os dous de 49 anos, casados e con fillos; Justo, de 27 anos, casado con tres fillos pequenos, Antonio de 21 anos, solteiro. Todos eles boas persoas, idealistas e que non fixeron mal a ninguén, só foran culpables de ter un soño e de ser leais á República e á legalidade.
Antonio Mojón Vázquez
Xa estamos todos sentados. Somos case trinta persoas do mesmo concello, agardando que outros decidan que será de nós. Xa queda menos tempo para desfacernos da angustia, da incerteza. Ninguén quere perder a esperanza e anhelan que o pesadelo remate axiña. Síntome como no mundo do revés, van xulgarnos aqueles que terían que ser xulgados.
En la plaza de Vigo a diez de Octubre de mil novecientos treinta y seis, reunido el Consejo de Guerra ordinario de plaza para ver y fallar la causa instruida por procedimiento sumarísimo contra los procesados paisanos… ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, …. dada cuenta en la causa en Audiencia pública, oída la acusación fiscal y la defensa.
RESULTANDO.- Que el día diecisiete de Julio último se inició un movimiento militar de carácter nacional lo que dio lugar a que al declararse el Estado de Guerra desde los primeros instantes se hicieran cargo del mando y Gobierno legítimo de la Nación las Autoridades Militares.
RESULTANDO.- Que contra este Gobierno legítimo se alzaron en armas los partidos políticos que integran el Frente Popular los que constituyendo partidas militarmente organizadas en distintas partes del territorio nacional hostilizaron y de hecho hostilizan aún a las tropas antes y después de la declaración del Estado de Guerra, que por lo que se refiere a la Octava División orgànica, fue declarado este estado de excepción el día veinte de Julio. –Transcripción literal.
Len e len. Contra todos teñen algunha cousa. Como terxiversan os feitos. Como menten. Aínda non me nomearon, esqueceríanme?, qué poderán alegar na miña contra, se eu non fixen nada.
CONSIDERANDO.- Que a los mismos efectos y en lo que se refiere al procesado ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tiene también en cuenta el Consejo la mayor trascendencia que en este procesado por su cultura y profesión de maestro nacional encierran los hechos por el realizados ya que en su calidad personal necesariamente ha de ejercer influencia evidente sobre aquellos que le rodeaban entre los cuales es indiscutible tiene el cargo, prestigio y autoridad. -Transcripción literal.
Vaia, a miña falta é ser mestre. Eu que non me comportara de maneira violenta, acúsanme por ser docente. No son tan parvos, decatáranse de que o ensino é un instrumento moi poderoso. Cultura para o pobo famento de coñecemento, para sacalo do engano e do sometemento, eso si mete medo aos que queren impoñer un sistema de opresión pola forza.
Tan orgullosos que estaban todos de min. Con 17 anos mestre, aos 20 anos con escola propia, en Campo Mojado, Asturias. Se non viñera pasar as vacacións na casa, pode que non me atopara nesta situación. ¿Cómo estarán os meus alumnos?, ¿e as súas familias?, ¿resistirán os asturianos?. Agora van ler as condenas ¿cántos anos de cadea terei que sufrir?.
FALLAMOS que debemos condenar y condenamos a cada uno de los procesados MARIA GOMEZ GONZALEZ, JESUS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO Y ANTONIO MOJON VAZQUEZ Y JUSTO MOURE a la pena de muerte.
¡Pena de morte!, pero ¿por qué?. Eu mesmo entregueime, non quería que fixeran dano a meu pai ou a meus irmáns, ¿qué me poderían facer?. ¡Pena de morte!. Todo o sacrificio da miña familia, o afán do meu mestre, da miña nai, ¿para qué?. Pasado mañá é o meu aniversario, 21 anos, tan só 21. Eu quería que os fillos dos que non teñen recursos tivesen as mesmas oportunidades que os fillos dos ben situados. E iso é o que non me queren perdoar, desexan a miña vida a cambio do meu atrevemento, e vana levar.
Outra vez no cárcere. Rematou o sufrimento por se alguén menciona o meu nome en voz alta cando chega a noite, xa non aparecerei morto nunha cuneta, poderei despedirme dos meus e a eles quedáralles o consolo de darme sepultura. Saberán o como, o onde e o cando do meu asasinato. Outras familias non poderán ter esa sorte.
Queda pouco tempo e teño que despedirme da miña familia, coa pluma que me trouxera meu pai de Nova York. Meu pai, un emigrante máis, nesta terra de emigración, que traballou de ebanista no taller dun xudeu, facendo mesas de billar. Lémbrome que cando había un pouco máis de diñeiro na casa era para libros, para a nosa educación. Que dor para el, ver que o motivo da súa loita é o que me ten aquí pechado, as súas ideas de xustiza, de progreso, o orgullo de ter un fillo mestre.
Vigo 25 de Octubre de 1936
Querido padre:
Tiempo hace que ya le debería tener escrito, pero después de la sentencia dictada por el Jurado que nos juzgó el día 10 del corriente, y viendo que nuestra vida estaba para desaparecer de un día a otro, o está, nunca creí que después de tal sentencia fatal nos dejasen vivir tanto tiempo. (…) Pasaron 15 días y nuestra última hora aún no ha llegado. En vista de ello, cojo la pluma para escribirle esta carta ¿quizá la última? No sé. (…)
¡Qué cosa más grande es para mí una visita! Ahora solo faltaba que cuando tuviesen ocasión mandasen a Fefita y a María Teresa, y a no poder ser las dos, que fuese al menos Fefita. (…)
Un abrazo tan grande que alcance a todos.
Les quiere.
Antonio.
Que será da miña familia....
Ser socialista, qué pecado máis grande cometín contra eles. Nunca quixen ningún mal para os caciques do concello, a eses que van a misa tódolos domingos e que non poden perdoar que miña conciencia estea máis limpa que a deles. Tamén hai xente boa, que se compromete buscando avales para evitar a nosa morte, pero as miñas esperanzas son poucas.
Para mi familia:
Queridísimos hermanos, padres y abuelitos:
Quiero ser yo el que les comunique la suerte que yo he corrido, aunque creo que ya lo sabrán. (…) ¡Con que dolor le escribo estas líneas, pues sé que en vez de un alivio, será un puñal más que se clavará con ahínco en sus corazones (…)
Papá, Vd. piense en mis hermanitos. Refrénelos para que ninguno llegue a un final como el mío. Que tomen la política como cosa muerta. Que se aparten completamente de todo partidismo político. (…)
Hermanos de mi alma, para vosotros también un recuerdo. No lloréis ninguno mi muerte y sed muy buenos para papá y mamá. (…) No tener pena ninguna y que esta carta sea el portador de un abrazo tan extenso que alcance a todos y de un beso tan fuerte que se oiga desde Vigo en Cañiza.
Adiós para siempre.
O máis doloroso que vou a facer na miña vida é escribir esta carta. Non sei se terei as forzas para facelo. Esta carta para miña nai. Mamaíña, que loitou tanto por un futuro que xa non existe. Ela, gobernando a casa, a terra e coidando dos seus fillos co seu marido lonxe. Teño que dicirlle tantas cousas e non sei de canto tempo dispoño.
A ti, madre querida, para ti, madre de mi alma, es esta mi última carta. En ella te mando mi último abrazo, mi último beso. Y con ella mi último recuerdo, si mamaiña, pues tú has ocupado mi mente hasta el último instante que me quedó de vida.
Quiero que no sufras por mí. Ya que la vida ha sido tan cruel conmigo, ya que me ha castigado tan duramente, sé tu fuerte. Piensa, madrecita en los otros seis hijos que te quedan. Añádele ya al cariño que le profesas, el que me tenías a mi, aunque dejes un poquito para tu hijo muerto, para tu Antonio. (…)¿Qué vale mi vida comparada con la tuya? Nada. (…)
Y por última vez te pido que me perdones por todos los sufrimientos que te he hecho pasar en todo el lapso de mi corta vida. Pues tu perdón lo es para mi todo. ¡El perdón de mi madre!...¡El perdón de lo que más quise en este mundo! (…)
Madre mía, ya que el pulso me falla, ya que las lágrimas me vendan los ojos, y el dolor me trastorna el cerebro, y aquí quiero dar fin a esta carta, la última que he de escribirte, la última de mi vida.
Madre queridísima, mi último adiós para ti, mi adiós postrero. Mi último recuerdo para ti.
Adiós para siempre, mamaiña.
Tu hijo.
Antonio.
Síntoo moito mamaíña, síntoo de verdade.
Xa están aquí, veñen anunciarnos o que non queriamos escoitar. Todo remata.
Consecuente con su escrito de hoy, participo a Vs. que he acordado que la ejecución de la sentencia de última pena recaída en causa num. 432, por Vs. instruida, contra los paisanos JESÚS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO, JUSTO MOURE y ANTONIO MOJÓN VÁZQUEZ, tenga lugar en el día de hoy, a las dieciséis horas, en las inmediaciones del Castillo del Castro de esta Ciudad.
¡VIVA ESPAÑA!
Vigo, 31 de octubre de 1936.
EL COMANDANTE MILITAR. -Felipe Sánchez-
Ese capelán diríxese directamente a min, seguro que quere confesarme como aos meus compañeiros.
–Dígame usted que quiere que confiese, si yo no hice nada malo a nadie, si no cometí falta alguna. Si es necesario me confesaré ante el pueblo entero de Vigo, no hurté, no hice daño, no maté. Para mi los que tienen que confesarse son ustedes, examinen sus conciencias y miren lo que tienen encima de ellas. Preocúpese por su alma.
....
Non o podo crer, lévanme neste camión á morte como un cordeiro ao matadoiro. Non sei que lle pasará a miña familia e que pasará coa nosa República, coa nosa oportunidade de saír deste atraso, deste mundo de miserias económicas e morais. Non me verán derrotado, animarei aos compañeiros, levantarei meu brazo e gritarei ben forte ¡¡Viva a República!!.
Unha testemuña explicaría despois:
Yo lo vi. Levantó su brazo y gritó: ¡Viva la República!. Después nos subieron al Castillo del Castro, formó el pelotón de fusilamiento y sonaron las descargas. Yo vi caer a Antonio. Uno de sus compañeros a pesar de las heridas, se quedó de pie, inmóvil, hasta que lo abatieron. Al final sólo fui un testigo, imagino que para describir a los demás la cara que tenía la muerte en esos días, el rostro del fascismo.
C E R T I F I C A M O S : Que designados por el Sr. Comandante Militar de esta Plaza, para asistir al cumplimiento de sentencia firme en causa instruida por el delito de rebelión contra los paisanos ….. y ANTONIO MOJON VAZQUEZ, y una vez cumplida ésta, fueron reconocidos los reos, los cuales presentaban signos ciertos e indudables de muerte.-
Josefa Mojón Vázquez, Fefita, conta que o único que lles quedou do seu irmán foi un debuxo que lles mandou desde a cadea coa seguinte inscrición: “Recuerdo que le dejo a mis queridísimos padres y hermanos hecho la víspera de mi fusilamiento”. A pluma coa que escribiu as cartas, pluma que a familia recuperou anos despois cando un compañeiro de prisión, ao finar a súa condena no penal do Dueso, entregoulla a seus pais. E o exemplo dunha vida que serviu de guía para seus irmáns e sobriños.
Josefa explica: miña nai colleu unha depresión da que nunca se recuperou, as veces de xeonllos imploraba a Deus velo unha vez máis. Cando o meu pai foi buscar as cinzas do meu irmán ao cemiterio de Pereiró, en Vigo, para enterralas na nosa vila, mandou facer unha lápida na que fixo gravar: “el 31 de octubre de 1936 una fatal guadaña segó tu preciosa vida a los 21 años de edad”. Cada ano para Tódolos Santos repintábamos as letras e os curiosos acercábanse a ler o epitafio. Os fascistas de A Cañiza e Ribadavia intentaron por tódolos medios que se quitara esa inscrición, pero meu pai dixo que iso terían que facelo por riba do seu cadáver.
Agora xa non poden afogar as nosas voces, temos o dereito e a obriga de contar a historia dos nosos.
viernes 23 de enero de 2009
30 PERSONAJES GALLEGOS
Los distintos colectivos gallegos votan a 30 personajes por sus méritos y virtudes con el fin de reconocer sus esfuerzos personales.
MARÍA JOSÉ CARIDE, ELENA ESPINOSA, NELLY MARÍA PÉREZ GIRÁLDEZ, PATRICIA PÉREZ, LOLA VILLARINO, TERESA TÁBOAS, CARMELA SILVA, ENCARNA ÁLVAREZ GARCÍA, CORINA PORRO, ELENA GONZÁLEZ SÁNCHEZ. MICHEL SALGADO, CARLOS NUÑEZ, BORJA OUBIÑA, BREOGÁN GÓMEZ-GIRÁLDEZ PÉREZ, MARÍA CASTRO, JONATHAN PEREIRA, FRANCISCO ARAÚJO CASTRO, MARÍA VILLARAVIZ GOBERNA, MARÍA JESÚS SARABIA GARCÍA, HERNRIQUE MACÍAS CAMBRA, DIEGO DE GIRÁLDEZ, LAXEIRO, MANUEL COLMEIRO GUIMARÁS, JOSÉ CASTILLO CASALDERREY, ÁNGEL SEVILLANO ESTREMERA, FRANCISCO LEIRO LOIS, ARTURO SOUTO FEIJOO, ANTONIO DURÁN “MORRIS”, ALBERTO COMESAÑA Y ANTÓN REIXA, son los 30 personajes gallegos más votados por la ciudadanía.
Esta fue una iniciativa de El Grupo de Ecología Científica de Galicia con el fin de que sea la propia ciudadanía, a través de sus organizaciones cívicas, las que propongan a las personas que crean que merecen un reconocimiento a su esfuerzo y servicio, han pedido la participación de todas ellas y recopilado los datos y propuestas que le han enviado desde las distintas asociaciones los agentes sociales, de igualdad, culturares, deportivos, de juventud, sindicales, ecologistas … y económicos de Vigo y Galicia, que han colaboran enviando CIENTOS DE CORREOS-E con los datos para realizar una selección de los más votados y exponer una semblanza de cada uno de ellos.
De esta forma muestran un escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en el blog creado al efecto y que trata de dar a conocer estos importantes personajes, del "sondeo" efectuado se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que publican, basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que sea, y lo es sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales.
Piden que en caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net
Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: PERSONAJES GALLEGOS
MARÍA JOSÉ CARIDE, ELENA ESPINOSA, NELLY MARÍA PÉREZ GIRÁLDEZ, PATRICIA PÉREZ, LOLA VILLARINO, TERESA TÁBOAS, CARMELA SILVA, ENCARNA ÁLVAREZ GARCÍA, CORINA PORRO, ELENA GONZÁLEZ SÁNCHEZ. MICHEL SALGADO, CARLOS NUÑEZ, BORJA OUBIÑA, BREOGÁN GÓMEZ-GIRÁLDEZ PÉREZ, MARÍA CASTRO, JONATHAN PEREIRA, FRANCISCO ARAÚJO CASTRO, MARÍA VILLARAVIZ GOBERNA, MARÍA JESÚS SARABIA GARCÍA, HERNRIQUE MACÍAS CAMBRA, DIEGO DE GIRÁLDEZ, LAXEIRO, MANUEL COLMEIRO GUIMARÁS, JOSÉ CASTILLO CASALDERREY, ÁNGEL SEVILLANO ESTREMERA, FRANCISCO LEIRO LOIS, ARTURO SOUTO FEIJOO, ANTONIO DURÁN “MORRIS”, ALBERTO COMESAÑA Y ANTÓN REIXA, son los 30 personajes gallegos más votados por la ciudadanía.
Esta fue una iniciativa de El Grupo de Ecología Científica de Galicia con el fin de que sea la propia ciudadanía, a través de sus organizaciones cívicas, las que propongan a las personas que crean que merecen un reconocimiento a su esfuerzo y servicio, han pedido la participación de todas ellas y recopilado los datos y propuestas que le han enviado desde las distintas asociaciones los agentes sociales, de igualdad, culturares, deportivos, de juventud, sindicales, ecologistas … y económicos de Vigo y Galicia, que han colaboran enviando CIENTOS DE CORREOS-E con los datos para realizar una selección de los más votados y exponer una semblanza de cada uno de ellos.
De esta forma muestran un escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en el blog creado al efecto y que trata de dar a conocer estos importantes personajes, del "sondeo" efectuado se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que publican, basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que sea, y lo es sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales.
Piden que en caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net
Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: PERSONAJES GALLEGOS
viernes 16 de enero de 2009
GECMA ABRE LA PARTICIPACIÓN CIUDADANA PARA HOMENAJEAR EL ESFUERZO DE LOS JÓVENES, MUJERES E INTELECTUALES
El Grupo de Ecología Científica de Galicia con el fin de que sea la propia ciudadanía, a través de sus organizaciones cívicas, las que propongan a las personas que crean que merecen un reconocimiento a su esfuerzo y servicio, hemos pedido la participación de todas ellas y recopilado los datos y propuestas que nos han enviado desde las distintas asociaciones los agentes sociales, de igualdad, culturares, deportivos, de juventud, sindicales, ecologistas … y económicos de Vigo y Galicia, que han colaboran enviándonos CIENTOS DE CORREOS-E con los datos para realizar una selección de los más votados y exponer una semblanza de cada uno de ellos.
De esta forma mostramos un pequeño escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en este blog que trata de dar a conocer estos importantes personajes, de este "sondeo" se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que a continuación se publican basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que este sea, sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales. y al mismo tiempo las damos a conocer a los distintos medios por si son de vuestro interés.
En caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net
Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: VER SEMBLANZAS DE PERSONAJES VIGUESES Y GALLEGOS: PROPUESTAS
De esta forma mostramos un pequeño escaparate de jóvenes vigueses de nacimiento hechos a sí mismos, mujeres que habitan en Vigo y que a base de mucho esfuerzo han conseguido una especial relevancia y artistas e intelectuales gallegos que cuentan con méritos suficientes para figurar en este blog que trata de dar a conocer estos importantes personajes, de este "sondeo" se han recopilado los currículos de los personajes más votados por los distintos colectivos para realizar las semblanzas que a continuación se publican basadas en sus méritos y virtudes con el fin de que este sea, sin duda, un homenaje a sus esfuerzos personales. y al mismo tiempo las damos a conocer a los distintos medios por si son de vuestro interés.
En caso de que algún colectivo aún no haya enviado sus candidatos puede hacerlo enviando un breve currículum y los méritos así como una foto a: gecma@elgranvigo.net
Para ver las semblanzas de los más votados hasta el momento pinchar en: VER SEMBLANZAS DE PERSONAJES VIGUESES Y GALLEGOS: PROPUESTAS
sábado 22 de noviembre de 2008
Encuesta de Mediatico (directorio de periódicos de todo el mundo)
Encuesta de Mediatico (directorio de periódicos de todo el mundo) sobre www.elforodigital.com
EL FORO DIGITAL periódico digital perteneciente al periódico impreso EL FORO METROPOLITANO, decano europeo de la prensa de distribución gratuita, incrementa mensualmente sus visitas en un importante porcentaje colocándose con 25000 visitas como el segundo periódico más visitado de Galicia y el sexto de España(según la medición de MEDIATICO.COM)
Estamos de enhora buena. Hasta el pasado mes de Enero de 2007 el periódico digital www.elforodigital.com registró un incremento de visitas del 42,58 % sobre el mes de diciembre de 2006, y del 81,11% en relación con el mismo mes del año anterior.
En Enero de 2oo7 se superaron por primera vez las 20.000 visitas/día, siendo el 25 de Enero el día en que se registraron más visitas, 20.711.
De esta forma las previsiones para 2008 eran excelentes, estábamos en esos momentos en: Accesos: 23613, como puede comprobarse en: http://www.mediatico.com/es/goto.asp?url=11652
www.elforodigital.com agradece la confianza depositada en la información veraz, y con especial sensibilidad por el medio ambiente, de nuestras páginas, tema importante, que unido a la sencillez y manejabilidad, fidelizan a los internautas que nos visitan y a los usuarios.
www.elforodigital.com aprovecha esta ocasión para daros a conocer e invitaros a participar en los apartados:
ELFORODIGITAL.COM http://elforodigital.blogspot.com/
Para cualquier información que os interese publicar, respetando el AVISO LEGAL, estamos a vuestra disposición en los correos-e: elforo@elforodigital.com; elforo.npg@elgranvigo.net; revista@elgranvigo.net; participación@elforodigital.com; en los que recibiremos, con agradecimiento, las sugerencias de todo tipo que nos enviéis.
Agradeciendo vuestra acogida. Aprovechamos la ocasión para saludaros con toda nuestra consideración y ponernos a vuestra disposición.
NOTA IMPORTANTE:
Entradas en periódicos gallegos, a día 31 de Octubre de 2008, según Mediatico.Com que es un directorio de medios de comunicación de todo el mundo, como se puede comprobar en MEDIATICO: http://www.mediatico.com/es/periodicos/europa/spain/locales-y-regionales/
No colocamos los medios que tienen menos de 200 visitas
LA VOZ DE GALICIA
http://www.lavozdegalicia.com/
Edición digital del diario de mayor tirada de Galicia. Además de la información general cuenta con versiones en Internet de cada una de sus ediciones físicas, chat, foros de debate, horóscopo y encuestas.
32839 Visitas
EL FORO METROPOLITANO
http://www.elforodigital.com
Periódico mensual bilingüe de información de las ciudades y pueblos de la comunidad gallega y del estado español. Además cuenta con los suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra. El Foro del Val Miñor y la revista El Gran Vigo
24960 Visitas
FARO DE VIGO
http://www.farodevigo.es
Información de Vigo y de la Comunidad
6723 Visitas
EL CORREO GALLEGO
http://www.elcorreogallego.es
En Gallego y Castellano
3234 Visitas
EL IDEAL GALLEGO
http://www.elidealgallego.com
Información local y provincial de A Coruña
3198 Visitas
DIARIO DE FERROL
http://www.diariodeferrol.com
Diario Local Gallego
2188 Visitas
DIARIO DE PONTEVEDRA
http://www.diariodepontevedra.es
1800 Visitas
XORNAL
http://www.xornal.mundo-r.com
Galicia
1375 Visitas
GACETA DE LUGO
http://www.gzlugo.com/
Diario local Gallego
1184 Visitas
XORNAL GALICIA TODA LA ACTUALIDAD Y NOTICIAS DE GALICIA
http://www.xornalgalicia.com
Xornal Galicia toda la actualidad y noticias de Galicia, A Coruña, Lugo, Ourense y Pontevedra
1176 Visitas
EL PROGRESO DIGITAL
http://www.elprogreso.es/
Edición electrónica de El Progreso, diario de Lugo y su provincia.
961 Visitas
EL FORO DIGITAL periódico digital perteneciente al periódico impreso EL FORO METROPOLITANO, decano europeo de la prensa de distribución gratuita, incrementa mensualmente sus visitas en un importante porcentaje colocándose con 25000 visitas como el segundo periódico más visitado de Galicia y el sexto de España(según la medición de MEDIATICO.COM)
Estamos de enhora buena. Hasta el pasado mes de Enero de 2007 el periódico digital www.elforodigital.com registró un incremento de visitas del 42,58 % sobre el mes de diciembre de 2006, y del 81,11% en relación con el mismo mes del año anterior.
En Enero de 2oo7 se superaron por primera vez las 20.000 visitas/día, siendo el 25 de Enero el día en que se registraron más visitas, 20.711.
De esta forma las previsiones para 2008 eran excelentes, estábamos en esos momentos en: Accesos: 23613, como puede comprobarse en: http://www.mediatico.com/es/goto.asp?url=11652
www.elforodigital.com agradece la confianza depositada en la información veraz, y con especial sensibilidad por el medio ambiente, de nuestras páginas, tema importante, que unido a la sencillez y manejabilidad, fidelizan a los internautas que nos visitan y a los usuarios.
www.elforodigital.com aprovecha esta ocasión para daros a conocer e invitaros a participar en los apartados:
ELFORODIGITAL.COM http://elforodigital.blogspot.com/
Para cualquier información que os interese publicar, respetando el AVISO LEGAL, estamos a vuestra disposición en los correos-e: elforo@elforodigital.com; elforo.npg@elgranvigo.net; revista@elgranvigo.net; participación@elforodigital.com; en los que recibiremos, con agradecimiento, las sugerencias de todo tipo que nos enviéis.
Agradeciendo vuestra acogida. Aprovechamos la ocasión para saludaros con toda nuestra consideración y ponernos a vuestra disposición.
NOTA IMPORTANTE:
Entradas en periódicos gallegos, a día 31 de Octubre de 2008, según Mediatico.Com que es un directorio de medios de comunicación de todo el mundo, como se puede comprobar en MEDIATICO: http://www.mediatico.com/es/periodicos/europa/spain/locales-y-regionales/
No colocamos los medios que tienen menos de 200 visitas
LA VOZ DE GALICIA
http://www.lavozdegalicia.com/
Edición digital del diario de mayor tirada de Galicia. Además de la información general cuenta con versiones en Internet de cada una de sus ediciones físicas, chat, foros de debate, horóscopo y encuestas.
32839 Visitas
EL FORO METROPOLITANO
http://www.elforodigital.com
Periódico mensual bilingüe de información de las ciudades y pueblos de la comunidad gallega y del estado español. Además cuenta con los suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra. El Foro del Val Miñor y la revista El Gran Vigo
24960 Visitas
FARO DE VIGO
http://www.farodevigo.es
Información de Vigo y de la Comunidad
6723 Visitas
EL CORREO GALLEGO
http://www.elcorreogallego.es
En Gallego y Castellano
3234 Visitas
EL IDEAL GALLEGO
http://www.elidealgallego.com
Información local y provincial de A Coruña
3198 Visitas
DIARIO DE FERROL
http://www.diariodeferrol.com
Diario Local Gallego
2188 Visitas
DIARIO DE PONTEVEDRA
http://www.diariodepontevedra.es
1800 Visitas
XORNAL
http://www.xornal.mundo-r.com
Galicia
1375 Visitas
GACETA DE LUGO
http://www.gzlugo.com/
Diario local Gallego
1184 Visitas
XORNAL GALICIA TODA LA ACTUALIDAD Y NOTICIAS DE GALICIA
http://www.xornalgalicia.com
Xornal Galicia toda la actualidad y noticias de Galicia, A Coruña, Lugo, Ourense y Pontevedra
1176 Visitas
EL PROGRESO DIGITAL
http://www.elprogreso.es/
Edición electrónica de El Progreso, diario de Lugo y su provincia.
961 Visitas
martes 4 de noviembre de 2008
Día Mundial de la Ecología “equilibrio con el medio ambiente”

GECMA, a través de su presidenta, ha vuelto a hacer un llamamiento a todas las autoridades del mundo para “que gobiernen para la paz, el desarrollo sostenible y la ecología, porque ese es el futuro que necesita el planeta”.
El 01 de noviembre se celebró el día mundial de la ecología, fecha en la cual se resalta la importancia de concienciar a los pueblos sobre temas ambientales y sociales.
Es importante mencionar que la humanidad necesita recuperar un proceso acelerado de conservación, donde apostemos por una forma de vida sana, austera, que respete los derechos humanos. En cada país, en cada rincón del planeta se viene produciendo un desequilibrio ecológico y ambiental. Es necesario cuidar cada lugar donde vivimos.
Los seres humanos tienen que hacer la paz con el planeta para superar la crisis ecológica y ambiental mundial que estamos sufriendo. Esta crisis se hace presente a través de los cambios climáticos que estamos padeciendo: la desertización, el aumento de la temperatura, la erosión de los terrenos, la destrucción de la biodiversidad, la crisis mundial de los recursos hídricos y la contaminación del aire, del suelo y del agua .
GECMA propuso llevar como mensaje el de “procurar tener el planeta tierra limpio y a sus seres vivos plenos de salud”, en donde todas las especies vivan en paz, en constante armonía, carentes de enfermedades y en equilibrio con el medio ambiente.
En España existen mucha asociaciones y fundaciones que se encargan de realizar estudios y campañas que persiguen ese objetivo de defender nuestro maltratado Planeta Tierra y por ello GECMA, a través de su presidenta, ha vuelto a hacer un llamamiento a todas las autoridades del mundo para “que gobiernen para la paz, el desarrollo sostenible y la ecología, porque ese es el futuro que necesita el planeta”.
Siguió pidiendo “a los ciudadanos y a los gobiernos que cooperen en la protección de la fina capa de gas que protege a todos los seres vivos”. La presidenta de GECMA, Nelly Pérez Giráldez, dijo que: “Es necesaria la cooperación internacional y de todos y cada uno de los ciudadanos para proteger la capa de ozono y luchar contra una de las graves amenazas para la salud humana y ambiental de todo el mundo”.
Pidió que se reduzcan “la producción, el uso y consumo de sustancias y productos químicos que agotan y destruyen la capa” y como consecuencia inciden en una “grave amenaza para la salud”. “Si todos los ciudadanos actuáramos en este sentido podríamos acelerar su recuperación”, concluyó.
Nota.-
Nelly Pérez Giráldez, presidenta de GECMA y de la Asociación GRAN VIGO, es una persona muy formada: Contable, Perito Judicial,diplomada en Legislación Laboral, Fiscal y Tributaria. Realizó estudios de Empresariales y 3 años de Derecho, así como diversos cursos: Administración y administraciones locales, Seguridad e Higiene en el Trabajo, secretaria de dirección, agente de desarrollo cooperativo, agente de seguros, monitora de consumo, animadora socio-cultural, importantes cursos relacionados con el medio ambiente etc. En la actualidad está terminando el grado de Relaciones Laborales y los posgrados de Dirección Financiera y Recursos Humanos en la Universidad Autónoma de Barcelona.
lunes 3 de noviembre de 2008
ESTUDIO GENERAL DE MEDIOS, UN NEGOCIO: MEDIATICO.COM, UN SERVICIO
CÓMO INCLUIR UN MEDIO EN EL EGM?
Es necesario ser asociado de AIMC para poder solicitar la inclusión de un medio en el EGM.
La inclusión se solicita rellenando un impreso diseñado al efecto y titulado Solicitud de Inclusión en el Estudio General de Medios que puede obtenerse en la Secretaría de AIMC.
Se requiere cierta permanencia del medio en el mercado y una pequeña tirada que permitan SUPONER la obtención de datos para formular la estadística.
A finales de la década de los 80, el 20 de julio de 1988, el Ministerio del Interior visa y registra los Estatutos de la Asociación para la Investigación de Medios de Comunicación, con lo que la estructura jurídica de la entidad propietaria del EGM, quedó adecuada a los objetivos y características de "la investigación de las audiencias de los diferentes medios de comunicación, y la distribución de sus informes ENTRE SUS ASOCIADOS". AIMC es una asociación que produce el EGM. Ella es la propietaria de los datos, y cuenta con sus propios órganos técnicos y de gobierno.
¿CÓMO ASOCIARSE A AIMC?
El ingreso en la Asociación será voluntario. Las empresas, entidades, etc., que lo deseen, deberán solicitarlo mediante escrito fehaciente al Presidente de la Asociación, haciendo constar de forma explícita la disposición por parte del solicitante de acatar las normas estatutarias y el reglamento de la Asociación, así como su voluntad de cumplir los acuerdos adoptados por los Órganos de Gobierno (art. 9). Y pagar la cuota correspondiente cada año, que varía en función del tipo de empresa.
La cuota mínima anual se sitúa en:
15.673 € para empresas incluidas en el Estamento 1 (anunciantes, consultores, agencias de publicidad y agencias de medios)
6.800 € para empresas incluidas en el Estamento 2 (medios de comunicación y exclusivas de publicidad.
SOLICITUD DE INGRESO.
Para facilitar los trámites han confeccionado dos impresos: Solicitud de Ingreso en AIMC y Solicitud de Inclusión en el Estudio General de Medios que aparecen en el folleto institucional titulado “Qué es AIMC” y que pueden solicitarse en la Secretaría de AIMC, luego pagar la cuota anual.
Por lo que se puede deducir que esto no es ni más ni menos que una empresa privada que se encarga de servir informes de los socios que pagan anualmente su cuota.
Hay otros medidores, sin ánimo de lucro, diarios, que se pueden consultar gratuitamente en Internet como MEDIATIO:
Mediatico.Com: PERIÓDICOS, RADIOS, REVISTAS Y BLOGS DE TODO EL MUNDO
Directorio de periódicos, revistas, radios y blogs.
Directorio de medios de comunicación, donde se puede apreciar las entradas de cada uno, de las distintas partes del mundo: África, Oriente Medio, Asia – Pacífico, Norteamérica, Europa y América Latina. Incluso periódicos Locales y regionales.
Una muestra, con sus entradas. Recogemos sólo dos de sus páginas. Si quieren ver todas pueden entrar en:
MEDIATICO: PERIÓDICOS DE ESPAÑA: LOCALES Y REGIONALES
EL MERCANTIL VALENCIANO / LEVANTE
http://www.levante-emv.es
Información local, provincial y regional.
51292 Visitas
EL ADELANTO DE SALAMANCA
http://www.elperiodico.es/salamanca
Diario decano de la prensa salmantina
44095 Visitas
EL CORREO ESPAÑOL / EL PUEBLO VASCO
http://www.diario-elcorreo.es
38574 Visitas
LAS PROVINCIAS DIGITAL
http://www.lasprovincias.es/
Edición digital del diario decano de La Comunidad Valenciana.
37909 Visitas
LA VOZ DE GALICIA
http://www.lavozdegalicia.com/
Edición digital del diario de mayor tirada de Galicia. Además de la información general cuenta con versiones en Internet de cada una de sus ediciones físicas, chat, foros de debate, horóscopo y encuestas.
32378 Visitas
EL FORO METROPOLITANO
http://www.elforodigital.com
Periódico mensual bilingüe de información de las ciudades y pueblos de la comunidad gallega y del estado español. Además cuenta con los suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra y la revista El Gran Vigo
24876 Visitas
EL FARO DE ALGECIRAS INFORMACIÓN
http://www.publicacionesdelsur.com/diarios/cadiz/faro/index.shtml
Edición digital del diario El Faro de Algeciras Información.
20140 Visitas
DIARIO CORDOBA
http://www.elperiodico.es/cordoba
diario provincial de información general
18793 Visitas
DEIA, DIARIO DE EUSKADI
http://www.deia.com/
En dei@digital encontrarás toda la información sobre de Euskadi y un foro vasco con miles de recetas, origen de tu apellido, todo el deporte vasco y un foro con información sobre el proceso de paz en el País Vasco.
17844 Visitas
LA NUEVA ESPAÑA
http://www.lanuevaespana.es/portada/index.html
Diario asturiano independiente.
15833 Visitas
LA PROVINCIA
http://www.editorialprensacanaria.es/laprovincia
Las Palmas
14087 Visitas
EL PERIÓDICO DE CATALUÑA
http://www.elperiodico.es
Diario en Catalán y Castellano
13431 Visitas
EL NORTE DE CASTILLA
http://www.nortecastilla.es
Diario Castellano
12648 Visitas
DIARIO INFORMACIÓN
http://diarioinformacion.com
Alicante
12454 Visitas
LA VOZ DE ASTURIAS
http://www.elperiodico.es/asturias
Periódico Regional
11446 Visitas
DIARIO DE NAVARRA
http://www.diariodenavarra.es
9708 Visitas
EL BOLICHERO.COM
http://www.semanarioelbolichero.com
periodico semanario con noticial locales, nacionales e internacionales
9574 Visitas
CANARIAS 7
http://www.canarias7.es/
Diario Canario
9306 Visitas
EL DIARIO MONTAÑES
http://www.eldiariomontanes.es
Cantabria
9091 Visitas
EL DÍA DIGITAL
http://www.eldia.es/
Versión en internet del diario el día, que se edita en Santa Cruz de Tenerife
8794 Visitas
CRÓNICA 16 DE LEÓN
http://www.la-cronica.net
León y Provincia
7905 Visitas
EL COMERCIO
http://www.elcomercio-sa.es
Diario Asturiano con noticias de Asturias, Aviles, Gijon y Oviedo
7584 Visitas
DIARIO LA AXARQUÍA DIGITAL
http://www.diarioaxarquia.com
Diario comarcal de ámbito axárquico.
7436 Visitas
LA OPINIÓN DE TENERIFE
http://www.la-opinion.com
Diario de Tenerife
7368 Visitas
DIARIO LA MAÑANA DE LLEIDA
http://www.lamanyana.es
Periódico local de Lleida
7284 Visitas
FARO DE VIGO
http://www.farodevigo.es
Información de Vigo y de la Comunidad
6527 Visitas
EL DIARIO DE LAS COMARCAS DE LA COMUNIDAD VALENCIANA
http://www.valencia-las-comarcas.com/
El periódico que se preocupa exclusivamente de la información diaria y noticias de las ciudades y poblaciones de la comunidad valenciana
5192 Visitas
TRIBUNA DE SALAMANCA
http://www.tribuna.net
Diario Salamantino
4516 Visitas
ALMERÍA ACTUALIDAD - EL ALMERÍA
http://www.elalmeria.es
Diario local, perteneciente al Grupo Joly. Noticias de Almería. Local, Provincia, Cultura y Deportes actualizados y siempre online.
4511 Visitas
EUROPA SUR
http://www.europasur.es
Toda la información de Algeciras y el Campo de Gibraltar
4386 Visitas
DIARIO DE ALICANTE
http://www.diarioinformacion.com
Periodico digital diario de la provincia de alicante
4312 Visitas
LA VOZ DE ALMERIA
http://www.lavozalm.es
Incluye hemeroteca al igual que El Crónica
4265 Visitas
HUELVA INFORMACIÓN
http://hinfor.otd.es
4213 Visitas
DIARIO DE CÁDIZ DIGITAL
http://www.diariodecadiz.es
Diario de información general
4145 Visitas
HERALDO DE ARAGÓN
http://www.sendanet.es/heraldo
4070 Visitas
PERIÓDICO DE BENALMÁDENA
http://www.benalmadenanoticias.com/index.php
Un lugar donde los ciudadanos podrán expresar su opinión, sus necesidades, sus comentarios.
3912 Visitas
DIARIO LA VERDAD
http://www.la-verdad.com
Incluye hemeroteca , Murcia
3496 Visitas
DIARIO DE BURGOS DIGITAL
http://www.diariodeburgos.es/
Diario de Burgos digital es una completa información local, regional, nacional e internacional, con apartados especiales dedicados a Atapuerca, la Catedral de Burgos o los vinos de la Ribera del Duero.
3490 Visitas
ZALAMEA... LA OTRA MIRADA
http://www.zalamealareal.blogspot.com
Diario Digital de Zalamea la Real
3427 Visitas
Es necesario ser asociado de AIMC para poder solicitar la inclusión de un medio en el EGM.
La inclusión se solicita rellenando un impreso diseñado al efecto y titulado Solicitud de Inclusión en el Estudio General de Medios que puede obtenerse en la Secretaría de AIMC.
Se requiere cierta permanencia del medio en el mercado y una pequeña tirada que permitan SUPONER la obtención de datos para formular la estadística.
A finales de la década de los 80, el 20 de julio de 1988, el Ministerio del Interior visa y registra los Estatutos de la Asociación para la Investigación de Medios de Comunicación, con lo que la estructura jurídica de la entidad propietaria del EGM, quedó adecuada a los objetivos y características de "la investigación de las audiencias de los diferentes medios de comunicación, y la distribución de sus informes ENTRE SUS ASOCIADOS". AIMC es una asociación que produce el EGM. Ella es la propietaria de los datos, y cuenta con sus propios órganos técnicos y de gobierno.
¿CÓMO ASOCIARSE A AIMC?
El ingreso en la Asociación será voluntario. Las empresas, entidades, etc., que lo deseen, deberán solicitarlo mediante escrito fehaciente al Presidente de la Asociación, haciendo constar de forma explícita la disposición por parte del solicitante de acatar las normas estatutarias y el reglamento de la Asociación, así como su voluntad de cumplir los acuerdos adoptados por los Órganos de Gobierno (art. 9). Y pagar la cuota correspondiente cada año, que varía en función del tipo de empresa.
La cuota mínima anual se sitúa en:
15.673 € para empresas incluidas en el Estamento 1 (anunciantes, consultores, agencias de publicidad y agencias de medios)
6.800 € para empresas incluidas en el Estamento 2 (medios de comunicación y exclusivas de publicidad.
SOLICITUD DE INGRESO.
Para facilitar los trámites han confeccionado dos impresos: Solicitud de Ingreso en AIMC y Solicitud de Inclusión en el Estudio General de Medios que aparecen en el folleto institucional titulado “Qué es AIMC” y que pueden solicitarse en la Secretaría de AIMC, luego pagar la cuota anual.
Por lo que se puede deducir que esto no es ni más ni menos que una empresa privada que se encarga de servir informes de los socios que pagan anualmente su cuota.
Hay otros medidores, sin ánimo de lucro, diarios, que se pueden consultar gratuitamente en Internet como MEDIATIO:
Mediatico.Com: PERIÓDICOS, RADIOS, REVISTAS Y BLOGS DE TODO EL MUNDO
Directorio de periódicos, revistas, radios y blogs.
Directorio de medios de comunicación, donde se puede apreciar las entradas de cada uno, de las distintas partes del mundo: África, Oriente Medio, Asia – Pacífico, Norteamérica, Europa y América Latina. Incluso periódicos Locales y regionales.
Una muestra, con sus entradas. Recogemos sólo dos de sus páginas. Si quieren ver todas pueden entrar en:
MEDIATICO: PERIÓDICOS DE ESPAÑA: LOCALES Y REGIONALES
EL MERCANTIL VALENCIANO / LEVANTE
http://www.levante-emv.es
Información local, provincial y regional.
51292 Visitas
EL ADELANTO DE SALAMANCA
http://www.elperiodico.es/salamanca
Diario decano de la prensa salmantina
44095 Visitas
EL CORREO ESPAÑOL / EL PUEBLO VASCO
http://www.diario-elcorreo.es
38574 Visitas
LAS PROVINCIAS DIGITAL
http://www.lasprovincias.es/
Edición digital del diario decano de La Comunidad Valenciana.
37909 Visitas
LA VOZ DE GALICIA
http://www.lavozdegalicia.com/
Edición digital del diario de mayor tirada de Galicia. Además de la información general cuenta con versiones en Internet de cada una de sus ediciones físicas, chat, foros de debate, horóscopo y encuestas.
32378 Visitas
EL FORO METROPOLITANO
http://www.elforodigital.com
Periódico mensual bilingüe de información de las ciudades y pueblos de la comunidad gallega y del estado español. Además cuenta con los suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra y la revista El Gran Vigo
24876 Visitas
EL FARO DE ALGECIRAS INFORMACIÓN
http://www.publicacionesdelsur.com/diarios/cadiz/faro/index.shtml
Edición digital del diario El Faro de Algeciras Información.
20140 Visitas
DIARIO CORDOBA
http://www.elperiodico.es/cordoba
diario provincial de información general
18793 Visitas
DEIA, DIARIO DE EUSKADI
http://www.deia.com/
En dei@digital encontrarás toda la información sobre de Euskadi y un foro vasco con miles de recetas, origen de tu apellido, todo el deporte vasco y un foro con información sobre el proceso de paz en el País Vasco.
17844 Visitas
LA NUEVA ESPAÑA
http://www.lanuevaespana.es/portada/index.html
Diario asturiano independiente.
15833 Visitas
LA PROVINCIA
http://www.editorialprensacanaria.es/laprovincia
Las Palmas
14087 Visitas
EL PERIÓDICO DE CATALUÑA
http://www.elperiodico.es
Diario en Catalán y Castellano
13431 Visitas
EL NORTE DE CASTILLA
http://www.nortecastilla.es
Diario Castellano
12648 Visitas
DIARIO INFORMACIÓN
http://diarioinformacion.com
Alicante
12454 Visitas
LA VOZ DE ASTURIAS
http://www.elperiodico.es/asturias
Periódico Regional
11446 Visitas
DIARIO DE NAVARRA
http://www.diariodenavarra.es
9708 Visitas
EL BOLICHERO.COM
http://www.semanarioelbolichero.com
periodico semanario con noticial locales, nacionales e internacionales
9574 Visitas
CANARIAS 7
http://www.canarias7.es/
Diario Canario
9306 Visitas
EL DIARIO MONTAÑES
http://www.eldiariomontanes.es
Cantabria
9091 Visitas
EL DÍA DIGITAL
http://www.eldia.es/
Versión en internet del diario el día, que se edita en Santa Cruz de Tenerife
8794 Visitas
CRÓNICA 16 DE LEÓN
http://www.la-cronica.net
León y Provincia
7905 Visitas
EL COMERCIO
http://www.elcomercio-sa.es
Diario Asturiano con noticias de Asturias, Aviles, Gijon y Oviedo
7584 Visitas
DIARIO LA AXARQUÍA DIGITAL
http://www.diarioaxarquia.com
Diario comarcal de ámbito axárquico.
7436 Visitas
LA OPINIÓN DE TENERIFE
http://www.la-opinion.com
Diario de Tenerife
7368 Visitas
DIARIO LA MAÑANA DE LLEIDA
http://www.lamanyana.es
Periódico local de Lleida
7284 Visitas
FARO DE VIGO
http://www.farodevigo.es
Información de Vigo y de la Comunidad
6527 Visitas
EL DIARIO DE LAS COMARCAS DE LA COMUNIDAD VALENCIANA
http://www.valencia-las-comarcas.com/
El periódico que se preocupa exclusivamente de la información diaria y noticias de las ciudades y poblaciones de la comunidad valenciana
5192 Visitas
TRIBUNA DE SALAMANCA
http://www.tribuna.net
Diario Salamantino
4516 Visitas
ALMERÍA ACTUALIDAD - EL ALMERÍA
http://www.elalmeria.es
Diario local, perteneciente al Grupo Joly. Noticias de Almería. Local, Provincia, Cultura y Deportes actualizados y siempre online.
4511 Visitas
EUROPA SUR
http://www.europasur.es
Toda la información de Algeciras y el Campo de Gibraltar
4386 Visitas
DIARIO DE ALICANTE
http://www.diarioinformacion.com
Periodico digital diario de la provincia de alicante
4312 Visitas
LA VOZ DE ALMERIA
http://www.lavozalm.es
Incluye hemeroteca al igual que El Crónica
4265 Visitas
HUELVA INFORMACIÓN
http://hinfor.otd.es
4213 Visitas
DIARIO DE CÁDIZ DIGITAL
http://www.diariodecadiz.es
Diario de información general
4145 Visitas
HERALDO DE ARAGÓN
http://www.sendanet.es/heraldo
4070 Visitas
PERIÓDICO DE BENALMÁDENA
http://www.benalmadenanoticias.com/index.php
Un lugar donde los ciudadanos podrán expresar su opinión, sus necesidades, sus comentarios.
3912 Visitas
DIARIO LA VERDAD
http://www.la-verdad.com
Incluye hemeroteca , Murcia
3496 Visitas
DIARIO DE BURGOS DIGITAL
http://www.diariodeburgos.es/
Diario de Burgos digital es una completa información local, regional, nacional e internacional, con apartados especiales dedicados a Atapuerca, la Catedral de Burgos o los vinos de la Ribera del Duero.
3490 Visitas
ZALAMEA... LA OTRA MIRADA
http://www.zalamealareal.blogspot.com
Diario Digital de Zalamea la Real
3427 Visitas
martes 21 de octubre de 2008
Agentes del Cuerpo Nacional de Policía adscritos a la Comisaría Provincial de Pontevedra detuvieron a J.M.G.R., de 25 años vecino de A Cañiza
Agentes del Cuerpo Nacional de Policía adscritos a la Comisaría Provincial de Pontevedra detuvieron a J.M.G.R., de 25 años y vecino de A Cañiza, como presunto autor de un delito contra la seguridad del tráfico. El arrestado conducía sin carné un vehículo en el que se encontró cierta cantidad de droga y que fue localizado cuando accedía al poblado de O Vao.
Los hechos tuvieron lugar el sábado pasado, cuando una dotación policial que patrullaba por las inmediaciones de O Vao detectó un vehículo, del que se bajó una pareja, que presentaba un aspecto muy deteriorado.
Una vez los dos ocupantes accedieron de nuevo al turismo, los agentes constataron que ninguno de ellos disponía de carné, por lo que procedieron a la detención de J.M.G.R., que pilotaba el vehículo al llegar al poblado de O Vao, por un delito contra la seguridad del tráfico.
Como ya quedó reflejado anteriormente, en este coche fueron intervenidos un puño americano (arma prohibida) y una pequeña cantidad de heroína.
Los hechos tuvieron lugar el sábado pasado, cuando una dotación policial que patrullaba por las inmediaciones de O Vao detectó un vehículo, del que se bajó una pareja, que presentaba un aspecto muy deteriorado.
Una vez los dos ocupantes accedieron de nuevo al turismo, los agentes constataron que ninguno de ellos disponía de carné, por lo que procedieron a la detención de J.M.G.R., que pilotaba el vehículo al llegar al poblado de O Vao, por un delito contra la seguridad del tráfico.
Como ya quedó reflejado anteriormente, en este coche fueron intervenidos un puño americano (arma prohibida) y una pequeña cantidad de heroína.
lunes 20 de octubre de 2008
JOSÉ LUIS MÉNDEZ ROMEU Conselleiro de Presidencia
"Somos el centro frente al radicalismo del Bloque y el histrionismo del PP"
P. Hay quejas de que no se cumple la Lei de Emerxencias.
R. Estamos bien en A Coruña donde hay una colaboración efectivísima de la Diputación, vemos receptividad en Lugo donde entrarán en funcionamiento cinco parques comarcales de bomberos en el primer semestre de 2009, tenemos conversaciones con la Diputación de Ourense, de momento sin resultado, para construir parques en Bande y O Carballiño, y grandes dificultades, incluso de interlocución, en Pontevedra. Pretendíamos construir parques en A Cañiza, Caldas y Baiona. Incomprensiblemente a la Diputación de Pontevedra le gusta el conflicto político, poco la toma de decisiones y menos cumplir la ley.. Las administraciones tienen el deber legal de cooperar. Es lamentable.
P. Hay quejas de que no se cumple la Lei de Emerxencias.
R. Estamos bien en A Coruña donde hay una colaboración efectivísima de la Diputación, vemos receptividad en Lugo donde entrarán en funcionamiento cinco parques comarcales de bomberos en el primer semestre de 2009, tenemos conversaciones con la Diputación de Ourense, de momento sin resultado, para construir parques en Bande y O Carballiño, y grandes dificultades, incluso de interlocución, en Pontevedra. Pretendíamos construir parques en A Cañiza, Caldas y Baiona. Incomprensiblemente a la Diputación de Pontevedra le gusta el conflicto político, poco la toma de decisiones y menos cumplir la ley.. Las administraciones tienen el deber legal de cooperar. Es lamentable.
domingo 12 de octubre de 2008
miércoles 8 de octubre de 2008
Cañiza (A)
El municipio de A Cañiza se encuentra situado en la comarca de O Condado, de la que es capital, en la provincia de Pontevedra. Se localiza a los pies del pico más alto de la provincia (Faro de Avión) y tiene una extensión de 18,10 km2. En la actualidad cuenta con 7.194 habitantes.
Es una zona de montañas, altas y medias, con una ribera irregular que presenta una vegetación también variada compuesta por montes y bosques, de pinos, eucaliptus, robles o sauces.- Sus tierras muy bien irrigadas con abundantes cañadas presentan zonas cultivadas por vides y cítricos.- Su economía se basa en la agricultura, la ganadería y la explotación forestal y la hostelería.
Junto al Río Ribadil se abre un paraje natural de gran belleza. Junto a él otros ríos como el Deva, el Tea o el Cea, realizan el descenso por las montañas de la comarca. De su caudal se nutren las tierras fértiles a través de unas singulares presas denominadas "levadas”. En las tierras de la ribera, con menos de 400 metros, abundan los frutales, los pastos y la vid.
El monumento más destacable de esta localidad es la iglesia de Santa María de A Franqueira. Se trata de una construcción del cisterciense-prerrománico, que data del siglo XI. Aunque con los siglos se le han añadido elementos de otros estilos.
Debido a su favorecida localización y la provisión de agua (por los ríos Deva, Ribadil), las principales actividades económicas de A Cañiza son la agricultura (cereales, vino, miel y productos de la huerta) y la ganadería (ovejas, cerdos, vacas y aves). Aunque también se crían caballos y asnos en la zona más montañosa. En las últimas décadas se ha desarrollado la actividad industrial, sobre todo relacionada con la explotación maderera, y la hostelera, por el creciente turismo.
Romería de las Pascuillas
El Lunes de Pentecostés A Cañiza celebra su popular romería de las Pascuillas, romería que discurre hasta el santuario de Nuestra Señora de A Franqueira. Parroquias de A Cañiza y de poblaciones cercanas se citan en el evento religioso que cuenta con miles de devotos que rinden pleitesía a la Virgen.
Romería de la Virxe la Fonte
Cuentan que fue Nuestra Señora A Franqueira la que liberó a los cristianos retenidos en Argel. Con esta creencia como telón de fondo, la localidad pontevedresa de A Cañiza celebra durante el mes de septiembre una romería en la que se escenifican los hechos mencionados. La Virgen presencia los actos así como las danzas que se bailan en su honor.
Feira do Xamón
La localidad pontevedresa de A Cañiza celebra la festividad de Nuestra Señora de la Asunción con la llamada 'feira do Xamón', cuyo nombre ya indica el motivo gastronómico de la cita. La feria viene celebrándose desde 1967 y tras ella, concretamente el domingo siguiente, tiene lugar en la carballeria del Cacharado otra degustación, en esta ocasión, de sardinas. Las celebraciones se acompañan por actuaciones locales.
Es una zona de montañas, altas y medias, con una ribera irregular que presenta una vegetación también variada compuesta por montes y bosques, de pinos, eucaliptus, robles o sauces.- Sus tierras muy bien irrigadas con abundantes cañadas presentan zonas cultivadas por vides y cítricos.- Su economía se basa en la agricultura, la ganadería y la explotación forestal y la hostelería.
Junto al Río Ribadil se abre un paraje natural de gran belleza. Junto a él otros ríos como el Deva, el Tea o el Cea, realizan el descenso por las montañas de la comarca. De su caudal se nutren las tierras fértiles a través de unas singulares presas denominadas "levadas”. En las tierras de la ribera, con menos de 400 metros, abundan los frutales, los pastos y la vid.
El monumento más destacable de esta localidad es la iglesia de Santa María de A Franqueira. Se trata de una construcción del cisterciense-prerrománico, que data del siglo XI. Aunque con los siglos se le han añadido elementos de otros estilos.
Debido a su favorecida localización y la provisión de agua (por los ríos Deva, Ribadil), las principales actividades económicas de A Cañiza son la agricultura (cereales, vino, miel y productos de la huerta) y la ganadería (ovejas, cerdos, vacas y aves). Aunque también se crían caballos y asnos en la zona más montañosa. En las últimas décadas se ha desarrollado la actividad industrial, sobre todo relacionada con la explotación maderera, y la hostelera, por el creciente turismo.
Romería de las Pascuillas
El Lunes de Pentecostés A Cañiza celebra su popular romería de las Pascuillas, romería que discurre hasta el santuario de Nuestra Señora de A Franqueira. Parroquias de A Cañiza y de poblaciones cercanas se citan en el evento religioso que cuenta con miles de devotos que rinden pleitesía a la Virgen.
Romería de la Virxe la Fonte
Cuentan que fue Nuestra Señora A Franqueira la que liberó a los cristianos retenidos en Argel. Con esta creencia como telón de fondo, la localidad pontevedresa de A Cañiza celebra durante el mes de septiembre una romería en la que se escenifican los hechos mencionados. La Virgen presencia los actos así como las danzas que se bailan en su honor.
Feira do Xamón
La localidad pontevedresa de A Cañiza celebra la festividad de Nuestra Señora de la Asunción con la llamada 'feira do Xamón', cuyo nombre ya indica el motivo gastronómico de la cita. La feria viene celebrándose desde 1967 y tras ella, concretamente el domingo siguiente, tiene lugar en la carballeria del Cacharado otra degustación, en esta ocasión, de sardinas. Las celebraciones se acompañan por actuaciones locales.
martes 7 de octubre de 2008
Lareira en el Festival Gastronómico de Vila Verde
Empanada, lacón cocido prensado, mejillones al vapor, pulpo “á feira”, entrecot de Ternera Gallega con Tetilla o Tarta del Apóstol, son algunas de la sugerencias del menú con el que la Asociación de Restaurantes Gallegos Lareira participa a partir de mañana y hasta el próximo domingo en el tercer Festival Gastronómico de Vila Verde en Portugal, en el marco de Festa das Colheitas, una iniciativa de la Cámara Municipal de Vila Verde que promueve la empresa municipal PROVIVER.
Al frente del restaurante de la asociación estará Enrique Rodríguez, del Restaurante O´Pozo de A Cañiza, que defenderá la calidad de la oferta gastronómica de Galicia a otro lado de la frontera el Miño.
La Asociación de Restaurante Gallegos Lareira, que reúne a más de 30 restaurantes a lo largo y ancho del territorio español, unidos por la convicción y defensa la excelencia de la cocina gallega, ha visto en la Festa dos Colheitas de Vila Verde una oportunidad excepcional para promocionar uno de nuestros recursos más indiscutidos, la gastronomía, y fomentar así el turismo de proximidad.
Al frente del restaurante de la asociación estará Enrique Rodríguez, del Restaurante O´Pozo de A Cañiza, que defenderá la calidad de la oferta gastronómica de Galicia a otro lado de la frontera el Miño.
La Asociación de Restaurante Gallegos Lareira, que reúne a más de 30 restaurantes a lo largo y ancho del territorio español, unidos por la convicción y defensa la excelencia de la cocina gallega, ha visto en la Festa dos Colheitas de Vila Verde una oportunidad excepcional para promocionar uno de nuestros recursos más indiscutidos, la gastronomía, y fomentar así el turismo de proximidad.
viernes 3 de octubre de 2008
EXPOSICIÓN LUISA LORENZO ALVAREZ 1ª QUINCENA OUTUBRO
Fotógrafa autodidacta na súa máis ampla expresión. Cursou deseño en Ourense,e en Barcelona,dirixido especialmente á ourivaría,ramo no que traballa.
Forma parte da Agrupación Fotográfica O Potiños do Carballiño.
A exposición que nos presenta leva por título ILUSIÓNS.Con estas imaxes pretende transmitir a distintas formar en que cada un de nos pode ver o que nos rodea. Segundo o punto de vista, ou o encadre.
Esta exposición estará no Centro Comarcal A Paradanta, A Cañiza, dende o día 1 ó día 15 de outubro.
GECMA: Grupo de Ecología Científica de Galicia
G E C M A
GECMA: Grupo de Ecología Científica, Calidad de Vida y Medio Ambiente de Galicia
COMIENZA CON EL NOMBRE DE GEMA
El Grupo de Ecología GECMA apuesta por un modelo de crecimiento económico equilibrado y duradero que no ponga en peligro la renovación de los recursos. Esta asociación anteriormente se denominaba GEMA (Asociación de Ecología, Medio Ambiente, Calidad de Vida y Defensa del Patrimonio Histórico-Artístico) y empezó a funcionar en el año 1978.
1986 UN AÑO CLAVE: PASA A DENOMINARSE GECMA
El Grupo de Ecología Científica, Calidad de Vida y Medio Ambiente de Galicia "GECMA" fue creado por Nelly Pérez Giráldez en 1986, aunque se registró el día 2 de Enero de 1989 en el Ministerio del Interior con el número 84.143. Se constituye en la Comunidad Autónoma de Galicia, como una asociación sin ánimo de lucro. Se adaptó, el día 11 de enero de 2006, a la Ley Orgánica 1/2002, del 22 de marzo, reguladora del Derecho de Asociaciones.
PROPOSTAS 2005/2009: BREVE RESUMEN DONDE EXPOÑEMOS 30 MEDIDAS POLA CALIDADE DE VIDA E O DESENVOLVEMENTO SOSTIBLE, EN ESPECIAL PARA A ZONA DO ÁREA METROPOLITANA OU QUE LLE AFECTE
1.- O GECMA propón o Pacto Cidadán pola Sostenibilidade que conxugue educación, concienciación e participación cidadá coa acción do goberno local, o desenvolvemento sostible e o medio ambiente.
2.- O GECMA propón a implantación dun centro de tratamento, reciclaxe e reutilización dos subproductos líquidos industriais, de magnitude suficiente para absorber a potencialidade industrial do Área Metropolitana, cun servizo de recolleita e transporte a medio de camións cisternas, creando un consorcio para a implantación e mantemento do mesmo.
3.- O GECMA acometerá un estudio propio, ou coparticipado, e propón a realización dun alcantarillado separativo das augas pluviais –este estudio realizarase sobre os núcleos necesarios e para aliviar as depuradoras-, (no que se incluirá as augas subterráneas e de fontes que agora están canalizadas aos colectores xerais e que non entren noutra proposta que se fai máis adiante, no punto 23 deste programa), aproveitando nunha primeira fase, por exemplo en Vigo, as canalizacións existentes, con vertido directo ao mar e ao río Lagares.
En canto ás novas conducións de augas fecais deben establecerse coa suficiente sección, pendente e hermeticidade co fin de aforrar enerxía e evitar sedimentacións e malos cheiros.
4.- O GECMA propón un Plan para a rexeneración, preservación e saneamento integral da Ría, que permita ter unha denominación de orixe para os seus produtos mariños e no que deberá contemplarse a sustitución dos emisarios submarinos por mecanismos de reutilización.
5.- Acadar a xestión global do ciclo da auga: abastecemento, augas residuais, augas libres...
6.- O GECMA propón un saneamento integral no que nin unha soa pinga de auga contaminada vaia aos ríos ou á Ría e para iso estudará a conveniencia de establecer pequenas depuradoras de augas fecais, ou pluviais, escalonadas nas respectivas vertentes, as cales de ser aconsellables, serán executadas baixo falso rasante dos montes e outras zonas non urbanizables, con reforestación ou axardinamento das súas cubertas. A auga depurada será aproveitada, vertida directamente ao mar, a os ríos según o concello, ou ao río Lagares, co cal alcánzase maior eficacia na evacuación do auga depurada e alixéirase a concentración establecida na EDAR actual, compensando dese modo o incremento das achegas que a edificabilidade do novo PGOM vai ha xerar. Sen menoscabo do estudio doutra gran macro depuradora (na actualidade está en estudio a constucción de outra ou a ampliación de actual no mesmo sitio do Lagares e outra na zona de Caldelas de Tui que abrangue os municipios de Salceda, Porriño, Mos, Ect.), que reúna os requisitos indispensables como: mecanismos de reutilización e a suficiente pendente, hermeticidade,...,no caso da do Lagares, do seu emisor submarino. (1) (Ver o final deste traballo base).
7.- Nas rúas de nova apertura, as instalacións de enerxía eléctrica, telecomunicacións, auga potable e gas cidade e demais suministros han de realizarse en galerías de servizos coas suficientes medidas de seguridade e control; sistema que será adoptado tamén na construción de novos aparcamentos subterráneos baixo as rúas, de tal forma que os cidadáns non sufran as constantes e continuas aperturas e levantamento de rúas e o concello non soporte os gastos, ou parte dos gastos, que comportan os cortes de tendidos eléctricos e doutros suministros, cando se fan as necesarias obras públicas.
8.- Habilitar canteiras esgotadas e puntos limpos para o reciclaxe, machaqueo e reutilización dos materiais inertes procedentes de obras menores da construción, tendo en conta a Lei de Residuos Sólidos. Á súa vez, esixiremos o cumprimento da normativa medioambiental a canteiras e explotacións de ceo aberto, así como a realización do saneamento e recuperación de vertedoiros para a súa reutilización. Por outro lado hai que habilitar lugares onde se poidan depositar e reciclar os materiais inertes de construción e outros para os residuos forestais, os cidadáns e as empresas, sobre todo da construción, hai que darlle posibilidades ónde depositar os residuos, se logo se lle quere esixir e sancionar. Outo tema importante e o de habilitar espazos, igual que para carga e descarga, para os contenedores de Residuos da construcción e similares. Estos espazos habilitaranse a través de permisos temporais mentre dure a obra de desescombro ou similar. En todo caso proiviranse a colocación de sacos con escombros nos espacios públicos, por razóns evidentes.
9.- O GECMA consciente da necesidade de auga potable para o futuro, apostará polo transvase do Oitaven-Verdugo e a incorporación do Río Miño, incluso estudando a posibilidade de incorporar un novo encoro debido a necesidade de auga para o futuro da Área Metropolitana e a necesaria adecuación de potibilización de auga ás necesidades de consumo l/s.
O GECMA pide a elaboración dunha ordenanza municipal que teña como obxectivo o aforro e maior eficiencia no uso de auga, así como o apoio a todas as iniciativas que supoñan novas tecnoloxías, instrumentos e mecanismos destinados a o incremento do aforro e a eficiencia do uso de auga no municipio. Tendo en conta a renovación, onde sexa necesario, da obsoleta e envellecida rede de auga, en moitas partes da cidade (punto 24).
O GECMA solicita que se propicie una maior coordinación entre, e cás, administracións competentes e as empresas concesionarias para minimizar as perdas de auga nas conducións e no abastecemento, priorizando a xestión da demanda, á depuración e á reutilización de augas residuais e pluviais. Neste sentido promoveremos campañas de educación e sensibilización cara a diminuír o uso de auga e na procura dunha mellor xestión, incluído os usos municipais.
10.- O GECMA aposta pola riqueza e medio ambiente forestal, no rural da cidade de Vigo e na súa Área Metropolitana, así como pola prevención de incendios, para iso habemos de apostar no medio ambiente rural, tanto no forestal como no agrícola, por un Banco de Terra e por un Fondo de Fomento Forestal (punto extraído do programa de medio ambiente, realizado por Tito Gómez Giráldez, do Congreso de Lugo 1980 e do de 1983) que permita ás persoas maiores, que quedan nese ámbito, ceder as súas terras ou montes e recibir a achega dunha cantidade fixa anual, segundo superficie aportada, con cargo a importe da liquidación da riqueza tallada no momento do seu apoxeo ou da riqueza xerada polo cultivo. Esta proposta, a parte da creación de postos técnicos creará man de obra nova no rural e por conseguinte rehabilitarase todo o medio.
11.- A rexeneración de chans e a reforestación planificada das áreas queimadas serán prioridades nas propostas do GECMA .
12.- Sendo conscientes da necesidade de portos deportivos ao longo da costa viguesa, o GECMA aposta por un número que sexa asumible e por portos que preserven o biótopo, non desvíen as mareas e salvagarden o aporte de larvas e areas ás praias. Desde a óptica do desenvolvemento sostible, e conscientes da necesidade de contar con portos deportivos, aproveitando as especiais condicións da nosa Ría, podemos aceptar a creación de portos deportivos e escolas deportivas náuticas, con celebración de probas marítimas a todos os niveis, potenciando o nivel internacional, requirindo medidas medioambientais tendentes á conservación e protección do medio. Debemos ter en conta que para protexer o medio é mellor desenvolver os portos deportivos con pantaláns de madeira, ou sobre pilastras, que preserven e aumenten o biótopo existente na zona e conserve as praias que poidan haber, de tal forma que sexa compatible o porto e deporte náutico coa conservación do ecosistema, impacto ambiental, visual e praias, no canto de aterramentos que inxustificadamente póidanse realizar.
13.- Puntos limpos na cidade de Vigo e noutros concellos como por exemplo Mos, nos que se debería ter en conta que se habilite tamén a recollida de cds, vídeos, dvds, …usados
GECMA pide a recollida e posterior traslado para a súa reciclaxe dos cds e dvds usados. Esta petición fundaméntase nos seguintes puntos:
Que na última década desenvolveuse de xeito espectacular o uso de materiais informáticos, incrementándose así mesmo o lixo deste tipo que é xerado.
Que entre os soportes de datos informáticos máis usados atópanse os cds e os dvds, refugándose cada ano millóns de unidades que van parar aos vertedoiros repartidos por toda a xeografía do noso país.
Que actualmente existen empresas que se dedican á recollida e reciclaxe destes soportes ópticos, que están compostos nun 99 % de policarbonato.
Que a normativa actual establece como competencia dos entes locais a recollida e o tratamento de residuos sólidos urbanos.
Considerando que é deber dos Concellos realizar as xestións para un adecuado tratamento dos residuos sólidos urbanos que se producen no municipio, pedimos que se adecúen os puntos para a recollida e destrución da información que conteñen estes soportes, co fin de que os cidadáns e as empresas poidan proceder ao seu depósito para o seu posterior traslado ás instalacións nas que se realice a súa reciclaxe
O GECMA, na Área Metropolitana de Vigo, é consciente de que a cidade e o seu ámbito de influencia, non conta con puntos limpos necesarios nalgunhas partes do rural. Pódese realizar un estudio técnico. En principio podemos adiantar: Que técnicos do Grupo de Ecoloxía Científica “GECMA”, con experiencia en sistemas de xestión de residuos, dinnos que sería conveniente situar os seguintes puntos limpos en canto a cidade de Vigo:
a) Zona do Seminario que cubriría parte de Bembrive, parte da Vagunda, parte de Cabral, parte de Sárdoma e Moledo.
b) Zona Tanatorio de Bembrive que cubriría a parte alta de Bembrive, parte alta de Cabral, Mexueiro e todo ese contorno.
c) Zona de Beade - As Carneiras que cubriría Beade, parte alta de Castrelos, Matamá e Valadares.
d) Zona de San Andrés, máis ou menos por onde está Vitrasa, que cubriría San Andrés, parte de Balaidos, Florida, Coruxo, parte de Matamá e parte de Coia.
e) Zona de Bouzas, cubriría a outra parte de Coia, Bouzas, Alcabre, Zona do Berbes e todas as rúas paralelas, a esa zona, ata o centro de Vigo.
f) Zona Centro, onde está a empacadora de lixos (Guixar), cubriría todo Teis e a zona centro de Vigo.
g) Zona Zamanes, dispón dunha canteira abandonada onde a parte da ubicación dun punto limpo pódese utilizar para o machaqueo e reutilización dos residuos inertes procedentes da construción.
h) Podería habilitarse un punto limpo móvil, que se iría situando nas distintas zonas da cidade, para facilitar a entrega, sobre todo para a entrega, deposito e retirada de enseres e electrodomésticos.
En canto a Mos, por poñer un exemplo, tendo en conta a grande extensión do seu territorio e a industrialización que soporta e ademais a previsión de máis parques industrias, creemos que necesita un mínimo de 4 puntos limpos:
A) Tendrá un no futuro polígono de A Veigadaña, os outros podrían ubicarse en:
B) A Rufana
C) Puxeiros
D) Sanguiñeda
Non son necesarios macropuntos como se suscitan noutras partes de Galicia. GECMA está en disposición de realizar unha formulación na que os concellos poderían por en funcionamento os seus puntos limpos sen os costos que nestes momentos fan que a meirande parte deles esten pechados. Esta nova formulación, entre outras cousas, trae consigo que a man de obra sería practicamente gratis, sen costos para o Concello e un valor de imaxe moi alto. O investimento sobre estes puntos, amén do terreo, oscilaría entre un 10 e un 20% dos custos que ten calquera outro punto dos proxectados polo anterior goberno da Xunta de Galicia. O GECMA aposta, ónde sexa posible, por reservar unha porcentaxe de empregos en cada punto para minusválidos que se encargarían da atención ao cliente.
O recolleito, e nos puntos ónde non se poida facer unha laboura integral, unha vez tratado nos puntos limpos, levaríase a uns terreos destinados para este menester nalgún polígono onde se efectuarían os labouras de: enfardar, clasificar e meter en liña de produción, é dicir reciclar e valorizar todo tipo de residuos.
14.- O GECMA pide que o Concello prevea a precaución, cautela e prevención como principio de xestión urbanística, coas medidas cautelares para a concesión ou suspensión de licenzas construtivas para certas áreas e actividades que causen degradación ambiental, nos casos de risco dun impacto previsible.
15.- O GECMA aposta por un consumo de recursos proporcionado ao crecemento poblacional previsto e as súas necesidades, incrementando as zonas verdes e evitando a destrución dos espazos ambientalmente valiosos, elaborándose un censo de zonas verdes de titularidade tanto pública como privada.
16.- O GECMA propón a realización dun estudio da paisaxe, profundo e completo, que contemple a incidencia de visibilidade global do territorio.
17.- O GECMA aposta pola protección da calidade atmosférica e acústica, así como a lumínica. O GECMA propón un estudio sobre a contribución directa e indirecta das emisións locais de gases de efecto invernadoiro no cambio climático global co fin da súa redución ou control. Por ejemplo en Vigo pódese solucionar o tema dos gases que se verten no Zondal e afrror moito diñeiro en Gasoleo.
O GECMA propón que se realice unha cartografía sonora co fin de delimitar as zonas sensibles acústicas e saturadas, así como as lumínicas, co fin de estudar as medidas preventivas e correctoras. Unha das primeiras medidas sería cambiar a normativa sobre superficies máximas nos pubs, discotecas, etc. A meirande parte dos ruidos prodúcense nas portas dos locais de música por que a normativa dí que se darán licencia os locais cun máximo de 250 ou 300 metros cadrados, polo que o facer un pequeno almacen, a barra, os servicios e catro mesas no local non caben máis de 20 persoas o que fai que moita xente colla a bebida e saia a rúa, ademáis de encarecer as copas. A proposta é que se cambie o máximo de 250- 300 metros cadrados por “MINIMO de 300 m2” desta forma tamen se faría unha selección natural o escasear este tipo de locais.
18.- Enerxía. O GECMA é consciente da necesidade de enerxías para o futuro: aposta polas enerxías renovables. As enerxías renovables outorgan a vantaxe dun menor impacto ambiental e son á súa vez fonte de riqueza e emprego e elemento fundamental de innovación, desenvolvemento tecnolóxico e competitividade. O GECMA aposta pola diversificación enerxética.
Polo momento non ofrece preocupación a dispoñibilidade de potencia eléctrica na cidade de Vigo, pero hai cortes e algúns problema en concellos limítrofes e na súa área. Non entanto quédanos o desenvolvemento da enerxía eólica, solar… e outras alternativas de menor rendemento.
Do mesmo xeito que a auga, o aforro da enerxía, sobre todo da que emite contaminación atmosférica - calefacción, automóbiles, .... - é necesario. O aforro debe facerse a través de políticas de concienciación, primando o aforro, posto que a enerxía menos contaminante é a que non se consome. A regulación da enerxía eléctrica require que se volva a poñer en vigor a lei do 94 que é a máis apta ca do 97 para o aforro enerxético marcado pola directiva europea.
Faise necesaria a implantación de unha Ordenanza Municipal de Captación Solar Térmica, co fin de implantar esta tecnoloxía en edificios de nova construción, así como edificios oficiais, completado cun Plan de Eficiencia Enerxética do alumeado público e sinalizacións viarias.
Hai que admitir que teremos que instalar xeradores eólicos, respectando os espazos emblemáticos e protexidos, ou solucionar o tema cá enerxía atómica, xa que a enerxía hidráulica dos ríos tocou teito fai tempo, polo que é necesario aplicar nos pantanos actuais medidas correctoras (escala permanente de peixes, bombeos con enerxía eólica nocturna -en horas valle-, etc.) para restablecer o ecosistema, primando os proxectos de maior resolución técnica e menor impacto medioambiental, cousa que non sucedía co anterior goberno da Xunta.
En definitiva, con vistas ao futuro, necesitamos apostar por unha enerxía renovable, limpa e de alto rendemento. O hidróxeno, a eólica, o aproveitamento do oleaxe, a solar e a de fusión, cando haxa tecnoloxía suficiente, entre outras, poden ser enerxías interesantes a potenciar. Ata algunha delas poden ser enerxías propias do área metropolitana viguesa, vendendo o excedente ás empresas que controlen a rede.
19.- Creación da Oficina Municipal do Defensor do Medio Ambiente, elaborándose unha memoria anual, así como un Consello Municipal de Medio Ambiente, participado por a Universidade, asociacións ecoloxistas e cidadáns relacionadas co medio ambiente, organizacións veciñais, …
20.- Propón a elaboración dun Plan Integral de Prevención de Inundacións.
21.- Conseguir para a área metropolitana de ser posible e como mínimo para Vigo a cualificación de Municipio sostible de Galicia, figurando a cidade na cabeza da protección medioambiental non só de Galicia, senón do resto de España.
22.- Reorientación da fiscalidade, mediante a incorporación de impostos ecolóxicos e beneficios e exencións fiscais a través das Ordenanzas Municipais reguladoras de tributos municipais, co fin de reducir o uso de sustancias perigosas e penalizar a xeración de residuos e as emisións contaminantes. Asemesmo, propoñemos un novo sistema de tarificación no consumo de auga potable que potencie o aforro.
23.- Elaboración dun Plan Municipal de Protección e Recuperación de Ríos, Augas Subterráneas, Fontes e Humedales. Nas fontes, sabendo da costume cidadá e aplicando o punto 26, terase en conta tanto as de auga potable como as de manantiales para utilidade de consumo, sinalizando a súa calidade e características.
24.- Estudar a posibilidade da elaboración dun Plan Integral de Abastecemento e Saneamento, o máis efectivo sería para a área, en todo caso (o PESIV está obsoleto) para todo o municipio de Vigo, así como un estudio do mesmo a nivel de área metropolitana.
25.- Fomento e incentivo do transporte público menos contamínante (tranvía, ferrocarril, metro lixeiro... ), tanto a nivel urbano como intermunicipal. Para o fomento do transporte colectivo por en marcha unha tarxeta que sirva para andar nos distintos transportes dentro e entre os distintos concellos da área metropolitana.
26.- Propoñemos a creación dunha Rede de Vixilancia da Calidade do Auga, tanto dos ríos como das augas costeiras, así como de protección de augas subterráneas, elaborando un Mapa municipal de todos os recursos acuíferos.
27.- O GECMA na súa aposta pola política urbana de desenvolvemento sostible e respecto ó medio ambiente, propón que o Concello de Vigo e os da área metropolitana realicen as bases e posta en marcha dun Plan de Estratexia local para a calidade do aire, incluíndose na “Red Española de Ciudades por el Clima”.
28.- O GECMA proporá o Concello e ás consellerías de Medio Ambiente e Educación o fomento e apoio a creación e desenvolvemento das Ecoescolas nos centros educativos da nosa cidade e dos concellos de área.
29.- Incorporar os pregos de condicións criterios e requisitos medioambientais, nos procesos de contratación.
30.- Incorporación de aparcadoiros de bicicletas nas prazas e espazos públicos, empezando pola Praza do Rei, de Vigo.
(1) NOTA: A Xunqueira do Lagares, como espazo físico, ten a función de absorber os excesos das escorrentías fluviais de ambas vertentes do río nas grandes avenidas, reducindo as devanditas ladeiras o seu poder de absorción a medida de que se impermeabilizan no imparable proceso urbanizador (rúas, beirarrúas, edificios, ...), co que as escorrentías increméntase nun menor tempo.
A redución do vaso da Xunqueira, o seu alteamento ou a instalación dunha esclusa ou outra obra allea - non suficientemente ben estudada-, carrexaría os efectos seguintes:
a) O aumento das sedimentacións dós arrastres das ladeiras no reducido espazo do estuario.
b) A formación dunha barra de area unindo as praias de Samíl e da Foz, tendencia contrastada cos ventos do norte e mar de fondo.
c) Inundacións en distintos puntos da cidade, especialmente en: San Andrés de Comesaña, Castrelos, San Miguel de Oia, Balaidos, Sárdoma, etc.
(*Como complemento o estuario, aconséllase tanques de tormenta nalgúns puntos da cidade).
Outro punto importante a ter en conta:
O estuario e a súa xunqueira, como ámbito ecolóxico, cumpre os seguintes fins:
a) O regular os excesos e carencias de fosfatos que o mar - neste caso a nosa ría - necesita para o seu constante equilibrio.
b) O mantemento dunha fauna e flora, en vías de desaparición, sendo a despensa das especies acuícolas ribeiregas, desde o camarón á solla, sargo, etc.
c) Existencia dun área de augas con determinado grado de salinidade, cuxa alteración, por exceso ou por defecto, producirá a desaparición deste biótopo.
Queda pois claro, con esta simple exposición, a necesidade dun estudio profundo que aposte pola recuperación integral do estuario e a súa compatibilidade con obra allea. PARA EVITAR A CONSTITUCIÓN DUN DELITO ECOLÓXICO.
Nelly Pérez Giráldez
Presidenta.
GECMA: Grupo de Ecología Científica, Calidad de Vida y Medio Ambiente de Galicia
COMIENZA CON EL NOMBRE DE GEMA
El Grupo de Ecología GECMA apuesta por un modelo de crecimiento económico equilibrado y duradero que no ponga en peligro la renovación de los recursos. Esta asociación anteriormente se denominaba GEMA (Asociación de Ecología, Medio Ambiente, Calidad de Vida y Defensa del Patrimonio Histórico-Artístico) y empezó a funcionar en el año 1978.
1986 UN AÑO CLAVE: PASA A DENOMINARSE GECMA
El Grupo de Ecología Científica, Calidad de Vida y Medio Ambiente de Galicia "GECMA" fue creado por Nelly Pérez Giráldez en 1986, aunque se registró el día 2 de Enero de 1989 en el Ministerio del Interior con el número 84.143. Se constituye en la Comunidad Autónoma de Galicia, como una asociación sin ánimo de lucro. Se adaptó, el día 11 de enero de 2006, a la Ley Orgánica 1/2002, del 22 de marzo, reguladora del Derecho de Asociaciones.
PROPOSTAS 2005/2009: BREVE RESUMEN DONDE EXPOÑEMOS 30 MEDIDAS POLA CALIDADE DE VIDA E O DESENVOLVEMENTO SOSTIBLE, EN ESPECIAL PARA A ZONA DO ÁREA METROPOLITANA OU QUE LLE AFECTE
1.- O GECMA propón o Pacto Cidadán pola Sostenibilidade que conxugue educación, concienciación e participación cidadá coa acción do goberno local, o desenvolvemento sostible e o medio ambiente.
2.- O GECMA propón a implantación dun centro de tratamento, reciclaxe e reutilización dos subproductos líquidos industriais, de magnitude suficiente para absorber a potencialidade industrial do Área Metropolitana, cun servizo de recolleita e transporte a medio de camións cisternas, creando un consorcio para a implantación e mantemento do mesmo.
3.- O GECMA acometerá un estudio propio, ou coparticipado, e propón a realización dun alcantarillado separativo das augas pluviais –este estudio realizarase sobre os núcleos necesarios e para aliviar as depuradoras-, (no que se incluirá as augas subterráneas e de fontes que agora están canalizadas aos colectores xerais e que non entren noutra proposta que se fai máis adiante, no punto 23 deste programa), aproveitando nunha primeira fase, por exemplo en Vigo, as canalizacións existentes, con vertido directo ao mar e ao río Lagares.
En canto ás novas conducións de augas fecais deben establecerse coa suficiente sección, pendente e hermeticidade co fin de aforrar enerxía e evitar sedimentacións e malos cheiros.
4.- O GECMA propón un Plan para a rexeneración, preservación e saneamento integral da Ría, que permita ter unha denominación de orixe para os seus produtos mariños e no que deberá contemplarse a sustitución dos emisarios submarinos por mecanismos de reutilización.
5.- Acadar a xestión global do ciclo da auga: abastecemento, augas residuais, augas libres...
6.- O GECMA propón un saneamento integral no que nin unha soa pinga de auga contaminada vaia aos ríos ou á Ría e para iso estudará a conveniencia de establecer pequenas depuradoras de augas fecais, ou pluviais, escalonadas nas respectivas vertentes, as cales de ser aconsellables, serán executadas baixo falso rasante dos montes e outras zonas non urbanizables, con reforestación ou axardinamento das súas cubertas. A auga depurada será aproveitada, vertida directamente ao mar, a os ríos según o concello, ou ao río Lagares, co cal alcánzase maior eficacia na evacuación do auga depurada e alixéirase a concentración establecida na EDAR actual, compensando dese modo o incremento das achegas que a edificabilidade do novo PGOM vai ha xerar. Sen menoscabo do estudio doutra gran macro depuradora (na actualidade está en estudio a constucción de outra ou a ampliación de actual no mesmo sitio do Lagares e outra na zona de Caldelas de Tui que abrangue os municipios de Salceda, Porriño, Mos, Ect.), que reúna os requisitos indispensables como: mecanismos de reutilización e a suficiente pendente, hermeticidade,...,no caso da do Lagares, do seu emisor submarino. (1) (Ver o final deste traballo base).
7.- Nas rúas de nova apertura, as instalacións de enerxía eléctrica, telecomunicacións, auga potable e gas cidade e demais suministros han de realizarse en galerías de servizos coas suficientes medidas de seguridade e control; sistema que será adoptado tamén na construción de novos aparcamentos subterráneos baixo as rúas, de tal forma que os cidadáns non sufran as constantes e continuas aperturas e levantamento de rúas e o concello non soporte os gastos, ou parte dos gastos, que comportan os cortes de tendidos eléctricos e doutros suministros, cando se fan as necesarias obras públicas.
8.- Habilitar canteiras esgotadas e puntos limpos para o reciclaxe, machaqueo e reutilización dos materiais inertes procedentes de obras menores da construción, tendo en conta a Lei de Residuos Sólidos. Á súa vez, esixiremos o cumprimento da normativa medioambiental a canteiras e explotacións de ceo aberto, así como a realización do saneamento e recuperación de vertedoiros para a súa reutilización. Por outro lado hai que habilitar lugares onde se poidan depositar e reciclar os materiais inertes de construción e outros para os residuos forestais, os cidadáns e as empresas, sobre todo da construción, hai que darlle posibilidades ónde depositar os residuos, se logo se lle quere esixir e sancionar. Outo tema importante e o de habilitar espazos, igual que para carga e descarga, para os contenedores de Residuos da construcción e similares. Estos espazos habilitaranse a través de permisos temporais mentre dure a obra de desescombro ou similar. En todo caso proiviranse a colocación de sacos con escombros nos espacios públicos, por razóns evidentes.
9.- O GECMA consciente da necesidade de auga potable para o futuro, apostará polo transvase do Oitaven-Verdugo e a incorporación do Río Miño, incluso estudando a posibilidade de incorporar un novo encoro debido a necesidade de auga para o futuro da Área Metropolitana e a necesaria adecuación de potibilización de auga ás necesidades de consumo l/s.
O GECMA pide a elaboración dunha ordenanza municipal que teña como obxectivo o aforro e maior eficiencia no uso de auga, así como o apoio a todas as iniciativas que supoñan novas tecnoloxías, instrumentos e mecanismos destinados a o incremento do aforro e a eficiencia do uso de auga no municipio. Tendo en conta a renovación, onde sexa necesario, da obsoleta e envellecida rede de auga, en moitas partes da cidade (punto 24).
O GECMA solicita que se propicie una maior coordinación entre, e cás, administracións competentes e as empresas concesionarias para minimizar as perdas de auga nas conducións e no abastecemento, priorizando a xestión da demanda, á depuración e á reutilización de augas residuais e pluviais. Neste sentido promoveremos campañas de educación e sensibilización cara a diminuír o uso de auga e na procura dunha mellor xestión, incluído os usos municipais.
10.- O GECMA aposta pola riqueza e medio ambiente forestal, no rural da cidade de Vigo e na súa Área Metropolitana, así como pola prevención de incendios, para iso habemos de apostar no medio ambiente rural, tanto no forestal como no agrícola, por un Banco de Terra e por un Fondo de Fomento Forestal (punto extraído do programa de medio ambiente, realizado por Tito Gómez Giráldez, do Congreso de Lugo 1980 e do de 1983) que permita ás persoas maiores, que quedan nese ámbito, ceder as súas terras ou montes e recibir a achega dunha cantidade fixa anual, segundo superficie aportada, con cargo a importe da liquidación da riqueza tallada no momento do seu apoxeo ou da riqueza xerada polo cultivo. Esta proposta, a parte da creación de postos técnicos creará man de obra nova no rural e por conseguinte rehabilitarase todo o medio.
11.- A rexeneración de chans e a reforestación planificada das áreas queimadas serán prioridades nas propostas do GECMA .
12.- Sendo conscientes da necesidade de portos deportivos ao longo da costa viguesa, o GECMA aposta por un número que sexa asumible e por portos que preserven o biótopo, non desvíen as mareas e salvagarden o aporte de larvas e areas ás praias. Desde a óptica do desenvolvemento sostible, e conscientes da necesidade de contar con portos deportivos, aproveitando as especiais condicións da nosa Ría, podemos aceptar a creación de portos deportivos e escolas deportivas náuticas, con celebración de probas marítimas a todos os niveis, potenciando o nivel internacional, requirindo medidas medioambientais tendentes á conservación e protección do medio. Debemos ter en conta que para protexer o medio é mellor desenvolver os portos deportivos con pantaláns de madeira, ou sobre pilastras, que preserven e aumenten o biótopo existente na zona e conserve as praias que poidan haber, de tal forma que sexa compatible o porto e deporte náutico coa conservación do ecosistema, impacto ambiental, visual e praias, no canto de aterramentos que inxustificadamente póidanse realizar.
13.- Puntos limpos na cidade de Vigo e noutros concellos como por exemplo Mos, nos que se debería ter en conta que se habilite tamén a recollida de cds, vídeos, dvds, …usados
GECMA pide a recollida e posterior traslado para a súa reciclaxe dos cds e dvds usados. Esta petición fundaméntase nos seguintes puntos:
Que na última década desenvolveuse de xeito espectacular o uso de materiais informáticos, incrementándose así mesmo o lixo deste tipo que é xerado.
Que entre os soportes de datos informáticos máis usados atópanse os cds e os dvds, refugándose cada ano millóns de unidades que van parar aos vertedoiros repartidos por toda a xeografía do noso país.
Que actualmente existen empresas que se dedican á recollida e reciclaxe destes soportes ópticos, que están compostos nun 99 % de policarbonato.
Que a normativa actual establece como competencia dos entes locais a recollida e o tratamento de residuos sólidos urbanos.
Considerando que é deber dos Concellos realizar as xestións para un adecuado tratamento dos residuos sólidos urbanos que se producen no municipio, pedimos que se adecúen os puntos para a recollida e destrución da información que conteñen estes soportes, co fin de que os cidadáns e as empresas poidan proceder ao seu depósito para o seu posterior traslado ás instalacións nas que se realice a súa reciclaxe
O GECMA, na Área Metropolitana de Vigo, é consciente de que a cidade e o seu ámbito de influencia, non conta con puntos limpos necesarios nalgunhas partes do rural. Pódese realizar un estudio técnico. En principio podemos adiantar: Que técnicos do Grupo de Ecoloxía Científica “GECMA”, con experiencia en sistemas de xestión de residuos, dinnos que sería conveniente situar os seguintes puntos limpos en canto a cidade de Vigo:
a) Zona do Seminario que cubriría parte de Bembrive, parte da Vagunda, parte de Cabral, parte de Sárdoma e Moledo.
b) Zona Tanatorio de Bembrive que cubriría a parte alta de Bembrive, parte alta de Cabral, Mexueiro e todo ese contorno.
c) Zona de Beade - As Carneiras que cubriría Beade, parte alta de Castrelos, Matamá e Valadares.
d) Zona de San Andrés, máis ou menos por onde está Vitrasa, que cubriría San Andrés, parte de Balaidos, Florida, Coruxo, parte de Matamá e parte de Coia.
e) Zona de Bouzas, cubriría a outra parte de Coia, Bouzas, Alcabre, Zona do Berbes e todas as rúas paralelas, a esa zona, ata o centro de Vigo.
f) Zona Centro, onde está a empacadora de lixos (Guixar), cubriría todo Teis e a zona centro de Vigo.
g) Zona Zamanes, dispón dunha canteira abandonada onde a parte da ubicación dun punto limpo pódese utilizar para o machaqueo e reutilización dos residuos inertes procedentes da construción.
h) Podería habilitarse un punto limpo móvil, que se iría situando nas distintas zonas da cidade, para facilitar a entrega, sobre todo para a entrega, deposito e retirada de enseres e electrodomésticos.
En canto a Mos, por poñer un exemplo, tendo en conta a grande extensión do seu territorio e a industrialización que soporta e ademais a previsión de máis parques industrias, creemos que necesita un mínimo de 4 puntos limpos:
A) Tendrá un no futuro polígono de A Veigadaña, os outros podrían ubicarse en:
B) A Rufana
C) Puxeiros
D) Sanguiñeda
Non son necesarios macropuntos como se suscitan noutras partes de Galicia. GECMA está en disposición de realizar unha formulación na que os concellos poderían por en funcionamento os seus puntos limpos sen os costos que nestes momentos fan que a meirande parte deles esten pechados. Esta nova formulación, entre outras cousas, trae consigo que a man de obra sería practicamente gratis, sen costos para o Concello e un valor de imaxe moi alto. O investimento sobre estes puntos, amén do terreo, oscilaría entre un 10 e un 20% dos custos que ten calquera outro punto dos proxectados polo anterior goberno da Xunta de Galicia. O GECMA aposta, ónde sexa posible, por reservar unha porcentaxe de empregos en cada punto para minusválidos que se encargarían da atención ao cliente.
O recolleito, e nos puntos ónde non se poida facer unha laboura integral, unha vez tratado nos puntos limpos, levaríase a uns terreos destinados para este menester nalgún polígono onde se efectuarían os labouras de: enfardar, clasificar e meter en liña de produción, é dicir reciclar e valorizar todo tipo de residuos.
14.- O GECMA pide que o Concello prevea a precaución, cautela e prevención como principio de xestión urbanística, coas medidas cautelares para a concesión ou suspensión de licenzas construtivas para certas áreas e actividades que causen degradación ambiental, nos casos de risco dun impacto previsible.
15.- O GECMA aposta por un consumo de recursos proporcionado ao crecemento poblacional previsto e as súas necesidades, incrementando as zonas verdes e evitando a destrución dos espazos ambientalmente valiosos, elaborándose un censo de zonas verdes de titularidade tanto pública como privada.
16.- O GECMA propón a realización dun estudio da paisaxe, profundo e completo, que contemple a incidencia de visibilidade global do territorio.
17.- O GECMA aposta pola protección da calidade atmosférica e acústica, así como a lumínica. O GECMA propón un estudio sobre a contribución directa e indirecta das emisións locais de gases de efecto invernadoiro no cambio climático global co fin da súa redución ou control. Por ejemplo en Vigo pódese solucionar o tema dos gases que se verten no Zondal e afrror moito diñeiro en Gasoleo.
O GECMA propón que se realice unha cartografía sonora co fin de delimitar as zonas sensibles acústicas e saturadas, así como as lumínicas, co fin de estudar as medidas preventivas e correctoras. Unha das primeiras medidas sería cambiar a normativa sobre superficies máximas nos pubs, discotecas, etc. A meirande parte dos ruidos prodúcense nas portas dos locais de música por que a normativa dí que se darán licencia os locais cun máximo de 250 ou 300 metros cadrados, polo que o facer un pequeno almacen, a barra, os servicios e catro mesas no local non caben máis de 20 persoas o que fai que moita xente colla a bebida e saia a rúa, ademáis de encarecer as copas. A proposta é que se cambie o máximo de 250- 300 metros cadrados por “MINIMO de 300 m2” desta forma tamen se faría unha selección natural o escasear este tipo de locais.
18.- Enerxía. O GECMA é consciente da necesidade de enerxías para o futuro: aposta polas enerxías renovables. As enerxías renovables outorgan a vantaxe dun menor impacto ambiental e son á súa vez fonte de riqueza e emprego e elemento fundamental de innovación, desenvolvemento tecnolóxico e competitividade. O GECMA aposta pola diversificación enerxética.
Polo momento non ofrece preocupación a dispoñibilidade de potencia eléctrica na cidade de Vigo, pero hai cortes e algúns problema en concellos limítrofes e na súa área. Non entanto quédanos o desenvolvemento da enerxía eólica, solar… e outras alternativas de menor rendemento.
Do mesmo xeito que a auga, o aforro da enerxía, sobre todo da que emite contaminación atmosférica - calefacción, automóbiles, .... - é necesario. O aforro debe facerse a través de políticas de concienciación, primando o aforro, posto que a enerxía menos contaminante é a que non se consome. A regulación da enerxía eléctrica require que se volva a poñer en vigor a lei do 94 que é a máis apta ca do 97 para o aforro enerxético marcado pola directiva europea.
Faise necesaria a implantación de unha Ordenanza Municipal de Captación Solar Térmica, co fin de implantar esta tecnoloxía en edificios de nova construción, así como edificios oficiais, completado cun Plan de Eficiencia Enerxética do alumeado público e sinalizacións viarias.
Hai que admitir que teremos que instalar xeradores eólicos, respectando os espazos emblemáticos e protexidos, ou solucionar o tema cá enerxía atómica, xa que a enerxía hidráulica dos ríos tocou teito fai tempo, polo que é necesario aplicar nos pantanos actuais medidas correctoras (escala permanente de peixes, bombeos con enerxía eólica nocturna -en horas valle-, etc.) para restablecer o ecosistema, primando os proxectos de maior resolución técnica e menor impacto medioambiental, cousa que non sucedía co anterior goberno da Xunta.
En definitiva, con vistas ao futuro, necesitamos apostar por unha enerxía renovable, limpa e de alto rendemento. O hidróxeno, a eólica, o aproveitamento do oleaxe, a solar e a de fusión, cando haxa tecnoloxía suficiente, entre outras, poden ser enerxías interesantes a potenciar. Ata algunha delas poden ser enerxías propias do área metropolitana viguesa, vendendo o excedente ás empresas que controlen a rede.
19.- Creación da Oficina Municipal do Defensor do Medio Ambiente, elaborándose unha memoria anual, así como un Consello Municipal de Medio Ambiente, participado por a Universidade, asociacións ecoloxistas e cidadáns relacionadas co medio ambiente, organizacións veciñais, …
20.- Propón a elaboración dun Plan Integral de Prevención de Inundacións.
21.- Conseguir para a área metropolitana de ser posible e como mínimo para Vigo a cualificación de Municipio sostible de Galicia, figurando a cidade na cabeza da protección medioambiental non só de Galicia, senón do resto de España.
22.- Reorientación da fiscalidade, mediante a incorporación de impostos ecolóxicos e beneficios e exencións fiscais a través das Ordenanzas Municipais reguladoras de tributos municipais, co fin de reducir o uso de sustancias perigosas e penalizar a xeración de residuos e as emisións contaminantes. Asemesmo, propoñemos un novo sistema de tarificación no consumo de auga potable que potencie o aforro.
23.- Elaboración dun Plan Municipal de Protección e Recuperación de Ríos, Augas Subterráneas, Fontes e Humedales. Nas fontes, sabendo da costume cidadá e aplicando o punto 26, terase en conta tanto as de auga potable como as de manantiales para utilidade de consumo, sinalizando a súa calidade e características.
24.- Estudar a posibilidade da elaboración dun Plan Integral de Abastecemento e Saneamento, o máis efectivo sería para a área, en todo caso (o PESIV está obsoleto) para todo o municipio de Vigo, así como un estudio do mesmo a nivel de área metropolitana.
25.- Fomento e incentivo do transporte público menos contamínante (tranvía, ferrocarril, metro lixeiro... ), tanto a nivel urbano como intermunicipal. Para o fomento do transporte colectivo por en marcha unha tarxeta que sirva para andar nos distintos transportes dentro e entre os distintos concellos da área metropolitana.
26.- Propoñemos a creación dunha Rede de Vixilancia da Calidade do Auga, tanto dos ríos como das augas costeiras, así como de protección de augas subterráneas, elaborando un Mapa municipal de todos os recursos acuíferos.
27.- O GECMA na súa aposta pola política urbana de desenvolvemento sostible e respecto ó medio ambiente, propón que o Concello de Vigo e os da área metropolitana realicen as bases e posta en marcha dun Plan de Estratexia local para a calidade do aire, incluíndose na “Red Española de Ciudades por el Clima”.
28.- O GECMA proporá o Concello e ás consellerías de Medio Ambiente e Educación o fomento e apoio a creación e desenvolvemento das Ecoescolas nos centros educativos da nosa cidade e dos concellos de área.
29.- Incorporar os pregos de condicións criterios e requisitos medioambientais, nos procesos de contratación.
30.- Incorporación de aparcadoiros de bicicletas nas prazas e espazos públicos, empezando pola Praza do Rei, de Vigo.
(1) NOTA: A Xunqueira do Lagares, como espazo físico, ten a función de absorber os excesos das escorrentías fluviais de ambas vertentes do río nas grandes avenidas, reducindo as devanditas ladeiras o seu poder de absorción a medida de que se impermeabilizan no imparable proceso urbanizador (rúas, beirarrúas, edificios, ...), co que as escorrentías increméntase nun menor tempo.
A redución do vaso da Xunqueira, o seu alteamento ou a instalación dunha esclusa ou outra obra allea - non suficientemente ben estudada-, carrexaría os efectos seguintes:
a) O aumento das sedimentacións dós arrastres das ladeiras no reducido espazo do estuario.
b) A formación dunha barra de area unindo as praias de Samíl e da Foz, tendencia contrastada cos ventos do norte e mar de fondo.
c) Inundacións en distintos puntos da cidade, especialmente en: San Andrés de Comesaña, Castrelos, San Miguel de Oia, Balaidos, Sárdoma, etc.
(*Como complemento o estuario, aconséllase tanques de tormenta nalgúns puntos da cidade).
Outro punto importante a ter en conta:
O estuario e a súa xunqueira, como ámbito ecolóxico, cumpre os seguintes fins:
a) O regular os excesos e carencias de fosfatos que o mar - neste caso a nosa ría - necesita para o seu constante equilibrio.
b) O mantemento dunha fauna e flora, en vías de desaparición, sendo a despensa das especies acuícolas ribeiregas, desde o camarón á solla, sargo, etc.
c) Existencia dun área de augas con determinado grado de salinidade, cuxa alteración, por exceso ou por defecto, producirá a desaparición deste biótopo.
Queda pois claro, con esta simple exposición, a necesidade dun estudio profundo que aposte pola recuperación integral do estuario e a súa compatibilidade con obra allea. PARA EVITAR A CONSTITUCIÓN DUN DELITO ECOLÓXICO.
Nelly Pérez Giráldez
Presidenta.
miércoles 1 de octubre de 2008
Acuchilla a dos jóvenes vigueses en un botellón
30.09.2008 Moisés G.F. llevaba un cuchillo con restos de sangre al ser localizado por la Policía
Agentes del Cuerpo Nacional de Policía detuvieron en Vigo a Moisés G.F., de 38 años, natural de A Cañiza y vecino de la Ciudad Olívica, como presunto autor de un delito de lesiones con arma blanca, ya que, presuntamente, atacó a dos jóvenes a los que quiso robar una botella de bebida mientras celebraban un botellón.
Los hechos se produjeron durante la madrugada del pasado sábado en la calle Montero Ríos, donde se produjo un altercado entre varios jóvenes, uno de los cuales sacó una navaja y causó lesiones a otros. Al llegar al lugar, y con la descripción facilitada, los agentes identificaron al ahora arrestado, que presentaba diversos traumatismos en la cara y una herida sangrante en la ceja. Al registrarlo le intervinieron un cuchillo con mango de madera con restos de sangre que llevaba en el interior de una bandolera.
Al mismo tiempo, otra unidad del Cuerpo Nacional de Policía localizaba en la calle Garcia Olloqui a las dos personas víctimas de la agresión, que presentaban lesiones, una de ellas en el glúteo y la otra en el abdomen. Las heridas de la primera eran leves, pero no así las de la segunda. Ambos fueron trasladados a la clínica Povisa.
Presuntamente, además de una botella que contenía una bebida alcohólica, el detenido intentó sustraer la cartera a un de los jóvenes heridos, tras lo que comenzó la pelea.
Agentes del Cuerpo Nacional de Policía detuvieron en Vigo a Moisés G.F., de 38 años, natural de A Cañiza y vecino de la Ciudad Olívica, como presunto autor de un delito de lesiones con arma blanca, ya que, presuntamente, atacó a dos jóvenes a los que quiso robar una botella de bebida mientras celebraban un botellón.
Los hechos se produjeron durante la madrugada del pasado sábado en la calle Montero Ríos, donde se produjo un altercado entre varios jóvenes, uno de los cuales sacó una navaja y causó lesiones a otros. Al llegar al lugar, y con la descripción facilitada, los agentes identificaron al ahora arrestado, que presentaba diversos traumatismos en la cara y una herida sangrante en la ceja. Al registrarlo le intervinieron un cuchillo con mango de madera con restos de sangre que llevaba en el interior de una bandolera.
Al mismo tiempo, otra unidad del Cuerpo Nacional de Policía localizaba en la calle Garcia Olloqui a las dos personas víctimas de la agresión, que presentaban lesiones, una de ellas en el glúteo y la otra en el abdomen. Las heridas de la primera eran leves, pero no así las de la segunda. Ambos fueron trasladados a la clínica Povisa.
Presuntamente, además de una botella que contenía una bebida alcohólica, el detenido intentó sustraer la cartera a un de los jóvenes heridos, tras lo que comenzó la pelea.
lunes 29 de septiembre de 2008
Juzgan al asesino de Outeda por un secuestro cerca de A Estrada
Claudio Esperón Carballa y el colombiano Milton César Martínez robaron un BMW en Compostela tras amenazar a su dueño con una pistola ·· El sudamericano encañonó al guardiacivil que los acorraló en Vilatuxe
La Fiscalía solicita penas que superan los 15 y 13 años de prisión, respectivamente, para el colombiano Milton César Martínez Heredia y el arousano Claudio Esperón Carballa, que serán juzgados el próximo martes en la Audiencia de Pontevedra por una larga lista de actividades criminales cometidas entre el 21 de febrero de 2007, día en el que robaron un vehículo en Compostela a punta de pistola, y el 23 del mismo mes, fecha en la que encañonaron a un agente de la Guardia Civil que los había localizado cerca de Lalín.
Claudio Esperón Carballa, de 38 años, fue reconocido como autor del asesinato del cambadés Ramón Outeda Dopazo ante la puerta de su casa el 15 de junio de 2005 en un ajuste de cuentas supuestamente relacionado con el narcotráfico.
Según el escrito de acusación, sobre las 22.50 horas del 21 de febrero de 2007, y "con evidente ánimo de obtener un beneficio económico", los procesados encañonaron con una pistola al propietario de un BMW cuando éste salía del vehículo para abrir la puerta de su garaje en Santiago. Dos días después, y en la carretera que une Chapa y A Estrada, interceptaron al conductor de un Peugeot 205 al que robaron y amenazaron de muerte antes de introducirlo en el maletero del BMW, turismo que abandonaron en una pista forestal con su víctima en el interior.
Después, los imputados utilizaron el Peugeot para dirigirse a Lalín, donde fueron localizados por la Guardia Civil, que los persiguió por los alrededores de la capital del Deza hasta que logró acorralarlos en una pista que conecta Prado con Vilatuxe. Ya a pie, Martínez Heredia encañonó con su pistola a un guardiacivil, siendo necesaria la intervención de un segundo agente, que logró arrebatarle el arma y reducirlo.
Durante la intervención, la Guardia Civil se incautó de armas de fuego y munición en un club abandonado de A Cañiza que los arrestados utilizaban como cuartel general.
EL ARMA DEL CRIMEN Dos disparos a quemarropa
La viuda y la nuera de Ramón de Outeda reconocieron sin ningún tipo de duda a Claudio Esperón Carballa como el autor del crimen. Como ya publicó este diario, el asesino estuvo hablando unos minutos con su víctima antes de dispararle dos veces a quemarropa, una cuando ya estaba en el suelo, ante la puerta de su casa, situada en A Modia. Cuando fue interceptado en compañía del colombiano Milton César Martínez Heredia, con quien había perpetrado dos atracos en Santiago y Ponteareas, el cambadés Esperón Carballa llevaba el arma que, según los servicios de Balística de la Guardia Civil, fue utilizada para ejecutar a Ramón Outeda Dopazo .
La Fiscalía solicita penas que superan los 15 y 13 años de prisión, respectivamente, para el colombiano Milton César Martínez Heredia y el arousano Claudio Esperón Carballa, que serán juzgados el próximo martes en la Audiencia de Pontevedra por una larga lista de actividades criminales cometidas entre el 21 de febrero de 2007, día en el que robaron un vehículo en Compostela a punta de pistola, y el 23 del mismo mes, fecha en la que encañonaron a un agente de la Guardia Civil que los había localizado cerca de Lalín.
Claudio Esperón Carballa, de 38 años, fue reconocido como autor del asesinato del cambadés Ramón Outeda Dopazo ante la puerta de su casa el 15 de junio de 2005 en un ajuste de cuentas supuestamente relacionado con el narcotráfico.
Según el escrito de acusación, sobre las 22.50 horas del 21 de febrero de 2007, y "con evidente ánimo de obtener un beneficio económico", los procesados encañonaron con una pistola al propietario de un BMW cuando éste salía del vehículo para abrir la puerta de su garaje en Santiago. Dos días después, y en la carretera que une Chapa y A Estrada, interceptaron al conductor de un Peugeot 205 al que robaron y amenazaron de muerte antes de introducirlo en el maletero del BMW, turismo que abandonaron en una pista forestal con su víctima en el interior.
Después, los imputados utilizaron el Peugeot para dirigirse a Lalín, donde fueron localizados por la Guardia Civil, que los persiguió por los alrededores de la capital del Deza hasta que logró acorralarlos en una pista que conecta Prado con Vilatuxe. Ya a pie, Martínez Heredia encañonó con su pistola a un guardiacivil, siendo necesaria la intervención de un segundo agente, que logró arrebatarle el arma y reducirlo.
Durante la intervención, la Guardia Civil se incautó de armas de fuego y munición en un club abandonado de A Cañiza que los arrestados utilizaban como cuartel general.
EL ARMA DEL CRIMEN Dos disparos a quemarropa
La viuda y la nuera de Ramón de Outeda reconocieron sin ningún tipo de duda a Claudio Esperón Carballa como el autor del crimen. Como ya publicó este diario, el asesino estuvo hablando unos minutos con su víctima antes de dispararle dos veces a quemarropa, una cuando ya estaba en el suelo, ante la puerta de su casa, situada en A Modia. Cuando fue interceptado en compañía del colombiano Milton César Martínez Heredia, con quien había perpetrado dos atracos en Santiago y Ponteareas, el cambadés Esperón Carballa llevaba el arma que, según los servicios de Balística de la Guardia Civil, fue utilizada para ejecutar a Ramón Outeda Dopazo .
miércoles 24 de septiembre de 2008
Tres encapuchados roban siete mesas y 27 sillas de una cafetería mientras los camareros barrían
Esquilmaron la terraza de una cafetería. La policía local de Vigo ha detenido a los varones A.S.M, de 28 años de edad, y nacido en Santiago de Compostela; F.C.P., de 27 años de edad y nacido en A Cañiza y de P.M.D.S.R. de 24 años y nacido en Portugal por un presunto delito de robo con fuerza.
Alrededor de las 2,45 horas del pasado sábado una patrulla policial observó a un vehículo de la marca Fiat Ducato que rebasaba un semáforo con luz roja en la confluencia de la calle Laurel con la Avenida de Madrid. La patrulla le siguió, y, al percatarse de la presencia policial, aceleró su marcha y rebasó otro semáforo con luz roja de la Avenida de Madrid, a la altura del número 105. Los agentes consiguieron que se detuviese a la altura de la calle Gandarón y procedieron a la identificación del conductor así como de sus dos acompañantes, los cuales parecían muy nerviosos. Eso despertó las sospechas de los agentes, que les indicaron que abriesen las puertas traseras del furgón.
Limpiaban
Al abrir las puertas los agentes se quedaron estupefactos al observar en su interior siete mesas y 27 sillas apiladas. Como parecía un poco raro realizaron indagaciones. Así tuvieron conocimiento de que tres individuos encapuchados habían robado diversas sillas y mesas de la terraza de la cafetería O Castro, cargándolas en un furgón, mientras los camareros se encontraban limpiando para cerrar el establecimiento.
Las sillas y mesas fueron valoradas por su propietario en 1.910 euros.
Alrededor de las 2,45 horas del pasado sábado una patrulla policial observó a un vehículo de la marca Fiat Ducato que rebasaba un semáforo con luz roja en la confluencia de la calle Laurel con la Avenida de Madrid. La patrulla le siguió, y, al percatarse de la presencia policial, aceleró su marcha y rebasó otro semáforo con luz roja de la Avenida de Madrid, a la altura del número 105. Los agentes consiguieron que se detuviese a la altura de la calle Gandarón y procedieron a la identificación del conductor así como de sus dos acompañantes, los cuales parecían muy nerviosos. Eso despertó las sospechas de los agentes, que les indicaron que abriesen las puertas traseras del furgón.
Limpiaban
Al abrir las puertas los agentes se quedaron estupefactos al observar en su interior siete mesas y 27 sillas apiladas. Como parecía un poco raro realizaron indagaciones. Así tuvieron conocimiento de que tres individuos encapuchados habían robado diversas sillas y mesas de la terraza de la cafetería O Castro, cargándolas en un furgón, mientras los camareros se encontraban limpiando para cerrar el establecimiento.
Las sillas y mesas fueron valoradas por su propietario en 1.910 euros.
martes 23 de septiembre de 2008
LA MAYORÍA DE LOS INCENDIOS SE PRODUCEN POR NEGLIGENCIAS Y LA DESTRUCCIÓN DE LA COSTAS POR LOS INTERESES ECONÓMICOS
La prueba de que la mayoría de los incendios son por negligencias es que, desde que la Consellería de Medio Rural establece a principios de verano la prohibición de realizar quemas, el número de detenciones baja considerablemente.
Según los datos de la Consellería de Presidencia, que lleva un registro completo de todos los detenidos por la policía autonómica, entre febrero, marzo y abril se produjeron 42 de los 61 arrestos. Desde el 15 de junio hasta mediados de septiembre, sólo once.
Del resto de imputados, casi todos lo están por el escape de quemas para eliminar maleza o restos agrícolas en sus fincas. Aunque la mayoría sí cuentan con la autorización expedida por Medio Rural (salvo en verano, cuando las quemas están prohibidas), alrededor de un 20% se arriesga a hacerlo sin el pertinente permiso.
Ésa fue la causa de la única muerte que se produjo este año por culpa de los incendios, después de dos años sin víctimas en Galicia. Un vecino de Viana do Bolo, de 96 años, intentó eliminar la maleza de una de sus fincas con fuego el pasado 27 de agosto. Después de que los servicios contraincendios apagasen las llamas, se encontró el cuerpo del anciano cerca del lugar donde se originó el fuego.
En el rural gallego el fuego se utiliza para casi todo, quemar rastrojos, ganar pastos, solucionar conflictos de lindes o ahuyentar a las alimañas.
El uso del fuego es una costumbre ancestral, pero lo que antes no tenía mayores consecuencias, ahora puede suponer una tragedia porque el mundo rural ya no es lo que era. El abandono del monte o el hecho de que los bosques se hayan convertido en plantaciones de pinos o eucaliptos altamente inflamables no hacen más que añadir leña al fuego. La consecuencia es un grave deterioro del medio ambiente, que en algunos lugares ya es irrecuperable.
Y de "la fiebre del ladrillo" en la costa gallega mejor no hablrar.
Simplemente con dar unas vueltas encontraremos un urbanismo salvaje en las costas de Galicia, Asturias, Cantabria y País Vasco.
Por ejemplo: La Isla de Toralla
Al final del puente, un guardia jurado y una barrera impiden el acceso al islote de Toralla, junto a una de las mayores playas de Vigo. Sólo los residentes y sus invitados pueden entrar en ese vestigio del desarrollismo de los años sesenta, constituido por una torre de 70 metros cimentada en la misma ría y 30 selectos chalés que llegan hasta donde rompen las olas.
En Toralla no hay dominio público, servidumbre de paso ni zarandajas, sino una comunidad de propietarios y una sociedad, Toralla, S.A., con una concesión sobre la isla hasta 2064. Hasta finales de los años noventa, el guardia y su barrera custodiaban esta franja de tierra de no más de cinco hectáreas, pero una sentencia del Tribunal Supremo obligó a retrasar el puesto de control y a permitir el acceso público a las dos pequeñas playas de la isla.
Se trata en realidad de un único arenal dividido por el propio puente, un ejemplo más del daño que el urbanismo ha infligido a uno de los lugares de mayor belleza natural del litoral. Con las islas Cíes como telón de fondo, la brutal torre de 21 plantas tiñe el paisaje de hormigón.
Toralla era un caso asilado en Galicia, que tiene casi la tercera parte de la costa peninsular española, y que había permanecido intacta a la fiebre de urbanizaciones turísticas. Hasta ahora. En los 86 municipios de la costa gallega se han construido, en toda la historia, 816.000 viviendas. Los ayuntamientos están ahora recalificando hasta la tierra de las macetas para poder edificar 680.000 en sólo 13 años; más que las previstas, por ejemplo, en la Costa del Sol.
La tramitación de macrourbanizaciones (de entre 1.000 y 5.000 viviendas) costeras trasladan a las rías gallegas el modelo mediterráneo: apartamentos, adosados, campos de golf y marinas en primera línea de playa, zonas en las que hasta ahora sólo se podía construir vivienda aislada. Incluso están siendo tramitadas por inmobiliarias levantinas, como Lábaro o Pedro J. Pedrajas.
El mejor ejemplo de la importación del método Mediterráneo es Miño, un bello municipio en la ría de Betanzos en el que se están construyendo 1.300 viviendas con campo de golf y hotel, sin depuradora ni red propia de abastecimiento de aguas. El Ayuntamiento expropió más de un millón de metros cuadrados de suelo forestal para darle la concesión a la inmobiliaria Fadesa. Es la primera expropiación que se realiza en Galicia para acometer una urbanización privada con venta obligatoria del suelo a seis euros el metro cuadrado. Fadesa los vende ahora entre 2.000 y 6.000.
"Es una presión inmobiliaria que nos deshace el país de arriba abajo y por eso queremos parar el golpe", asegura el presidente socialista de la Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño. El 16 de mayo de 2007, el Gobierno gallego publicó la denominada Ley de los 500 metros, un documento de medidas urgentes para suspender todas las edificaciones a menos de 500 metros del mar. "Aún estamos a tiempo", opinan en la Consellería de Política Territorial, indicando que su objetivo es tratar de evitar la marbellización de la costa gallega.
"El problema de la costa gallega es que está sin ordenar. A nosotros nos da igual edificar a 500 que a 3.000 metros de la costa, lo que pedimos es que se nos diga dónde, con transparencia y con planes urbanísticos aprobados", subraya el presidente de la Federación de Promotores Inmobiliarios de Galicia, Javier Garrido Valenzuela.
La peculiaridad del litoral gallego, y lo que ha generado mayor contestación social al urbanismo que en otras zonas de España, es que nunca ha vivido del turismo. La economía costera gallega sigue basándose en la pesca, el marisqueo y la industria asociada al mar (astilleros, conserveras, cetáreas, frigoríficos, piscifactorías), y no en pelotazos inmobiliarios.
La otra peculiaridad es que la costa gallega tiene una elavada densidad de población, pero la mayoría del litoral está exento de macrourbanizaciones. Eso no quiere decir que la costa esté desocupada, si no que predomina la vivienda aislada (legal o ilegal). Según los datos del Ministerio de Medio Ambiente, el 15% del primer kilómetro de costa gallego ya está artificialmente ocupado. Es una ocupación mayor a la de Baleares o Canarias, que tienen una longitud de costa similar a Galicia pero una explotación turística muchísimo mayor. En la franja marítima gallega hay unos 300 núcleos de población, todos con puerto marinero y casco urbano históricamente construido ante el mar. "Hasta ahora la costa gallega sólo disponía de demanda de edificación local, para el veraneo de la Galicia urbana, y ahora hay una fuerte demanda nacional e internacional", dice el presidente de los promotores.
Debido a su malas comunicaciones y a la maldición climática, Galicia salió casi intacta de la fiebre inmobiliaria de los años 80 y 90 que destrozó otras zonas del litoral. Pero en 2001 se detectaron los primeros desembarcos inmobiliarios a gran escala. Las grandes inmobiliarias (Metrovacesa, Vallehermoso, ACS, OHL, Urbis...) que hasta entonces no operaban en Galicia iniciaron la compra de grandes extensiones de suelo rústico en la costa. Fuentes del sector calculan que los grandes jugadores han comprado unos 30 millones de metros cuadrados de litoral con la intención de lograr su recalificación y construir. La oleada de convenios urbanísticos con ayuntamientos fue tan voluminosa que incluso empezaron a publicarse anuncios en los periódicos gallegos demandando abogados expertos en urbanismo.
En 2002, la Xunta (entonces gobernada por el PP) aprobó la Ley del Suelo de Galicia y obligó a todos los municipios a adaptar su urbanismo en un plazo máximo de tres años. La norma era más restrictiva, aunque abría la puerta a recalificar suelo mediante convenios específicos.
Dos años después, los ayuntamientos informaron de que tenían sobre la mesa 45 convenios para edificar 35.000 apartamentos y 17 campos de golf en zonas en donde no estaba autorizado construir. Ninguno adaptó su planeamiento a la nueva ley, pero aprovecharon el plazo de tres años que tenían para adaptarse a la ley para seguir dando licencias, muchas de dudosa legalidad. En los mejores lugares de la costa (Rías Bajas, Costa da Morte, Mariña de Lugo) afloraron urbanizaciones de cuño mediterráneo. La situación reventó a finales de 2006. La Xunta empezó a suspender las normas urbanísticas en varios ayuntamientos o a rechazar los nuevos planes con inflación recalificadora.
Al mismo tiempo, el presidente gallego anunció la redacción de una ley urgente para proteger la costa, que establece una moratoria de dos años para construir a menos de 500 metros del mar en los municipios sin planeamientro adaptado a la ley. Hoy están suspendidos los planes de urbanismo de cinco municipios costeros (Tui, Sada, Viveiro, Barreiros y O Grove) y la Xunta ordenó reelaborar planes tan importantes como el de Vigo.
Sólo uno de los 86 alcaldes de la costa ha adaptado su urbanismo a la Ley de Suelo de 2002 y por ello queda eximido de la suspensión de construir a menos de 500 metros del mar. Se trata de Isaac Maceiras (PP) regidor de A Pobra do Caramiñal en la ría de Arousa. Su nuevo plan aumenta la edificabilidad en un 297%, una constatación de lo que está por llegar a la costa gallega. "A Pobra es un pueblo que nació bonito, es bonito y mientras yo sea alcalde seguirá siendo bonito", asegura Maceiras.
La suerte que ha tenido el nuevo Gobierno gallego (PSOE- BNG) es que urbanísticamente aún estaba todo por hacer, con lo que ha podido parar el golpe. A excepción de A Pobra do Caramiñal, el resto del litoral gallego (85 ayuntamientos) están en situación urbanística de alegalidad, al no haber adaptado antes de 2006 sus planes a la nueva Ley del Suelo de Galicia. Esto es lo que ha permitido a la Xunta aplicar la suspensión de edificaciones a 500 metros del mar a toda la fachada marítima, desde Ribadeo hasta A Guarda.
La medida cautelar afecta a una franja de 60.000 hectáreas, que representa el 13% del suelo de los municipios costeros, la banda más deseada por las constructoras. La Ley de los 500 metros ya ha bloqueado, de hecho, un total de 30 millones de metros cuadrados que, estando a menos de medio kilómetro del mar, ya habían sido recalificados como urbanizables.
Además, los fiscales iniciaron en 2006 la imputación de alcaldes, concejales, arquitectos y promotores por supuesta corrupción urbanística. Galicia es, tras Andalucía, la autonomía con más casos de corrupción abiertos por las nuevas Unidades de Delitos Urbanísticos de la Guardia Civil en los últimos seis meses. Hay en marcha 14 operaciones por prevaricación, malversación de fondos públicos, cohecho o incumplimiento manifiesto de la legalidad urbanística. A ellos se añaden otros diez casos en curso abiertos antes de marzo de este año.
El pelotazo está en el tejado. La mayoría de los ayuntamientos costeros han contratado consultoras urbanísticas privadas y tienen casi elaborados planes para duplicar su edificabilidad. El caso más inminente es Vigo (del PP pasó en mayo al PSOE y BNG) donde se mantiene una edificabilidad un 101% superior a la actual, con más de 110.000 viviendas nuevas.
La presión que está ejerciendo sobre la Xunta y los ayuntamientos el sector inmobiliario y buena parte del mundo empresarial gallego, es enorme. Hablan de inversiones de más de 84.000 millones de euros, casi diez veces el presupuesto de la Xunta. Las hectáreas que han comprado en Galicia son la mayor amenaza para la más extensa de las costas de la España peninsular.
Según los datos de la Consellería de Presidencia, que lleva un registro completo de todos los detenidos por la policía autonómica, entre febrero, marzo y abril se produjeron 42 de los 61 arrestos. Desde el 15 de junio hasta mediados de septiembre, sólo once.
Del resto de imputados, casi todos lo están por el escape de quemas para eliminar maleza o restos agrícolas en sus fincas. Aunque la mayoría sí cuentan con la autorización expedida por Medio Rural (salvo en verano, cuando las quemas están prohibidas), alrededor de un 20% se arriesga a hacerlo sin el pertinente permiso.
Ésa fue la causa de la única muerte que se produjo este año por culpa de los incendios, después de dos años sin víctimas en Galicia. Un vecino de Viana do Bolo, de 96 años, intentó eliminar la maleza de una de sus fincas con fuego el pasado 27 de agosto. Después de que los servicios contraincendios apagasen las llamas, se encontró el cuerpo del anciano cerca del lugar donde se originó el fuego.
En el rural gallego el fuego se utiliza para casi todo, quemar rastrojos, ganar pastos, solucionar conflictos de lindes o ahuyentar a las alimañas.
El uso del fuego es una costumbre ancestral, pero lo que antes no tenía mayores consecuencias, ahora puede suponer una tragedia porque el mundo rural ya no es lo que era. El abandono del monte o el hecho de que los bosques se hayan convertido en plantaciones de pinos o eucaliptos altamente inflamables no hacen más que añadir leña al fuego. La consecuencia es un grave deterioro del medio ambiente, que en algunos lugares ya es irrecuperable.
Y de "la fiebre del ladrillo" en la costa gallega mejor no hablrar.
Simplemente con dar unas vueltas encontraremos un urbanismo salvaje en las costas de Galicia, Asturias, Cantabria y País Vasco.
Por ejemplo: La Isla de Toralla
Al final del puente, un guardia jurado y una barrera impiden el acceso al islote de Toralla, junto a una de las mayores playas de Vigo. Sólo los residentes y sus invitados pueden entrar en ese vestigio del desarrollismo de los años sesenta, constituido por una torre de 70 metros cimentada en la misma ría y 30 selectos chalés que llegan hasta donde rompen las olas.
En Toralla no hay dominio público, servidumbre de paso ni zarandajas, sino una comunidad de propietarios y una sociedad, Toralla, S.A., con una concesión sobre la isla hasta 2064. Hasta finales de los años noventa, el guardia y su barrera custodiaban esta franja de tierra de no más de cinco hectáreas, pero una sentencia del Tribunal Supremo obligó a retrasar el puesto de control y a permitir el acceso público a las dos pequeñas playas de la isla.
Se trata en realidad de un único arenal dividido por el propio puente, un ejemplo más del daño que el urbanismo ha infligido a uno de los lugares de mayor belleza natural del litoral. Con las islas Cíes como telón de fondo, la brutal torre de 21 plantas tiñe el paisaje de hormigón.
Toralla era un caso asilado en Galicia, que tiene casi la tercera parte de la costa peninsular española, y que había permanecido intacta a la fiebre de urbanizaciones turísticas. Hasta ahora. En los 86 municipios de la costa gallega se han construido, en toda la historia, 816.000 viviendas. Los ayuntamientos están ahora recalificando hasta la tierra de las macetas para poder edificar 680.000 en sólo 13 años; más que las previstas, por ejemplo, en la Costa del Sol.
La tramitación de macrourbanizaciones (de entre 1.000 y 5.000 viviendas) costeras trasladan a las rías gallegas el modelo mediterráneo: apartamentos, adosados, campos de golf y marinas en primera línea de playa, zonas en las que hasta ahora sólo se podía construir vivienda aislada. Incluso están siendo tramitadas por inmobiliarias levantinas, como Lábaro o Pedro J. Pedrajas.
El mejor ejemplo de la importación del método Mediterráneo es Miño, un bello municipio en la ría de Betanzos en el que se están construyendo 1.300 viviendas con campo de golf y hotel, sin depuradora ni red propia de abastecimiento de aguas. El Ayuntamiento expropió más de un millón de metros cuadrados de suelo forestal para darle la concesión a la inmobiliaria Fadesa. Es la primera expropiación que se realiza en Galicia para acometer una urbanización privada con venta obligatoria del suelo a seis euros el metro cuadrado. Fadesa los vende ahora entre 2.000 y 6.000.
"Es una presión inmobiliaria que nos deshace el país de arriba abajo y por eso queremos parar el golpe", asegura el presidente socialista de la Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño. El 16 de mayo de 2007, el Gobierno gallego publicó la denominada Ley de los 500 metros, un documento de medidas urgentes para suspender todas las edificaciones a menos de 500 metros del mar. "Aún estamos a tiempo", opinan en la Consellería de Política Territorial, indicando que su objetivo es tratar de evitar la marbellización de la costa gallega.
"El problema de la costa gallega es que está sin ordenar. A nosotros nos da igual edificar a 500 que a 3.000 metros de la costa, lo que pedimos es que se nos diga dónde, con transparencia y con planes urbanísticos aprobados", subraya el presidente de la Federación de Promotores Inmobiliarios de Galicia, Javier Garrido Valenzuela.
La peculiaridad del litoral gallego, y lo que ha generado mayor contestación social al urbanismo que en otras zonas de España, es que nunca ha vivido del turismo. La economía costera gallega sigue basándose en la pesca, el marisqueo y la industria asociada al mar (astilleros, conserveras, cetáreas, frigoríficos, piscifactorías), y no en pelotazos inmobiliarios.
La otra peculiaridad es que la costa gallega tiene una elavada densidad de población, pero la mayoría del litoral está exento de macrourbanizaciones. Eso no quiere decir que la costa esté desocupada, si no que predomina la vivienda aislada (legal o ilegal). Según los datos del Ministerio de Medio Ambiente, el 15% del primer kilómetro de costa gallego ya está artificialmente ocupado. Es una ocupación mayor a la de Baleares o Canarias, que tienen una longitud de costa similar a Galicia pero una explotación turística muchísimo mayor. En la franja marítima gallega hay unos 300 núcleos de población, todos con puerto marinero y casco urbano históricamente construido ante el mar. "Hasta ahora la costa gallega sólo disponía de demanda de edificación local, para el veraneo de la Galicia urbana, y ahora hay una fuerte demanda nacional e internacional", dice el presidente de los promotores.
Debido a su malas comunicaciones y a la maldición climática, Galicia salió casi intacta de la fiebre inmobiliaria de los años 80 y 90 que destrozó otras zonas del litoral. Pero en 2001 se detectaron los primeros desembarcos inmobiliarios a gran escala. Las grandes inmobiliarias (Metrovacesa, Vallehermoso, ACS, OHL, Urbis...) que hasta entonces no operaban en Galicia iniciaron la compra de grandes extensiones de suelo rústico en la costa. Fuentes del sector calculan que los grandes jugadores han comprado unos 30 millones de metros cuadrados de litoral con la intención de lograr su recalificación y construir. La oleada de convenios urbanísticos con ayuntamientos fue tan voluminosa que incluso empezaron a publicarse anuncios en los periódicos gallegos demandando abogados expertos en urbanismo.
En 2002, la Xunta (entonces gobernada por el PP) aprobó la Ley del Suelo de Galicia y obligó a todos los municipios a adaptar su urbanismo en un plazo máximo de tres años. La norma era más restrictiva, aunque abría la puerta a recalificar suelo mediante convenios específicos.
Dos años después, los ayuntamientos informaron de que tenían sobre la mesa 45 convenios para edificar 35.000 apartamentos y 17 campos de golf en zonas en donde no estaba autorizado construir. Ninguno adaptó su planeamiento a la nueva ley, pero aprovecharon el plazo de tres años que tenían para adaptarse a la ley para seguir dando licencias, muchas de dudosa legalidad. En los mejores lugares de la costa (Rías Bajas, Costa da Morte, Mariña de Lugo) afloraron urbanizaciones de cuño mediterráneo. La situación reventó a finales de 2006. La Xunta empezó a suspender las normas urbanísticas en varios ayuntamientos o a rechazar los nuevos planes con inflación recalificadora.
Al mismo tiempo, el presidente gallego anunció la redacción de una ley urgente para proteger la costa, que establece una moratoria de dos años para construir a menos de 500 metros del mar en los municipios sin planeamientro adaptado a la ley. Hoy están suspendidos los planes de urbanismo de cinco municipios costeros (Tui, Sada, Viveiro, Barreiros y O Grove) y la Xunta ordenó reelaborar planes tan importantes como el de Vigo.
Sólo uno de los 86 alcaldes de la costa ha adaptado su urbanismo a la Ley de Suelo de 2002 y por ello queda eximido de la suspensión de construir a menos de 500 metros del mar. Se trata de Isaac Maceiras (PP) regidor de A Pobra do Caramiñal en la ría de Arousa. Su nuevo plan aumenta la edificabilidad en un 297%, una constatación de lo que está por llegar a la costa gallega. "A Pobra es un pueblo que nació bonito, es bonito y mientras yo sea alcalde seguirá siendo bonito", asegura Maceiras.
La suerte que ha tenido el nuevo Gobierno gallego (PSOE- BNG) es que urbanísticamente aún estaba todo por hacer, con lo que ha podido parar el golpe. A excepción de A Pobra do Caramiñal, el resto del litoral gallego (85 ayuntamientos) están en situación urbanística de alegalidad, al no haber adaptado antes de 2006 sus planes a la nueva Ley del Suelo de Galicia. Esto es lo que ha permitido a la Xunta aplicar la suspensión de edificaciones a 500 metros del mar a toda la fachada marítima, desde Ribadeo hasta A Guarda.
La medida cautelar afecta a una franja de 60.000 hectáreas, que representa el 13% del suelo de los municipios costeros, la banda más deseada por las constructoras. La Ley de los 500 metros ya ha bloqueado, de hecho, un total de 30 millones de metros cuadrados que, estando a menos de medio kilómetro del mar, ya habían sido recalificados como urbanizables.
Además, los fiscales iniciaron en 2006 la imputación de alcaldes, concejales, arquitectos y promotores por supuesta corrupción urbanística. Galicia es, tras Andalucía, la autonomía con más casos de corrupción abiertos por las nuevas Unidades de Delitos Urbanísticos de la Guardia Civil en los últimos seis meses. Hay en marcha 14 operaciones por prevaricación, malversación de fondos públicos, cohecho o incumplimiento manifiesto de la legalidad urbanística. A ellos se añaden otros diez casos en curso abiertos antes de marzo de este año.
El pelotazo está en el tejado. La mayoría de los ayuntamientos costeros han contratado consultoras urbanísticas privadas y tienen casi elaborados planes para duplicar su edificabilidad. El caso más inminente es Vigo (del PP pasó en mayo al PSOE y BNG) donde se mantiene una edificabilidad un 101% superior a la actual, con más de 110.000 viviendas nuevas.
La presión que está ejerciendo sobre la Xunta y los ayuntamientos el sector inmobiliario y buena parte del mundo empresarial gallego, es enorme. Hablan de inversiones de más de 84.000 millones de euros, casi diez veces el presupuesto de la Xunta. Las hectáreas que han comprado en Galicia son la mayor amenaza para la más extensa de las costas de la España peninsular.
Pontevedra-A Cañiza y volver por Pazos de Borbén, total 181 Km.
Anoche me acosté pensando en qué ruta me haría hoy. Particularmente prefiero las carreteras del interior a las autovías y autopistas, te "diviertes" más al no monopolizar la conducción sólo al puño. Al final decidí ir hasta A Cañiza y volver bordeando Portugal hasta subir por Pazos de Borbén, Redondela y Pontevedra... Mientras imaginaba cómo sería este camino que nunca antes recorrí, me quedé dormido trazando curvas.
Después de la anterior ruta dejé a mi "susi" en reserva. Con ese depósito anduve 360 Km pero, como acababa de ponerla decidí "apurarla" un poco y no reposté finalmente hasta los 399,2 Km cifra que no está nada mal aunque a juzgar por los nuevos 16 litros que le entraron hasta llenar el depósito, tenía aún para unos cuantos kilómetros más. Sin embargo, no estaba seguro de si me encontraría otra gasolinera por el camino. Más vale ser precavidos...
En anteriores salidas con mi "susi" ya tenía hecho trayectos entre Pontevedra-Carballedo-Ponte Caldelas. Especialmente el tramo entre Agusantas y Ponte Caldelas es uno de mis favoritos porque te encuentras de todo, curvas, rectas, cambios de rasante, etc. Lo único que no me gusta es que te puedes encontrar con algún camión de frente y su carretera no es especialmente ancha. Pues bien, a este camino conocido hoy le añadí un tramo nuevo el que va desde Ponte Caldelas hasta A Cañiza.
Según el mapa el trazado que me esperaba era "estrecho" y "sinuoso". En la realidad, me encontré una carretera de interior (PO-255) que no estaba nada mal en cuanto a su firme y tenía más curvas que toda una jornada en cualquier "montaña rusa", sobre todo por el puerto de montaña Moncelo. Curvas de 30, 60, 90, 180 y al final a mi todas me parecían de 360 grados !!! Desde luego que tengo que repetir y para variar, en sentido contrario...
Me encantó ese tramo sinuoso, mi "susi" se comportó genial. Con tantísima curva no tuvimos tiempo de ponernos vertical al 100% ni 15 segundos seguidos, el resto del tiempo estaba invertido en cambios de dirección constantes, una pasada!!!
Cuando llegué a A Cañiza el tiempo era justo porque no tenía pensado comer por el camino y había quedado para hacerlo en Pontevedra. Seguí hasta Crecente, As Neves, Ponteareas sentido Mondariz para salir a Pazos de Borbén y Redondela y allí coger la N-550 que me llevaría de vuelta al garaje.
En este segundo tramo de vuelta me agradó la PO-400 a su paso por Crecente con curvas amplísimas (sssshhh y rápidassss), luego, a la altura de Pazos (PO-253), me encontré otras tantas más y muy-muy reviradas llegando a ser casi "ratoneras" con alguna en 1ª marcha para mi disfrute... Una vez me metí en la nacional controlaba el intenso tráfico y el velocímetro.
Después de la anterior ruta dejé a mi "susi" en reserva. Con ese depósito anduve 360 Km pero, como acababa de ponerla decidí "apurarla" un poco y no reposté finalmente hasta los 399,2 Km cifra que no está nada mal aunque a juzgar por los nuevos 16 litros que le entraron hasta llenar el depósito, tenía aún para unos cuantos kilómetros más. Sin embargo, no estaba seguro de si me encontraría otra gasolinera por el camino. Más vale ser precavidos...
En anteriores salidas con mi "susi" ya tenía hecho trayectos entre Pontevedra-Carballedo-Ponte Caldelas. Especialmente el tramo entre Agusantas y Ponte Caldelas es uno de mis favoritos porque te encuentras de todo, curvas, rectas, cambios de rasante, etc. Lo único que no me gusta es que te puedes encontrar con algún camión de frente y su carretera no es especialmente ancha. Pues bien, a este camino conocido hoy le añadí un tramo nuevo el que va desde Ponte Caldelas hasta A Cañiza.
Según el mapa el trazado que me esperaba era "estrecho" y "sinuoso". En la realidad, me encontré una carretera de interior (PO-255) que no estaba nada mal en cuanto a su firme y tenía más curvas que toda una jornada en cualquier "montaña rusa", sobre todo por el puerto de montaña Moncelo. Curvas de 30, 60, 90, 180 y al final a mi todas me parecían de 360 grados !!! Desde luego que tengo que repetir y para variar, en sentido contrario...
Me encantó ese tramo sinuoso, mi "susi" se comportó genial. Con tantísima curva no tuvimos tiempo de ponernos vertical al 100% ni 15 segundos seguidos, el resto del tiempo estaba invertido en cambios de dirección constantes, una pasada!!!
Cuando llegué a A Cañiza el tiempo era justo porque no tenía pensado comer por el camino y había quedado para hacerlo en Pontevedra. Seguí hasta Crecente, As Neves, Ponteareas sentido Mondariz para salir a Pazos de Borbén y Redondela y allí coger la N-550 que me llevaría de vuelta al garaje.
En este segundo tramo de vuelta me agradó la PO-400 a su paso por Crecente con curvas amplísimas (sssshhh y rápidassss), luego, a la altura de Pazos (PO-253), me encontré otras tantas más y muy-muy reviradas llegando a ser casi "ratoneras" con alguna en 1ª marcha para mi disfrute... Una vez me metí en la nacional controlaba el intenso tráfico y el velocímetro.
martes 16 de septiembre de 2008
O CENTRO COMARCAL DA PARADANTA ACOLLE UNHA EXPOSICIÓN SOBRE COOPERACIÓN GALEGA
A Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galiza e mais a Dirección Xeral de Cooperación Exterior organizan a mostra “Achégate!”, que estará aberta ao público ata o 30 de setembro.
A exposición complétase coa actuación dun contacontos e coa organización de charlas relacionadas co traballo das ONGs e coa cooperación internacional.
A Cañiza, 16 de setembro de 2008.- A Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galiza –dependente da Consellaría do Medio Rural– e mais a Dirección Xeral de Cooperación Exterior organizan a exposición fotográfica “Achégate!”, que está percorrer a rede de centros comarcais de Galiza durante este ano 2008. A mostra, que pretende amosar os proxectos que está a desenvolver a Cooperación Galega en países de África e de América Latina, poderase visitar no Centro Comarcal da Paradanta desde hoxe e ata o 30 de setembro. Esta actividade completarase coa actuación dun contacontos e coa organización de charlas informativas sobre o traballo das ONGs e mais a cooperación internacional.
A exposición “Achégate!” estará aberta ao público na sede do Centro Comarcal da Paradanta, na Cañiza, en horario de 10.00 a 14.30h e de 16.00 a 19.00h. de luns a venres. Durante as fins de semana e os días festivos poderase visitar de 11.00 a 14.00 horas e de 16.00 a 19.00.
Despois de pasar pola Paradanta, a exposición poderase visitar nas comarcas do Carballiño, do 3 ao 19 de outubro; de Terra de Celanova, do 1 ao 15 de decembro; e de Bergantiños, do 17 ao 31 de decembro. No ano 2009, a campaña continuará nos centros comarcais de Valdeorras, do 15 ao 31 de xaneiro, de Ordes, do 3 ao 17 de febreiro, e de Tabeirós – Terra de Montes, do 1 ao 15 de xuño.
A exposición complétase coa actuación dun contacontos e coa organización de charlas relacionadas co traballo das ONGs e coa cooperación internacional.
A Cañiza, 16 de setembro de 2008.- A Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galiza –dependente da Consellaría do Medio Rural– e mais a Dirección Xeral de Cooperación Exterior organizan a exposición fotográfica “Achégate!”, que está percorrer a rede de centros comarcais de Galiza durante este ano 2008. A mostra, que pretende amosar os proxectos que está a desenvolver a Cooperación Galega en países de África e de América Latina, poderase visitar no Centro Comarcal da Paradanta desde hoxe e ata o 30 de setembro. Esta actividade completarase coa actuación dun contacontos e coa organización de charlas informativas sobre o traballo das ONGs e mais a cooperación internacional.
A exposición “Achégate!” estará aberta ao público na sede do Centro Comarcal da Paradanta, na Cañiza, en horario de 10.00 a 14.30h e de 16.00 a 19.00h. de luns a venres. Durante as fins de semana e os días festivos poderase visitar de 11.00 a 14.00 horas e de 16.00 a 19.00.
Despois de pasar pola Paradanta, a exposición poderase visitar nas comarcas do Carballiño, do 3 ao 19 de outubro; de Terra de Celanova, do 1 ao 15 de decembro; e de Bergantiños, do 17 ao 31 de decembro. No ano 2009, a campaña continuará nos centros comarcais de Valdeorras, do 15 ao 31 de xaneiro, de Ordes, do 3 ao 17 de febreiro, e de Tabeirós – Terra de Montes, do 1 ao 15 de xuño.
lunes 15 de septiembre de 2008
UN VERÁN NA CAÑIZA COS RAPAZES DA ASOCIACIÓN GRAN VIGO
UN VERÁN NA CAÑIZA COS RAPAZES DA ASOCIACIÓN GRAN VIGO
Por: Nelly Pérez Giráldez* - A Cañiza
A Asociación Cultural, Deportiva, Cívica e Prestadora de Servizos á Mocidade GRAN VIGO - asociación sen ánimo de lucro, que abarca actualmente os 30 municipios do Sur da provincia de Pontevedra (ámbito xeográfico que conforma de feito o Área Metropolitana de Vigo: Vigo, Mos, Porriño, Ponteareas, Covelo, A Cañiza, Crecente, Arbo, As Neves, Salvaterra, Salceda, Tuy, O Rosal, Tomiño, A Garda, Santa María de Oia, Baiona, Nigrán, Gondomar, Redondela, Pazos de Borbén, Fornelos de Montes, Mondariz, Mondariz Balneario, Cangas, Moaña, Bueu, Marín, Vilaboa e Soutomaior) e está fortemente implantada en colexios e institutos a través das súas actividades, premios e concursos- deu por concluída a Campaña 2007/08, cunha concentración na Cañiza, un percorrido polos distintos carreiros e calzadas, unha visita á Cerquiña e á cidade –dous recintos históricos totalmente, desgrazadamente, abandonados-, unha acampada, visitas a piscina e as festas, romarias, …e finalizárona co reparto de trofeos e premios, que quedaban por entregar, correspondentes ás distintas actividades: culturais, literarias, deportivas, etc., que durante o ano realiza esta asociación e que veñen sendo patrocinados, desde fai anos, en gran parte, por Caixanova e a empresa Contenur, que realizan desta forma unha boa laboura entre os mozos que maxivamente participan nas actividades desta asociación.
A CA ÑIZA, A FRANQUEIRA: XAMÓN, DEVOCIÓN E A LOITA TEATRAL DO MORO E O CRISTIÁN.
Cada asistente ou devoto adapta a romaría a seu anyoxo. O carro de “bois”, este ano, na procesión da Franqueira, que segue sendo un reclamo para visitar este santuario, a imaxe da virxe sobre o carro foi tirado por vacas; a danza, as escenificacións, a asistencia ás misas, pasar por debaixo do carro da virxe, doar un corpo de cera a modo de ofrenda … Nas inmediacións do templo algúns devotos camiñando de xeonllos para cumprir as súas promesas; outros adícanse a comprar chorizos, tetillas e como non, unha gran variedade de rosquillas ou prefiren percorrer os “chiringuitos” e tomarse unhas cuncas de tinto e tapas de polbo; outros, en certas partes do monte, despregan as súas mesas ou manteles sobre os que colocan pucheros para gozar dun día de campo, outros…cada un goza da festa ao seu modo. Por unhas causas ou outras a virxe da Franqueira, favorecida polas agradables temperaturas, conseguiu un cheo total.
A LENDA DA FRANQUEIRA
A lenda da Franqueira ten as súas raices nunha historia que comeza cando os árabes invadiron Galicia. Os veciños ocultaron unha imaxe da virxe para que non caese en mans dos musulmás. Esta imágen continuou oculta ata que unha anciá no lugar coñecido desde aquela como O Coto dá Vella, deixouse guiar por unhas luces que a levaron ata a imaxe sagrada. Decidiuse entón crear un santuario para adorar á virxe e como o lugar onde apareceuse estaba xustamente entre a fronteira das parroquias de Luneda e A Franqueira, os habitantes das dúas aldeas decidiron encomendar a elección do lugar onde debía construírse a capela, a unha parella de bois aos que se lles vendou os ollos. Sobre un carro colocouse á imaxe, e despois deixouse que o gando elixise o emprazamento do santuario. Todos os anos o 8 de Setembro se escenifica o paseo da santa nun carro gobernado por dous bois (este ano dúas vacas). A procesión comeza coa saída da imaxe detrás da cruz parroquial e catro parellas de danzantes que entrechocan os séus paus ao son dos gaiteiros. A virxe e os romeros paranse diante do palco da igrexa para contemplar as danzas e o drama da loita do moro e o cristián, outra das lendas da Franqueira que conta a historia da prisión dun cristián en arxelia, que ao encomendarse á virxe apareceu na Franqueira acompañado do seu carcereiro o musulman Birnarem, que ao verse envolto en semellante milagre, converteuse ao cristianismo deixándose ver aínda hoxe en día nun bosque próximo á capela.
Do conxunto de construcións que no pasado compuxeron o complexo monástico de Santa María de A Franqueira só queda en pé hoxe o templo abacial. Nada resta, en cambio, das outras dependencias comunitarias. Nesta igrexa salienta a fachada occidental cunha espléndida portada moi coidada no decorativo. Preside a portada un interesante tímpano cunha Virxe sedente, frontal e solemne, que sostén sobre a súa perna esquerda ao Neno. Enriba da Virxe, reforzando o seu protagonismo, disponse un dosel en forma de castelo, situándose a unha beira os Reis Magos, con Melchor axeonllado, os tres cos séus presentes nas mans, e, ao outro, un personaxe axeonllado e suplicante, sen dúbida o doador, e, tras el, sentado e cun bastón, San José. Sobre estos dous grupos de figuras que custodian ou flanquean á Virxe áchanse dous anxos.
XLII FESTA-FEIRA DO JAMON DA CAÑIZA
A dicir dos hoteleiros e restauradores este ano baixou espectacularmente a asistencia á “Romaría” máis popular do Paradanta.
A Festa do Xamón da Cañíza é a máis emblemática desta parte montañosa do Paradanta, no Sur da Provincia de Pontevedra. Cunha historia que en breve acadará os 43 anos de vida.
O día grande é o 15 de agosto de cada ano, onde os asiduos e familias achéganse á Praza Maior, onde está situada a Casa – Museo Diego de Giráldez, para degustar ese manxar do Porco Celta, do que nos fala con frecuencia Evaristo Giráldez, e para celebrar un excelente xantar en restaurantes tan prestixiosos como O Pozo, O Cañiza ou A Casa do Xamón, por poñer só tres exemplos. Todo isto despois de gozar, cos nenos, dos famosos cabezudos e do ancestral paseo dos carros tirados por bois que cargados de xamóns preceden ás nenas que ataviadas con traxes típicos – nunha especie de gran desfile de moda folclórica tradicional, no que cada ano exhiben as cañicienses unha variedade de traxes populares galegos, e que acompañadas polos lados das rúas, polos seus orgullosos pais – ofrecen e reparten xamón aos visitantes.
Mentres arredor deste día central, o resto da semana divídese en festexos dunha variada multitude de actos culturais e deportivos, partido de fútbol incluído, baseados nos costumes adquiridas desde o comezo destes festexos. Dando por finalizados os mesmos coa tradicional sardiñada que se celebra o domingo seguinte ao do final da festa, na carballeira do Cacharado.
Aínda que existe unha comisión de festas, é o Concello o que se leva un especial protagonismo incluso na divulgación do evento e na propia Comisión na que figura, sempre, algún concelleiro. Pero son os veciños, pola súa conta, e os empresarios da hostalería os verdadeiros artífices, os que se volcan con esta Feira que recolleu o protagonismo que noutras épocas tiveron as do Carmen e outras de parroquias limítrofes. Tamén é de destacar a xenerosidade dos emigrantes que sempre envían cantidades de diñeiro para colaborar coa realización destes festexos.
A FESTA DO XAMÓN TAMÉN É UNHA FESTA PARA A CONVIVENCIA E PARA A “XUNTANZA” FAMILIAR.
A ela apúntanse as familias dos núcleos rurais que soben ao centro da Vila para celebralas coa emoción que dá o encontro entre veciños sen traballos polo medio e onde compártense unhas boas viandas de xamón e un bo viño. Dáse o caso de que moitos destes veciños e amigos ao mellor non se ven en todo o ano.
Logo pola noite gózase das marabillosas verbenas, onde pódese destacar a boa camaradaría, aínda que hai que ter coidado cos/as carteiristas. A excepción diso o comportamento de todos é exemplar.
UNHA CONFERENCIA SOBRE A ARTE EN GALICIA, FOI UN COMPLEMENTO DOS FESTEXOS.
Se a Casa Museo Diego de Giráldez está xa consolidada como unha visita obrigada, cando chegamos á Vila do xamón, este ano complementouse a oferta cultural cunha conferencia que co título de “A Arte en Galicia”, no Centro Cultural, impartiu o pintor que dá nome a dita Casa Museo.
A FESTA COMO DINAMIZADORA DA ECONOMÍA LOCAL
Se os veciños e visitantes buscan diversión, os comerciantes aínda que “respiran” o ambiente festivo, de festa sa, saben que unha das razóns polas que veñen moitos dos visitantes é polo súa incomparable gastronomía. Polo tanto cumpre, tamén, o labor de dinamizar o turismo local e elemento importante na mal treita economía, sobre todo despois do “pau” de MARBAR”.
Hai outras razóns, aparte da gastronómica, para visitar A Cañíza: a beleza da súa paisaxe e posiblemente, se estivese coidado, o seu patrimonio histórico-artístico, como: A Cidade e A Cerquiña, que se atopa en total estado de ruína e abandono. En honor a verdade hai que decir que fai faltas arrancar, tamén, o tema da contaminación. Dende hai moitos anos, e máis recentemente nos últimos meses nos medios de comunicación, a contaminación dos ríos de A Cañiza son noticia. A realidade: un problema histórico, denunciado en numerosas ocasións polos veciños e as asociacións ecologistas, incluso comentaron dende o Concello de Arbo que convérterse nun perigo de saúde pública ao recoller auga para o consumo humán destes ríos os concellos de Arbo e Crecente. Recentemente, o concello de Arbo tivo que cortar o suministro de auga tras producirse un verquido no río Deva. Me consta que as distintas institucións están realizando estudios para resolver estos temas da máxima urxencia.
Outros dos problemas que existen en algúns municipios son os que se referían recentemente, durante a visita, algúns dos responsables da asociación GRAN VIGO que mostraron unha “ gran preocupación” polo “crecemento incontrolado” que soportan “certos núcleos centrais” dalgúns concellos de “o noso ámbito xeográfico, no sur da provincia de Pontevedra”, carecendo de infraestruturas axeitadas nunha “ocupación desordenada”, sen previsión de “zonas verdes, con rúas estreitas (nas que se acerca, e incluso móntase nalgunha beirarrúa preexistente, a liña de edificación), problemas de tráfico, sanitarios, medioambientais e de destrución da súa identidade histórico artística” concluíron, despois de convidar a todos os mozos a participar nas actividades da asociación para a “próxima campaña 2008/09 que comezarán nuns días coincidindo co inicios dos cursos escolares”.
* Nelly Pérez Giráldez , filla de galegos emigrados (pai e nai dá Cañiza), naceu o 2 de marzo de 1964.
Formación-Biografía
Contable, Perito Xudicial Urbanístico, Editora, empresaria do eido da comunicación e a creación, Presidenta do Grupo de Ecoloxía Científica de Galicia, Estudiou tres anos de Dereito en Venezuela e en España realiza estudios de Empresariais e Relacións Laborais. Diplomada en Lexislación Laboral, Fiscal e Tributaria, Diplomada en Normativa Comunitaria de Seguridade e Hixiene en Saúde Laboral, Acción Institucional na Saúde Laboral, Cosultorías e Mutuas, Animación Socio-Cultiral (Nivel I e II), Traballo e Lexislación Laboral, Monitora de Consumo, Axente de Desenrolo Cooperativo, Secretaria de Dirección, Técnico Especialista en Contabilidade, entre outros estudios e cursos de formación realizou os de Participación Cidadá, Política e Xuventude, Medio Ambiente e Desenrrolo Sostible e os de "Los Retos del Deporte Español" e Organización y Funcionamiento de los Ayuntamientos.
Membro da Xunta de Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo da Universidade de Vigo está a realizar o Posgrado en Dirección financiera e RRHH (Recursos Hunanos) por a Universidade Autónoma de Barcelona.
Por: Nelly Pérez Giráldez* - A Cañiza
A Asociación Cultural, Deportiva, Cívica e Prestadora de Servizos á Mocidade GRAN VIGO - asociación sen ánimo de lucro, que abarca actualmente os 30 municipios do Sur da provincia de Pontevedra (ámbito xeográfico que conforma de feito o Área Metropolitana de Vigo: Vigo, Mos, Porriño, Ponteareas, Covelo, A Cañiza, Crecente, Arbo, As Neves, Salvaterra, Salceda, Tuy, O Rosal, Tomiño, A Garda, Santa María de Oia, Baiona, Nigrán, Gondomar, Redondela, Pazos de Borbén, Fornelos de Montes, Mondariz, Mondariz Balneario, Cangas, Moaña, Bueu, Marín, Vilaboa e Soutomaior) e está fortemente implantada en colexios e institutos a través das súas actividades, premios e concursos- deu por concluída a Campaña 2007/08, cunha concentración na Cañiza, un percorrido polos distintos carreiros e calzadas, unha visita á Cerquiña e á cidade –dous recintos históricos totalmente, desgrazadamente, abandonados-, unha acampada, visitas a piscina e as festas, romarias, …e finalizárona co reparto de trofeos e premios, que quedaban por entregar, correspondentes ás distintas actividades: culturais, literarias, deportivas, etc., que durante o ano realiza esta asociación e que veñen sendo patrocinados, desde fai anos, en gran parte, por Caixanova e a empresa Contenur, que realizan desta forma unha boa laboura entre os mozos que maxivamente participan nas actividades desta asociación.
A CA ÑIZA, A FRANQUEIRA: XAMÓN, DEVOCIÓN E A LOITA TEATRAL DO MORO E O CRISTIÁN.
Cada asistente ou devoto adapta a romaría a seu anyoxo. O carro de “bois”, este ano, na procesión da Franqueira, que segue sendo un reclamo para visitar este santuario, a imaxe da virxe sobre o carro foi tirado por vacas; a danza, as escenificacións, a asistencia ás misas, pasar por debaixo do carro da virxe, doar un corpo de cera a modo de ofrenda … Nas inmediacións do templo algúns devotos camiñando de xeonllos para cumprir as súas promesas; outros adícanse a comprar chorizos, tetillas e como non, unha gran variedade de rosquillas ou prefiren percorrer os “chiringuitos” e tomarse unhas cuncas de tinto e tapas de polbo; outros, en certas partes do monte, despregan as súas mesas ou manteles sobre os que colocan pucheros para gozar dun día de campo, outros…cada un goza da festa ao seu modo. Por unhas causas ou outras a virxe da Franqueira, favorecida polas agradables temperaturas, conseguiu un cheo total.
A LENDA DA FRANQUEIRA
A lenda da Franqueira ten as súas raices nunha historia que comeza cando os árabes invadiron Galicia. Os veciños ocultaron unha imaxe da virxe para que non caese en mans dos musulmás. Esta imágen continuou oculta ata que unha anciá no lugar coñecido desde aquela como O Coto dá Vella, deixouse guiar por unhas luces que a levaron ata a imaxe sagrada. Decidiuse entón crear un santuario para adorar á virxe e como o lugar onde apareceuse estaba xustamente entre a fronteira das parroquias de Luneda e A Franqueira, os habitantes das dúas aldeas decidiron encomendar a elección do lugar onde debía construírse a capela, a unha parella de bois aos que se lles vendou os ollos. Sobre un carro colocouse á imaxe, e despois deixouse que o gando elixise o emprazamento do santuario. Todos os anos o 8 de Setembro se escenifica o paseo da santa nun carro gobernado por dous bois (este ano dúas vacas). A procesión comeza coa saída da imaxe detrás da cruz parroquial e catro parellas de danzantes que entrechocan os séus paus ao son dos gaiteiros. A virxe e os romeros paranse diante do palco da igrexa para contemplar as danzas e o drama da loita do moro e o cristián, outra das lendas da Franqueira que conta a historia da prisión dun cristián en arxelia, que ao encomendarse á virxe apareceu na Franqueira acompañado do seu carcereiro o musulman Birnarem, que ao verse envolto en semellante milagre, converteuse ao cristianismo deixándose ver aínda hoxe en día nun bosque próximo á capela.
Do conxunto de construcións que no pasado compuxeron o complexo monástico de Santa María de A Franqueira só queda en pé hoxe o templo abacial. Nada resta, en cambio, das outras dependencias comunitarias. Nesta igrexa salienta a fachada occidental cunha espléndida portada moi coidada no decorativo. Preside a portada un interesante tímpano cunha Virxe sedente, frontal e solemne, que sostén sobre a súa perna esquerda ao Neno. Enriba da Virxe, reforzando o seu protagonismo, disponse un dosel en forma de castelo, situándose a unha beira os Reis Magos, con Melchor axeonllado, os tres cos séus presentes nas mans, e, ao outro, un personaxe axeonllado e suplicante, sen dúbida o doador, e, tras el, sentado e cun bastón, San José. Sobre estos dous grupos de figuras que custodian ou flanquean á Virxe áchanse dous anxos.
XLII FESTA-FEIRA DO JAMON DA CAÑIZA
A dicir dos hoteleiros e restauradores este ano baixou espectacularmente a asistencia á “Romaría” máis popular do Paradanta.
A Festa do Xamón da Cañíza é a máis emblemática desta parte montañosa do Paradanta, no Sur da Provincia de Pontevedra. Cunha historia que en breve acadará os 43 anos de vida.
O día grande é o 15 de agosto de cada ano, onde os asiduos e familias achéganse á Praza Maior, onde está situada a Casa – Museo Diego de Giráldez, para degustar ese manxar do Porco Celta, do que nos fala con frecuencia Evaristo Giráldez, e para celebrar un excelente xantar en restaurantes tan prestixiosos como O Pozo, O Cañiza ou A Casa do Xamón, por poñer só tres exemplos. Todo isto despois de gozar, cos nenos, dos famosos cabezudos e do ancestral paseo dos carros tirados por bois que cargados de xamóns preceden ás nenas que ataviadas con traxes típicos – nunha especie de gran desfile de moda folclórica tradicional, no que cada ano exhiben as cañicienses unha variedade de traxes populares galegos, e que acompañadas polos lados das rúas, polos seus orgullosos pais – ofrecen e reparten xamón aos visitantes.
Mentres arredor deste día central, o resto da semana divídese en festexos dunha variada multitude de actos culturais e deportivos, partido de fútbol incluído, baseados nos costumes adquiridas desde o comezo destes festexos. Dando por finalizados os mesmos coa tradicional sardiñada que se celebra o domingo seguinte ao do final da festa, na carballeira do Cacharado.
Aínda que existe unha comisión de festas, é o Concello o que se leva un especial protagonismo incluso na divulgación do evento e na propia Comisión na que figura, sempre, algún concelleiro. Pero son os veciños, pola súa conta, e os empresarios da hostalería os verdadeiros artífices, os que se volcan con esta Feira que recolleu o protagonismo que noutras épocas tiveron as do Carmen e outras de parroquias limítrofes. Tamén é de destacar a xenerosidade dos emigrantes que sempre envían cantidades de diñeiro para colaborar coa realización destes festexos.
A FESTA DO XAMÓN TAMÉN É UNHA FESTA PARA A CONVIVENCIA E PARA A “XUNTANZA” FAMILIAR.
A ela apúntanse as familias dos núcleos rurais que soben ao centro da Vila para celebralas coa emoción que dá o encontro entre veciños sen traballos polo medio e onde compártense unhas boas viandas de xamón e un bo viño. Dáse o caso de que moitos destes veciños e amigos ao mellor non se ven en todo o ano.
Logo pola noite gózase das marabillosas verbenas, onde pódese destacar a boa camaradaría, aínda que hai que ter coidado cos/as carteiristas. A excepción diso o comportamento de todos é exemplar.
UNHA CONFERENCIA SOBRE A ARTE EN GALICIA, FOI UN COMPLEMENTO DOS FESTEXOS.
Se a Casa Museo Diego de Giráldez está xa consolidada como unha visita obrigada, cando chegamos á Vila do xamón, este ano complementouse a oferta cultural cunha conferencia que co título de “A Arte en Galicia”, no Centro Cultural, impartiu o pintor que dá nome a dita Casa Museo.
A FESTA COMO DINAMIZADORA DA ECONOMÍA LOCAL
Se os veciños e visitantes buscan diversión, os comerciantes aínda que “respiran” o ambiente festivo, de festa sa, saben que unha das razóns polas que veñen moitos dos visitantes é polo súa incomparable gastronomía. Polo tanto cumpre, tamén, o labor de dinamizar o turismo local e elemento importante na mal treita economía, sobre todo despois do “pau” de MARBAR”.
Hai outras razóns, aparte da gastronómica, para visitar A Cañíza: a beleza da súa paisaxe e posiblemente, se estivese coidado, o seu patrimonio histórico-artístico, como: A Cidade e A Cerquiña, que se atopa en total estado de ruína e abandono. En honor a verdade hai que decir que fai faltas arrancar, tamén, o tema da contaminación. Dende hai moitos anos, e máis recentemente nos últimos meses nos medios de comunicación, a contaminación dos ríos de A Cañiza son noticia. A realidade: un problema histórico, denunciado en numerosas ocasións polos veciños e as asociacións ecologistas, incluso comentaron dende o Concello de Arbo que convérterse nun perigo de saúde pública ao recoller auga para o consumo humán destes ríos os concellos de Arbo e Crecente. Recentemente, o concello de Arbo tivo que cortar o suministro de auga tras producirse un verquido no río Deva. Me consta que as distintas institucións están realizando estudios para resolver estos temas da máxima urxencia.
Outros dos problemas que existen en algúns municipios son os que se referían recentemente, durante a visita, algúns dos responsables da asociación GRAN VIGO que mostraron unha “ gran preocupación” polo “crecemento incontrolado” que soportan “certos núcleos centrais” dalgúns concellos de “o noso ámbito xeográfico, no sur da provincia de Pontevedra”, carecendo de infraestruturas axeitadas nunha “ocupación desordenada”, sen previsión de “zonas verdes, con rúas estreitas (nas que se acerca, e incluso móntase nalgunha beirarrúa preexistente, a liña de edificación), problemas de tráfico, sanitarios, medioambientais e de destrución da súa identidade histórico artística” concluíron, despois de convidar a todos os mozos a participar nas actividades da asociación para a “próxima campaña 2008/09 que comezarán nuns días coincidindo co inicios dos cursos escolares”.
* Nelly Pérez Giráldez , filla de galegos emigrados (pai e nai dá Cañiza), naceu o 2 de marzo de 1964.
Formación-Biografía
Contable, Perito Xudicial Urbanístico, Editora, empresaria do eido da comunicación e a creación, Presidenta do Grupo de Ecoloxía Científica de Galicia, Estudiou tres anos de Dereito en Venezuela e en España realiza estudios de Empresariais e Relacións Laborais. Diplomada en Lexislación Laboral, Fiscal e Tributaria, Diplomada en Normativa Comunitaria de Seguridade e Hixiene en Saúde Laboral, Acción Institucional na Saúde Laboral, Cosultorías e Mutuas, Animación Socio-Cultiral (Nivel I e II), Traballo e Lexislación Laboral, Monitora de Consumo, Axente de Desenrolo Cooperativo, Secretaria de Dirección, Técnico Especialista en Contabilidade, entre outros estudios e cursos de formación realizou os de Participación Cidadá, Política e Xuventude, Medio Ambiente e Desenrrolo Sostible e os de "Los Retos del Deporte Español" e Organización y Funcionamiento de los Ayuntamientos.
Membro da Xunta de Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo da Universidade de Vigo está a realizar o Posgrado en Dirección financiera e RRHH (Recursos Hunanos) por a Universidade Autónoma de Barcelona.
A lenda da Franqueira
A lenda da Franqueira ten as súas raices nunha historia que comeza cando os árabes invadiron Galicia. Os veciños ocultaron unha imaxe da virxe para que non caese en mans dos musulmás. Esta imágen continuou oculta ata que unha anciá no lugar coñecido desde aquela como O Coto dá Vella, deixouse guiar por unhas luces que a levaron ata a imaxe sagrada. Decidiuse entón crear un santuario para adorar á virxe e como o lugar onde apareceuse estaba xustamente entre a fronteira das parroquias de Luneda e A Franqueira, os habitantes das dúas aldeas decidiron encomendar a elección do lugar onde debía construírse a capela, a unha parella de bois aos que se lles vendou os ollos. Sobre un carro colocouse á imaxe, e despois deixouse que o gando elixise o emprazamento do santuario. Todos os anos o 8 de Setembro se escenifica o paseo da santa nun carro gobernado por dous bois (este ano dúas vacas). A procesión comeza coa saída da imaxe detrás da cruz parroquial e catro parellas de danzantes que entrechocan os séus paus ao son dos gaiteiros. A virxe e os romeros paranse diante do palco da igrexa para contemplar as danzas e o drama da loita do moro e o cristián, outra das lendas da Franqueira que conta a historia da prisión dun cristián en arxelia, que ao encomendarse á virxe apareceu na Franqueira acompañado do seu carcereiro o musulman Birnarem, que ao verse envolto en semellante milagre, converteuse ao cristianismo deixándose ver aínda hoxe en día nun bosque próximo á capela.
Do conxunto de construcións que no pasado compuxeron o complexo monástico de Santa María de A Franqueira só queda en pé hoxe o templo abacial. Nada resta, en cambio, das outras dependencias comunitarias. Nesta igrexa salienta a fachada occidental cunha espléndida portada moi coidada no decorativo. Preside a portada un interesante tímpano cunha Virxe sedente, frontal e solemne, que sostén sobre a súa perna esquerda ao Neno. Enriba da Virxe, reforzando o seu protagonismo, disponse un dosel en forma de castelo, situándose a unha beira os Reis Magos, con Melchor axeonllado, os tres cos séus presentes nas mans, e, ao outro, un personaxe axeonllado e suplicante, sen dúbida o doador, e, tras el, sentado e cun bastón, San José. Sobre estos dous grupos de figuras que custodian ou flanquean á Virxe áchanse dous anxos.
Do conxunto de construcións que no pasado compuxeron o complexo monástico de Santa María de A Franqueira só queda en pé hoxe o templo abacial. Nada resta, en cambio, das outras dependencias comunitarias. Nesta igrexa salienta a fachada occidental cunha espléndida portada moi coidada no decorativo. Preside a portada un interesante tímpano cunha Virxe sedente, frontal e solemne, que sostén sobre a súa perna esquerda ao Neno. Enriba da Virxe, reforzando o seu protagonismo, disponse un dosel en forma de castelo, situándose a unha beira os Reis Magos, con Melchor axeonllado, os tres cos séus presentes nas mans, e, ao outro, un personaxe axeonllado e suplicante, sen dúbida o doador, e, tras el, sentado e cun bastón, San José. Sobre estos dous grupos de figuras que custodian ou flanquean á Virxe áchanse dous anxos.
miércoles 10 de septiembre de 2008
“CONTAMINACIÓN MADE IN A CAÑIZA”
O principal problema medioambiental da vila de A Cañiza é a extremada contaminación dos ríos Deva e Ribadil, problema que na actualidade mantén en alerta a veciños e asociacións ecoloxistas.
O máis grave é que este problema pode converterse nun perigo de saúde pública ao recoller auga para o consumo humán destes ríos os concellos de Arbo e Crecente. Recentemente, o concello de Arbo tivo que cortar o suministro de auga tras producirse un verquido no río Deva.
Dende hai moitos anos, e máis recentemente nos últimos meses nos medios de comunicación, a contaminación dos ríos de A Cañiza son noticia. A realidade: un problema histórico, denunciado en numerosas ocasións polos veciños dos barrios afectados da vila, dos barrios de Oroso, Parada e Valeixe que vian coma os seus cultivos estragábanse e seu gando morría intoxicado ao beber dos regatos procedentes dos ríos Deva e Ribadil.
A Cañiza consta dunha Estación de Augas Residuais (EDAR), que neste caso é unha depuradora biolóxica capacitada para tratar as augas procedentes dos resíduos urbáns. A depuradora isntalouse hai máis de 10 anos, e dende a súa construcción careceu de persoal de mantemento o que fixo que seu funcionamento fose moi deficiente.
Unha depuradora, coma se dun coche se tratase, precisa dun mantemento e limpeza periódico. Dun persoal técnico e cualificado que se encargue de manter o control nas válvulas dos tanques, que leve un rexistro do consumo eléctrico e que manteña limpos todos os seus compoñentes. Ao carecer de tal mantemento, estrágase e funciona de maneira deficiente.
A EDAR da Cañiza depura a través dun fango biolóxico composto por microorganismos que consumen a materia orgánica; esta auga unha vez tratada biolóxicamente pasa por un proceso de decantación no que se separa a auga limpa dos lodos producidos polo fango, lodos terminantemente tóxicos e contaminantes.
A falta de mantemento e os constantes verquidos eliminaron o fango biolóxico, quedando a depuradora no olvido e limitándose sinxelamente a “gastar electricidade” (que por certo, o gasto mensual pode ascender aos 500 euros...).
O outro foco de contaminación está no polígono industrial municipal de A Cañiza. Cando se proxectou o polígono estaba prevista a construcción dunha depuradora de augas exclusiva para o polígono. Esta depuradora estaba presupostada e proxectada, e nunca se fixo.
Polo tanto os verquidos procedentes das empresas ubicadas no polígono ían inicialmente ao río Ribadil, e anos despois comezáronse a asimilar á rede de saneamento urbán, o que rematou por inutilizar a EDAR municipal.
Os verquidos nos ríos Deva e Ribadil, ríos troiteiros coñecidos por pescadores, son noticia nos últimos meses pero son rutina para os veciños da Cañiza e tamén para para o concello de A Cañiza que mira cara outro lado.
O peor é que nunca se fixo nada por acadar o problema dos verquidos. Durante anos lévanse producindo, xa non hai pesca no Deva e no Ribadil, a xente xa non se baña no río Deva.
Tamén se está falando acerca da creación dunha nova EDAR na vila, pero estámonos esquecendo de que A Cañiza xa ten unha EDAR posiblemente recuperable.
A contaminación do Deva e do Ribadil está a tocar fondo. A natureza é un valor que hai que coidar e recuperar. Coidemos os nosos ríos!
Deixemos de mirar cara outro lado!
O máis grave é que este problema pode converterse nun perigo de saúde pública ao recoller auga para o consumo humán destes ríos os concellos de Arbo e Crecente. Recentemente, o concello de Arbo tivo que cortar o suministro de auga tras producirse un verquido no río Deva.
Dende hai moitos anos, e máis recentemente nos últimos meses nos medios de comunicación, a contaminación dos ríos de A Cañiza son noticia. A realidade: un problema histórico, denunciado en numerosas ocasións polos veciños dos barrios afectados da vila, dos barrios de Oroso, Parada e Valeixe que vian coma os seus cultivos estragábanse e seu gando morría intoxicado ao beber dos regatos procedentes dos ríos Deva e Ribadil.
A Cañiza consta dunha Estación de Augas Residuais (EDAR), que neste caso é unha depuradora biolóxica capacitada para tratar as augas procedentes dos resíduos urbáns. A depuradora isntalouse hai máis de 10 anos, e dende a súa construcción careceu de persoal de mantemento o que fixo que seu funcionamento fose moi deficiente.
Unha depuradora, coma se dun coche se tratase, precisa dun mantemento e limpeza periódico. Dun persoal técnico e cualificado que se encargue de manter o control nas válvulas dos tanques, que leve un rexistro do consumo eléctrico e que manteña limpos todos os seus compoñentes. Ao carecer de tal mantemento, estrágase e funciona de maneira deficiente.
A EDAR da Cañiza depura a través dun fango biolóxico composto por microorganismos que consumen a materia orgánica; esta auga unha vez tratada biolóxicamente pasa por un proceso de decantación no que se separa a auga limpa dos lodos producidos polo fango, lodos terminantemente tóxicos e contaminantes.
A falta de mantemento e os constantes verquidos eliminaron o fango biolóxico, quedando a depuradora no olvido e limitándose sinxelamente a “gastar electricidade” (que por certo, o gasto mensual pode ascender aos 500 euros...).
O outro foco de contaminación está no polígono industrial municipal de A Cañiza. Cando se proxectou o polígono estaba prevista a construcción dunha depuradora de augas exclusiva para o polígono. Esta depuradora estaba presupostada e proxectada, e nunca se fixo.
Polo tanto os verquidos procedentes das empresas ubicadas no polígono ían inicialmente ao río Ribadil, e anos despois comezáronse a asimilar á rede de saneamento urbán, o que rematou por inutilizar a EDAR municipal.
Os verquidos nos ríos Deva e Ribadil, ríos troiteiros coñecidos por pescadores, son noticia nos últimos meses pero son rutina para os veciños da Cañiza e tamén para para o concello de A Cañiza que mira cara outro lado.
O peor é que nunca se fixo nada por acadar o problema dos verquidos. Durante anos lévanse producindo, xa non hai pesca no Deva e no Ribadil, a xente xa non se baña no río Deva.
Tamén se está falando acerca da creación dunha nova EDAR na vila, pero estámonos esquecendo de que A Cañiza xa ten unha EDAR posiblemente recuperable.
A contaminación do Deva e do Ribadil está a tocar fondo. A natureza é un valor que hai que coidar e recuperar. Coidemos os nosos ríos!
Deixemos de mirar cara outro lado!
A Franqueira y la lucha teatral del moro y el cristiano, danza consevada por ocho jóvenes
La devoción, la animación y la gastronomía atrajeron a muchos asistentes que acudieron un año más a la romería. A CAÑIZA Un carro de vacas en procesión, una danza con cintas y palos, y una escenificación teatral consiguieron atraer un año más a miles de devotos de la virgen de A Franqueira. La romería más popular de A Paradanta consiguió, ayer, que una de las parroquias menos pobladas del Concello de A Cañiza colgase el cartel de lleno por romería. Los coches anticipaban desde varios kilómetros antes, que la celebración estaba cerca.
A pesar de haber caído en lunes, los asiduos de esta fiesta no dudaron en aprovechar las agradables temperaturas para acudir a una de las misas, pasar por debajo del carro de la virgen o, quizás, donar un cuerpo de cera a modo de ofrenda. "El domingo vino muchísima gente y para oír una misa no hace falta madrugar" comentaba, cuando aún se caminaba con fluidez, Manuel da Silva, uno de los vendedores.
Cada asistente adapta la fiesta a sus prioridades. En las inmediaciones del templo, algún devoto caminó arrodillado sobre el asfalto para cumplir una promesa; otros cargaron con una banqueta plegable para poder escuchar la misa sentados; en cambio, muchos otros prefirieron recorrer los tenderetes de collares, ropa o souvenirs, para disfrutar de la fiesta a su modo.
La procesión de A Franqueira sigue siendo uno de los reclamos de los visitantes, la imagen de la virgen se carga en un carro tirado por vacas porque la extinción de bueyes ha obligado a los organizadores a cambiar de animal.
Al igual que muchas otras romerías, A Franqueira tiene parte gastronómica. El rey continúa siendo el pulpo á feira con pan y vino. Sin embargo, en esta fiesta religiosa también se vendieron chorizos, tetillas y cómo no, una gran variedad de rosquillas.
jueves 28 de agosto de 2008
Festas da Franqueira
Días 7, 8, 9 e 28 de setembro.
O día principal é o 8 de setembro luns, festividade da Natividade da Virxe María, misas ás 8, 9, 10, 11, 12, 5, 6 e 7. Misa solemne ás 12 horas presidida polo Bispo da Diócese Tui-Vigo, D. José Diéguez Reboredo. Seguida de procesión, posta en escea do Mouro e do Cristián e Danzas Brancas na honra da Virxe da Franqueira (tódolos días 7, 8, 9 e 28 logo da misa de 12 hai procesión, posta en escea do Mouro e o Cristián e Danzas Brancas)
Día 28 setembro Festa dos Poxos coa subasta de ofrendas feitas a Virxe da Franqueira.
O día principal é o 8 de setembro luns, festividade da Natividade da Virxe María, misas ás 8, 9, 10, 11, 12, 5, 6 e 7. Misa solemne ás 12 horas presidida polo Bispo da Diócese Tui-Vigo, D. José Diéguez Reboredo. Seguida de procesión, posta en escea do Mouro e do Cristián e Danzas Brancas na honra da Virxe da Franqueira (tódolos días 7, 8, 9 e 28 logo da misa de 12 hai procesión, posta en escea do Mouro e o Cristián e Danzas Brancas)
Día 28 setembro Festa dos Poxos coa subasta de ofrendas feitas a Virxe da Franqueira.
martes 26 de agosto de 2008
XENTE DA CAÑIZA: HOXE NELLY PÉREZ GIRÁLDEZ

* Nelly Pérez Giráldez , filla de galegos emigrados (pai e nai dá Cañiza), naceu en Caracas-Venezuela o 2 de marzo de 1964.
Biografía
Estudiou tres anos de Dereito no país venezolano. Viguesa e galega de adopción, retorna a Vigo no ano 1985. Perito Judicial Urbanistico realiza estudios de Empresariais e Relacións Laborais. Diplomada en Lexislación Laboral, Fiscal e Tributaria, Diplomada en Normativa Comunitaria de Seguridade e Hixiene en Saúde Laboral, Acción Institucional na Saúde Laboral, Cosultorías e Mutuas, Animación Socio-Cultiral (Nivel I e II), Traballo e Lexislación Laboral, Monitora de Consumo, Axente de Desenrolo Cooperativo, Secretaria de Dirección, Técnico Especialista en Contabilidade, entre outros estudios e cursos de formación. realizou os de Participación Cidadá, Política e Xuventude, Medio Ambiente e Desenrrolo Sostible e na FUNDACION JAIME VERA OS DE : "Los Retos del Deporte Español" e "Organización y Funcionamiento del Ayuntamiento".
Editora, empresaria do sector da comunicación e a creación publicitaria, na actualidade cursa o Postgrado de Dirección Financiera y Recurso Humanos ná Universidade Autónoma de Barcelona .
Participación política
Como militante socialista participou en distintos estudios, artigos e programas. Foi elexida en Asamblea como delegada o X Congreso do PSdeG, ademais foi a responsable de comunicación e prensa dás últimas campañas electorais.
Membro da executiva do PSdeG-PSOE de Vigo é a responsable de deportes e medio ambiente, tamén, foi delegada do Comité Comarcal e candidata nás municipales de Vigo.
Líder social galega
Presidenta e fundadora dá Asociación Gran Vigo- con ámbito xeográfico nós 31concellos do sur dá provincia de Pontevedra, ámbito denominado o Gran Vigo-
Presidenta e fundadora do Grupo de Ecoloxía Científica (GECMA)
Foi presidenta e fundadora dá Asociación Xuvenil Camiño Vello de Coia.
Foi secretaria de Deportes, Cultura, Muller e Xuventude dá A.VV. Camiño Vello de Coia.
Directora dá revista, impresa, El Gran Vigo.
Directora do periódico, impreso, El Foro Metropolitano e dos seus suplementos: El Foro Metropolitano de Vigo – Pontevedra, El Foro del Val Miñor, ...
Membro dá Xunta de Facultade de Ciencias Xurídicas e do Traballo, na Universidade de Vigo.
Creou o Concurso Literario Interescolar Carlos Casares, o Premio Peninsular de novela corta para Xoves: Wenceslao Fernández Flórez., o Certame Internacional de Pintura Xoven: Diego de Giráldez, o Encontro de Xóves foto – periodistas, o Concurso Internacional de Monólogos de Humor “MONOLOVIGO”, o Concurso para o manexo dás ferramentas informáticas, etc.
No eido dás actividades deportivas: Creou a I Marcha Ciclista de Coia, o I Concurso de Hula – Hoc, o Concurso de habilidade futbolística Gran Vigo, o Torneo de Axedrez Gran Vigo, o Torneo Interclubes Gran Vigo de Xuveniles, Cadetes, Infantiles e Alevíns, etc.
jueves 21 de agosto de 2008
MANOLO CELTA ACHEGA A EXPOSICIÓN FOTOGRÁFICA 'NATUREZA NA NATUREZA' AO CENTRO COMARCAL DA PARADANTA
Nelly Pérez GiráldezManuel Blanco Guerra (Manolo Celta) naceu no Carballiño en 1945. Fotógrafo afeccionado, autodidacta e socio fundador, nos anos 80, da Asociación Fotográfica O Potiños. Reside e traballa no Carballiño, onde participa activamente en tódalas actividades fotográficas que se celebran na zona.
Gañador dos concursos fotográficos Festa do Pulpo, Setembro, ECU Carballiño, Festa da Istoria de Ribadavia, premiado en Raigame e seleccionado no Viña do Campo 2005; busca a inspiración nas cousas máis próximas. Segundo as súas propias verbas “intento buscar esa cativa diferenza entre o que os demáis ven e o que ca miña vista atopo ".
A exposición que nos presenta leva como título “NATUREZA NA NATUREZA” e se compón de 20 instantáneas cuio motivo central é o Parque do Carballiño cos seus reflexos.
"Traballo en visións distintas, onde pretendo lograr un reflexo, unha idea, descobrir esa duplicidade que dan os espellos, e topar ese misterio que envolve o verde da natureza, as veces monocromática e sen embargo tan dispar". O visitante vaise atopar con formas que confunden a realidade, rincóns, fontes, chorros de auga, momentos tranquilos á beira dun lugar moi especial e interesante, preciso de ver con ollos de espellos. Unha natureza metida noutra, que se presta máis aos soños.
ASOCIACION FOTOGRÁFICA OS POTIÑOS
A Asociación Fotográfica Carballiñesa “O Potiños” nace no ano 1.985 grazas á paixón pola fotografía dun grupo de afecionados da comarca do Carballiño. Os seus estatutos fundacionais establecen que a actividade desta asociación se centra na fotografía en todas as facetas posibles, máis en concreto nas imaxes en branco e negro e a cores, postas en papel.
Nun primeiro intre xa se pensa en recoller o material existente de vello en imaxes do Carballiño, coa finalidade de facer un fondo ou arquivo histórico e amplialo con aportacións e donacións á par que se vai completando aportacións recentes.
Unha das preocupacións maiores nos comezos da asociación, foi buscar un nome que reflictira todo o sentir popular local pola fotografía, motivo polo cal se chegou á figura dun vello fotógrafo do Carballiño chamado Gabriel Alonso e coñecido de todos polo alcume familiar de “O Potiños”.
Tras varios anos sen actividade, no 2003 renace esta asociación grazas a un grupo de amantes da fotografía que, despois de varias conversas con algúns ex-socios, decídese a retomar o espírito da anterior asociación fotográfica e enfiar con novas inquedanzas e algunhas modificacións o traballo encol da imaxe.
As saídas á rúa, visitas a monumentos, pobos e paraxes do entorno próximo, para recoller imaxes e o seu posterior revelado, positivado e exposición, serven novamente de aliciente para aqueles que teñen inquedanza polo nobre arte da fotografía.
Ao longo destes anos a A.F. “O Potiños” ven presentando exposicións en diversos puntos de Galiza, e segue coa súa intención de dinamizar a fotografía colaborando con outras entidades e axentes, co fin de levar adiante iniciativas dos máis diversos tipos relacionadas coa imaxe.
INFORMACIÓN E HORARIOS
Esta exposición poderase visitar no Centro Comarcal da Paradanta en horario de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 18:00, de luns a venres, e os sábados de
11:00 a 14:00
Para acadar máis información poden porse en contacto co persoal do centro comarcal no 986 663.329 ou ben no correo electrónico ccparadanta@comarcasdegalicia.com
XLII FIESTA-FERIA DEL JAMON DE A CAÑIZA

Por: Nelly Pérez Giráldez
A decir de los hoteleros y restauradores este año ha bajado espectacularmente la asistencia a la “Romería” más popular del Paradanta.
La Fiesta del Jamón de A Cañíza es la más emblemática de esta Villa montañosa del Paradanta, en el Sur de la Provincia de Pontevedra. Con una historia que en breve alcanzará los 43 años de vida.
El día grande es el 15 de agosto de cada año, donde los asiduos y familias se acercan a la Plaza Mayor, donde está ubicada la Casa – Museo Diego de Giráldez, para degustar ese mangar del Cerdo Celta, del que nos habla con frecuencia Evaristo Giráldez, y para celebrar una excelente comida en restaurantes tan prestigiosos como O Pozo o A Casa do Xamón, por poner sólo dos ejemplos. Todo esto después de disfrutar, con los niños, de los famosos cabezudos y del ancestral paseo de los carros tirados por bueyes que cargados de jamones preceden a las niñas que ataviadas con trajes típicos – en una especie de gran desfile de moda folclórica tradicional, en el que cada año exhiben las cañicienses una variedad de trajes populares gallegos, y que acompañadas por los lados de las calles, por sus orgullosos padres – ofrecen y reparten jamón a los visitantes.
Mientras alrededor de este día central, el resto de la semana se divide en festejos de una variada multitud de actos culturales y deportivos, partido de fútbol incluido, basados en las costumbres adquiridas desde el comienzo de estos festejos. Dando por finalizados los mismos con la tradicional sardiñada que se celebra el domingo siguiente al del final de la fiesta.
Aunque existe una comisión de fiestas, es el Concello el que se lleva un especial protagonismo incluso en la divulgación del evento y en la propia Comisión en la que figura, siempre, algún concejal. Pero son los vecinos, por su cuenta, y los empresarios de la hostelería los verdaderos artífices, los que se vuelcan con esta Feria que recogió el protagonismo que en otras épocas tuvieron las del Carmen y otras de parroquias limítrofes. También es de destacar la generosidad de los emigrantes que siempre envían cantidades de dinero para colaborar con la realización de estos festejos.
LA FIESTA DEL JAMÓN TAMBIÉN ES UNA FIESTA PARA LA CONVIVENCIA Y PARA LA “XUNTANZA” FAMILIAR.
A ella se apuntan las familias de los núcleos rurales que suben al centro de la Villa para celebrarlas con la emoción que da el encuentro entre vecinos sin trabajos por el medio y donde se comparten unas buenas viandas de jamón y un buen vino. Se da el caso de que muchos de estos vecinos y amigos a lo mejor no se ven en todo el año.
Luego por la noche se disfruta de las maravillosas verbenas, donde se puede destacar la buena camaradería, aunque hay que tener cuidado con los/as carteristas. A excepción de eso el comportamiento de todos es ejemplar.
UNA CONFERENCIA SOBRE EL ARTE EN GALICIA, FUE UN COMPLEMENTO DE LOS FESTEJOS.
Si la Casa Museo Diego de Giráldez está ya consolidada como una visita obligada, cuando llegamos a la Villa del jamón, este año se complementó la oferta cultural con una conferencia que con el título de “El Arte en Galicia”, en el Centro Cultural, impartió el pintor que da nombre a dicha Casa Museo.
LA FIESTA COMO DINAMIZADORA DE LA ECONOMÍA LOCAL
Si los vecinos y visitantes buscan diversión, los comerciantes aunque “respiran” el ambiente festivo, de fiesta sana, saben que una de las razones por las que vienen muchos de los visitantes es por su incomparable gastronomía. Por lo tanto cumple, también, la labor de dinamizar el turismo local y elemento importante en la mal trecha economía, sobre todo después del “palo” de MARBAR”.
Hay otras razones, aparte de la gastronómica, para visitar A Cañíza: la belleza de su paisaje y posiblemente, si estuviese cuidado, su patrimonio histórico-artístico, como: A Cidade y A Cerquiña, que se encuentra en total estado de ruina y abandono.
lunes 18 de agosto de 2008
PILLADOS CUATRO LADRONES CON LAS MANOS EN LA ROPA INTERIOR
Con las manos en la ropa interior, nunca mejor dicho. Así fueron pillados cuatro ladrones en la noche del pasado martes después de robar a un camión que circulaba en dirección Vigo para reponer material en una gran superficie comercial de la ciudad.
Todos los ocupantes del vehículo fueron puestos ayer a disposición del juzgado número 1 de Redondela. Los presuntos ladrones eran F.A.J.G., de 40 años y vecino de Bilbao, M.T.F.M. de 27 años y natural de Poio, A. S. M. de 34 años y natural de León y D.S.M. de 29 años y también de Poio.
Un delito en el que los calzoncillos, bragas, calcetines y sujetadores componían prácticamente la totalidad del botín de los cuatro asaltantes, que no causaron ningún daño personal al responsable del vehículo que atracaron.
El robo, que no por tratarse de ropa interior en su mayoría suponía poco valor, se produjo a las 23.45 horas de la noche en el área de servicio de Quintana, en A Cañiza.
Mientras el camión que transportaba la mercancía realizaba allí una parada y aprovechando seguramente un descuido del conductor, cuatro personas de etnia gitana accedieron al vehículo y procedieron a retirar de él varias cajas y ocho garrafas de aceite de cinco litros.
Después de ser alertados, agentes de la Guardia Civil del puesto de A Cañiza se movilizaron para interceptar a los ladrones antes de que terminaran su camino y descargaran los objetos sustraídos del camión.
La patrulla de la Guardia Civil consiguió finalmente interceptar al vehículo en la N-550 a su paso por Redondela. El coche localizado era un Ford Courier, en el que viajaban tres mujeres y un hombre, todos mayores de edad. Después de identificarlos y detenerlos, los agentes pudieron comprobar el contenido de las cajas robadas.
El botín
Dentro de ellas encontraron 96 calzoncillos, 152 bragas, 42 pares de calcetines, 8 pijamas, 32 sujetadores, 54 camisas y 75 pantalones. Un auténtico botín de ropa interior que podría haber sido usado luego para vender en puestos de mercadillos y obtener beneficios. Junto a las cajas, la patrulla de la Guardia Civil del puesto de A Cañiza encontró también ocho garrafas de aceite de cinco litros.
Todos los ocupantes del vehículo fueron puestos ayer a disposición del juzgado número 1 de Redondela. Los presuntos ladrones eran F.A.J.G., de 40 años y vecino de Bilbao, M.T.F.M. de 27 años y natural de Poio, A. S. M. de 34 años y natural de León y D.S.M. de 29 años y también de Poio.
Un delito en el que los calzoncillos, bragas, calcetines y sujetadores componían prácticamente la totalidad del botín de los cuatro asaltantes, que no causaron ningún daño personal al responsable del vehículo que atracaron.
El robo, que no por tratarse de ropa interior en su mayoría suponía poco valor, se produjo a las 23.45 horas de la noche en el área de servicio de Quintana, en A Cañiza.
Mientras el camión que transportaba la mercancía realizaba allí una parada y aprovechando seguramente un descuido del conductor, cuatro personas de etnia gitana accedieron al vehículo y procedieron a retirar de él varias cajas y ocho garrafas de aceite de cinco litros.
Después de ser alertados, agentes de la Guardia Civil del puesto de A Cañiza se movilizaron para interceptar a los ladrones antes de que terminaran su camino y descargaran los objetos sustraídos del camión.
La patrulla de la Guardia Civil consiguió finalmente interceptar al vehículo en la N-550 a su paso por Redondela. El coche localizado era un Ford Courier, en el que viajaban tres mujeres y un hombre, todos mayores de edad. Después de identificarlos y detenerlos, los agentes pudieron comprobar el contenido de las cajas robadas.
El botín
Dentro de ellas encontraron 96 calzoncillos, 152 bragas, 42 pares de calcetines, 8 pijamas, 32 sujetadores, 54 camisas y 75 pantalones. Un auténtico botín de ropa interior que podría haber sido usado luego para vender en puestos de mercadillos y obtener beneficios. Junto a las cajas, la patrulla de la Guardia Civil del puesto de A Cañiza encontró también ocho garrafas de aceite de cinco litros.
lunes 11 de agosto de 2008
A Cañiza é unha desfeita.
Me gustaría que colgasen este breve comentario na página de A Cañiza.
O espazo do “centro” que se está utilizando á brava, nin é apto nin poderá resistir sen graves danos o impacto dunha programación urbanística aloucada e falta de criterio. É o que ocorre cando os que gobernan carecen dos mínimos culturais esixibles a un cidadán medio, sen a máis mínima sensibilidade e coñecemento do espazo urbano. É o que pasa cando se gastan os cartos en contratar máis e máis “amigos”, seguramente por estar aínda por debaixo dos niveis culturais dos seus benefactores, entran na vila como elefantes nunha cacharrería. A estes sumarlle os “amigos” constructores e os que, tamén, se adican as promocións e inmobiliarias, …
Deus os perdoe, porque, estou convencido, que aínda estarán todos contentes polo éxito de vendas de pisos en rúas onde si saes a fenestra e alongas a man podes darlle unha aperta o veciño de enfrente.
Deus os perdoe polas preocupacións que poidan ter o ver que caiu o MARBAR e que detrás poden cair outros pero que estos poden falar…
Deus os perdoe polo las toneladas de lixo que ninguén recicla, polas incomparables augas dos troiteiros rios que hoxe están contaminadas…….
Que Deus os perdoe, pero o fiscal…...
O espazo do “centro” que se está utilizando á brava, nin é apto nin poderá resistir sen graves danos o impacto dunha programación urbanística aloucada e falta de criterio. É o que ocorre cando os que gobernan carecen dos mínimos culturais esixibles a un cidadán medio, sen a máis mínima sensibilidade e coñecemento do espazo urbano. É o que pasa cando se gastan os cartos en contratar máis e máis “amigos”, seguramente por estar aínda por debaixo dos niveis culturais dos seus benefactores, entran na vila como elefantes nunha cacharrería. A estes sumarlle os “amigos” constructores e os que, tamén, se adican as promocións e inmobiliarias, …
Deus os perdoe, porque, estou convencido, que aínda estarán todos contentes polo éxito de vendas de pisos en rúas onde si saes a fenestra e alongas a man podes darlle unha aperta o veciño de enfrente.
Deus os perdoe polas preocupacións que poidan ter o ver que caiu o MARBAR e que detrás poden cair outros pero que estos poden falar…
Deus os perdoe polo las toneladas de lixo que ninguén recicla, polas incomparables augas dos troiteiros rios que hoxe están contaminadas…….
Que Deus os perdoe, pero o fiscal…...
jueves 7 de agosto de 2008
A DEPUTACIÓN E O CONCELLO DE CRECENTE ASINARÁN UN CONVENIO DOTADO CON 753.054 EUROS PARA MELLORAR O ANTIGO ACCESO Ó MUNICIPIO
A Deputación de Pontevedra e o Concello de Crecente asinarán un convenio de colaboración para executar obras de mellora da seguridade vial e dotación de servizos no antigo acceso ó municipio.
O investimento previsto ascende a 753.054,46 euros dos cales a Deputación asumirá 602.443,56 euros e o Concello 150.610,90 euros, que serán financiados en tres anualidades.
A entidade provincial asumirá a licitación, dirección, execución e recepción da obra. Pola súa banda, o Concello deberá poñer a disposición da Deputación os terreos necesarios para poder levar a cabo os traballos, así como de obter a correspondente licenza municipal e tramitar ante outros organismos as autorizacións pertinentes.
Unha comisión de coordinación, da que formaran parte responsables técnicos e políticos de cada administración, será a encargada de facer o seguimento, control e cumprimento do acordo.
O investimento previsto ascende a 753.054,46 euros dos cales a Deputación asumirá 602.443,56 euros e o Concello 150.610,90 euros, que serán financiados en tres anualidades.
A entidade provincial asumirá a licitación, dirección, execución e recepción da obra. Pola súa banda, o Concello deberá poñer a disposición da Deputación os terreos necesarios para poder levar a cabo os traballos, así como de obter a correspondente licenza municipal e tramitar ante outros organismos as autorizacións pertinentes.
Unha comisión de coordinación, da que formaran parte responsables técnicos e políticos de cada administración, será a encargada de facer o seguimento, control e cumprimento do acordo.
miércoles 6 de agosto de 2008
ADEGA IMPUGNARÁ A ASEMBLEA CONSTITUINTE DO GDR 17 (CONDADO-PARADANTA)
ADEGA IMPUGNARÁ A ASEMBLEA CONSTITUINTE DO GDR 17 (CONDADO-PARADANTA)
Diversas irregularidades na asemblea constituinte evidencian comportamentos antidemocráticos neste GDR
4 de agosto de 2008. ADEGA vai impugnar a Asemblea Constituinte da Grupo de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17) polas irregularidades presentes no seu desenvolvemento e que contradín o principio de participación cidadán que se promove dende o AGADER.
ADEGA e outras asociacións da comarca, que manifestaron o seu desexo de participar na elaboración do Grupo de Desenvolvemento Rural (GDR), asistimos o mércores 30 de xullo a Asemblea constituinte do Grupo de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17), na que, entre outros puntos de día, deberíanse debater e aprobar pola Asemblea Xeral os estatutos polos que se rexerá a asociación que deseñara e executará o programa Leader 2007-2013 no Condado-Paradanta.
Entendiamos que con este fin, e conforme a norma, a Comisión Xestora preparou un borrador dos estatutos, que deberían servir de base para a elaboración dos estatutos definitivos, que incluirían as propostas realizadas polas asociacións que tras ser sometidas a debate foran aprobadas pola Asemblea Xeral.
No entanto, as asociacións que propuxemos modificacións vimos atónitos como dende a Comisión Xestora que presidía a Asemblea, se nos anunciaba que incluíran nos estatutos as modificacións que eles consideraron do seu agrado usurpando as atribucións da Asemblea e mostrando un desprezo absoluto polas asociacións alí presentes, pois éramos nós os que deberiamos decidir a redacción final dos estatutos, que deberían incluír as propostas e modificación realizadas polos membros da Asemblea que tras ser debatidas foran aprobadas pola maioría dos membros.
Non obstante, nada disto aconteceu, a Comisión Xestora tiña moi claro que os estatutos que debían rexer a asociación eran os que o entrar fotocopiados se repartiron entre os presentes que, por suposto, non ían acompañados das propostas realizadas por algunha das asociacións e que podían servir para que a Asemblea póidese comparar e coñecer con claridade o contido das proposicións e en que partes do articulado se pedía unha modificación. Como tamén tiñan claro os membros da Comisión Xestora que as mesas sectoriais, nas que os seus representantes conformarán a xunta directiva, deberían de ser oito, e que entre elas non debería haber unha mesa especificamente dedicada ao medio ambiente porque, según defenderon, o medio ambiente preocupa a catro. ¿Qué sentido terá para eles a Consellería de Medio Ambiente? Non obstante, nós estamos seguros que de terse debatido as nosas propostas serían aprobadas pola maioría dos membros, e lamentamos o xeito tan antidemocrático de conducirse da Comisión Xestora, máxime cando entre os seus membros se atopan persoas que representan na comarca a organizacións que no pasado se teñen distinguido na defensa da democracia e de participación cidadán na vida pública.
Dende ADEGA solicitamos ao resto de asociacións da comarca presentes na Asemblea Constituinte da Asociación de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17) a que tamén impugnen a Asemblea e presenten unha queixa formal ante a dirección do AGADER ao considerar que a Comisión Xestora impediu a súa participación activa na Asemblea Constituinte e a toma de decisións sobor dos temas polos que foi convocada.
Diversas irregularidades na asemblea constituinte evidencian comportamentos antidemocráticos neste GDR
4 de agosto de 2008. ADEGA vai impugnar a Asemblea Constituinte da Grupo de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17) polas irregularidades presentes no seu desenvolvemento e que contradín o principio de participación cidadán que se promove dende o AGADER.
ADEGA e outras asociacións da comarca, que manifestaron o seu desexo de participar na elaboración do Grupo de Desenvolvemento Rural (GDR), asistimos o mércores 30 de xullo a Asemblea constituinte do Grupo de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17), na que, entre outros puntos de día, deberíanse debater e aprobar pola Asemblea Xeral os estatutos polos que se rexerá a asociación que deseñara e executará o programa Leader 2007-2013 no Condado-Paradanta.
Entendiamos que con este fin, e conforme a norma, a Comisión Xestora preparou un borrador dos estatutos, que deberían servir de base para a elaboración dos estatutos definitivos, que incluirían as propostas realizadas polas asociacións que tras ser sometidas a debate foran aprobadas pola Asemblea Xeral.
No entanto, as asociacións que propuxemos modificacións vimos atónitos como dende a Comisión Xestora que presidía a Asemblea, se nos anunciaba que incluíran nos estatutos as modificacións que eles consideraron do seu agrado usurpando as atribucións da Asemblea e mostrando un desprezo absoluto polas asociacións alí presentes, pois éramos nós os que deberiamos decidir a redacción final dos estatutos, que deberían incluír as propostas e modificación realizadas polos membros da Asemblea que tras ser debatidas foran aprobadas pola maioría dos membros.
Non obstante, nada disto aconteceu, a Comisión Xestora tiña moi claro que os estatutos que debían rexer a asociación eran os que o entrar fotocopiados se repartiron entre os presentes que, por suposto, non ían acompañados das propostas realizadas por algunha das asociacións e que podían servir para que a Asemblea póidese comparar e coñecer con claridade o contido das proposicións e en que partes do articulado se pedía unha modificación. Como tamén tiñan claro os membros da Comisión Xestora que as mesas sectoriais, nas que os seus representantes conformarán a xunta directiva, deberían de ser oito, e que entre elas non debería haber unha mesa especificamente dedicada ao medio ambiente porque, según defenderon, o medio ambiente preocupa a catro. ¿Qué sentido terá para eles a Consellería de Medio Ambiente? Non obstante, nós estamos seguros que de terse debatido as nosas propostas serían aprobadas pola maioría dos membros, e lamentamos o xeito tan antidemocrático de conducirse da Comisión Xestora, máxime cando entre os seus membros se atopan persoas que representan na comarca a organizacións que no pasado se teñen distinguido na defensa da democracia e de participación cidadán na vida pública.
Dende ADEGA solicitamos ao resto de asociacións da comarca presentes na Asemblea Constituinte da Asociación de Desenvolvemento Rural Condado-Paradanta (GDR-17) a que tamén impugnen a Asemblea e presenten unha queixa formal ante a dirección do AGADER ao considerar que a Comisión Xestora impediu a súa participación activa na Asemblea Constituinte e a toma de decisións sobor dos temas polos que foi convocada.
jueves 31 de julio de 2008
O VIEIRO DA FRANQUEIRA
Á inauguración celebrada está mañá , que foi presidida polo alcalde da Cañiza, D. César Mera, asistiron representantes dos seguintes concellos:
Allaríz, Bande, Betanzos, Borborás, Cartelle, Castro Caldelas, Celanova, Marín, Mondariz, Ponteareas, Pontecaldelas, Redondela, Vilagarcía de Arousa e Xinzo
A mostra conta con paneis, trípticos, libro documental e medios audiovisuais sobre a rota de peregrinación ó Santuario da Franqueira, nos que se representan e difunden os valores naturais, etnográficos, culturais, históricos, paisaxísticos e a arquitectura popular dos nove concellos que atravesa
O Vieiro da Franqueira consta de 42 km de percorrido, ten como punto de partida o concello de Redondela, pasa por Sotomaior, Pazos de Borbén , O Covelo, Ponteareas, Mondariz, Mondariz Balneario, Salvaterra de Miño e remata en A Cañiza.
A exposición pódese visitar o longo do mes de agosto nas instalacións do Centro Comarcal da Paradanta en horario de luns a venres de 10h – 14h e de 16h – 18 h
e os sábados pola mañá de 11h – 14h
miércoles 23 de julio de 2008
O póximo 30 de xullo Reunión da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas
30 xullo mércores: 12 horas
Salón de plenos da Casa do Concello da Cañiza: Reunión da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas Gremiais ou Procesionais:
Orde do Día:
1º Constitución Oficial da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas e elección/designación dos seus órganos de goberno.
2º Definición de estratexias e proposta de liñas de actuación
3º Suxestión e asuntos varios
Concellos galegos actuais na asociación:
Allariz, Arbo, Baiona, Bande, Betanzos, Boborás, Camariñas, Cangas, A Cañiza, Cartelle, Castrelo do Val, Castro Caldelas, Celanova, Fisterra, O Incio, Laza, Maceda, Marín, A Mezquita, Mondariz, Ponteareas, Pontecaldelas, Redondela, Vilagarcía de Arousa, Xinzo de Limia e tamén o Centro da Cultura Popular “Xaquín Lorenzo” de Ourense.
O concello da Cañiza fai un chamamento a tódolos concellos galegos con Danzas Brancas na actualidade, que se poña en contacto coa Asociación, para intentar recoller tódalas danzas brancas nun libro, coa historia, partitura musical e DVD da danza branca, para que non se perdan no tempo, xa que é un patrimonio a conservar e imos todos a loitar porque así sea.
Salón de plenos da Casa do Concello da Cañiza: Reunión da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas Gremiais ou Procesionais:
Orde do Día:
1º Constitución Oficial da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas e elección/designación dos seus órganos de goberno.
2º Definición de estratexias e proposta de liñas de actuación
3º Suxestión e asuntos varios
Concellos galegos actuais na asociación:
Allariz, Arbo, Baiona, Bande, Betanzos, Boborás, Camariñas, Cangas, A Cañiza, Cartelle, Castrelo do Val, Castro Caldelas, Celanova, Fisterra, O Incio, Laza, Maceda, Marín, A Mezquita, Mondariz, Ponteareas, Pontecaldelas, Redondela, Vilagarcía de Arousa, Xinzo de Limia e tamén o Centro da Cultura Popular “Xaquín Lorenzo” de Ourense.
O concello da Cañiza fai un chamamento a tódolos concellos galegos con Danzas Brancas na actualidade, que se poña en contacto coa Asociación, para intentar recoller tódalas danzas brancas nun libro, coa historia, partitura musical e DVD da danza branca, para que non se perdan no tempo, xa que é un patrimonio a conservar e imos todos a loitar porque así sea.
martes 1 de julio de 2008
A Cañiza contamina y Arbo corta el suministro de agua del río Deva tras un nuevo vertido
No es la primera vez que se informa a la Consellería de Medio Ambiente y a la Confederación Hidrográfica de los vertidos de aguas contaminadas al río Deba, incluso el concello de Arbo procedió en algún momento a corta el suministro de agua procedente a ese río . No hace mucho tiempo su regidor que el foco de contaminación procede de empresas del concello limítrofe de A Cañiza "que continúan realizando vertidos industriales contaminantes e ilegales al río Deva, a sabiendas de que aguas abajo los vecinos de Arbo extraen agua para su consumo y de que en el río habitan especies protegidas de gran valor ecológico como la tortuga común o lontra".
Ante las informaciones llegadas a la Xunta la patrulla de la Consellería de Medio Ambiente pudo comprobar que el fluido contaminante llegaba el río a través del colector de la EDAR de A Cañiza y que procedía de empresas ubicadas en el polígono industrial de la localidad un hecho que ya se repitió en otras ocasiones. Es debido a esa gravedad por lo que la Consellería de Medio Ambiente estudió la posibilidad de construir una depuradora en A Cañiza, de acuerdo con el Concello, según informó el portavoz socialista Luis Gómez Piña, para acoger los vertidos del casco urbano y del polígono industrial, poniendo mano a los informes técnicos para realizar las obras. Añade el socialista que entre las causas de la contaminación está "no haber construido la depuradora proyectada en el polígono, enviar las aguas residuales de las industrias directamente a la depuradora general, o directamente al río Ribadil como venía haciendo parte del polígono hasta hace poco tiempo, y la falta de mantenimiento durante muchos años de la depuradora general", manifestó.
Por su parte el delegado provincial Juan Froján manifestó que la Consellería de Medio Ambiente del gobierno socialista de la Xunta está trabajando en la "hipótesis" de construir una nueva depuradora general para el casco urbano de A Cañiza, y que "únicamente se está a la espera de lo que apunten los informes de los técnicos”.
Ante las informaciones llegadas a la Xunta la patrulla de la Consellería de Medio Ambiente pudo comprobar que el fluido contaminante llegaba el río a través del colector de la EDAR de A Cañiza y que procedía de empresas ubicadas en el polígono industrial de la localidad un hecho que ya se repitió en otras ocasiones. Es debido a esa gravedad por lo que la Consellería de Medio Ambiente estudió la posibilidad de construir una depuradora en A Cañiza, de acuerdo con el Concello, según informó el portavoz socialista Luis Gómez Piña, para acoger los vertidos del casco urbano y del polígono industrial, poniendo mano a los informes técnicos para realizar las obras. Añade el socialista que entre las causas de la contaminación está "no haber construido la depuradora proyectada en el polígono, enviar las aguas residuales de las industrias directamente a la depuradora general, o directamente al río Ribadil como venía haciendo parte del polígono hasta hace poco tiempo, y la falta de mantenimiento durante muchos años de la depuradora general", manifestó.
Por su parte el delegado provincial Juan Froján manifestó que la Consellería de Medio Ambiente del gobierno socialista de la Xunta está trabajando en la "hipótesis" de construir una nueva depuradora general para el casco urbano de A Cañiza, y que "únicamente se está a la espera de lo que apunten los informes de los técnicos”.
jueves 26 de junio de 2008
MARÍA GOMEZ, ALCALDESA NA II REPÚBLICA E ENRIQUE GIRALDEZ CONCELLAL.
Voulles falar de María Purificación Gómez González alcaldesa da Cañiza na II República, a única muller que exerceu ese cargo en toda Galicia durante ese período. María, ata o de agora, permaneceu agochada agarimosamente na memoria dos seus, mentres que o réxime a fixo desaparecer da historia sen que a democracia fixese un recoñecemento ao seu labor. Chegou a hora de que se amose tal como foi e de que se presente a todos vós para recuperar o sitio que lle pertence por dereito.
María naceu nunha vila da provincia de Córdoba, Belmez, o 6 de febreiro de 1905. Era filla de Vicente e de María. O pai, enxeñeiro de vías e obras, traballaba no ferrocarril, polo que era corrente que a familia mudase de lugar de residencia. Deste xeito atopamos unha María vivindo na cidade de Vigo; é alí onde xorde a súa afección pola poesía –de feito escribiu poemas, algúns deles publicados na prensa comarcal–, e tamén alí gustaba de ir ás reunións culturais que tiñan lugar nos anos vinte na cidade. A súa grande admiración por Don Manuel Azaña espertou a súa vocación política e as ideas republicanas xerminaron nela, nunha persoa moderada e coa firme crenza de que facía falta xustiza social, traballo, pan e educación para o pobo. Non era unha revolucionaria, tan só quería mellorar a calidade de vida dos seus concidadáns. Pensou que para cambiar as cousas era necesario participar da vida política e ela fíxoo afiliándose a Izquierda Republicana, partido fundado no 1934 por Azaña. Nese tempo María tiña 29 anos, estaba casada con José, mestre nacional da escola parroquial de Parada, na Cañiza, e tiña 4 fillos, Araceli, José, Vicente e Alicia. A súa forte personalidade e o seu espírito inquedo fixeron dela unha muller atípica naqueles anos, non por extravagante, nin sequera por querer ser bandeira de nada, tan só por facer o seu camiño independentemente do seu papel de esposa e nai sen deixar de ocuparse dos asuntos domésticos. Precursora do modelo de muller e nai traballadora actual.
Chegan as eleccións municipais do 16 de febreiro de 1936, María preséntase á convocatoria polo seu partido, mais ela non sabía que o triunfo da Fronte Popular cambiaría a súa vida radicalmente. O 14 de marzo ten lugar un pleno no concello da Cañiza no que leva a cabo unha votación secreta para elixir o alcalde; o seu resultado dá lugar a un feito histórico en Galicia, María, militante de Izquierda Republicana, convértese na nova alcaldesa. Non fora tal como dixeron algúns coetáneos maledicentes porque o seu marido era mestre e fixera uso das súas influencias. O seu mandato non foi sinxelo, tiña medo de que os seus compañeiros de consistorio aproveitando algunha das súas viaxes a Pontevedra para visitar o Gobernador conspiraran contra ela tal como recolle a acta do día 5 de xullo: “la sra. Presidenta hace constar que el voto de gracias que en la sesión anterior dieron los sres. Concejales asistentes al sr. Presidente por lo bien que llevó y dirigió la sesión encierra una censura para ella”. O Partido Socialista considerábaa conservadora, o seu presidente, Tirso Gómez Freijido, tiña unhas ideas máis revolucionarias, como o presidente da Fronte Popular Jesús Eugenio Pérez Pérez. No concello era Justo Moure Giráldez, segundo tenente alcalde, e Enrique Giráldez Piña, concellal de Economía, os que representaban ó Partido Socialista. A alcaldesa era recta, responsable, honrada e traballadora, sabía que a súa postura política e a súa condición de muller lle servían para estar no punto de mira.
O 7 de xuño María autoriza a procesión do Cristo da Agonía contra a opinión dos socialistas, “circuló bajo su responsabilidad, garantizando el mantenimiento del orden, por si maliciosamente tratasen de alterarlo” certificará o párroco da Cañiza José Mª Quiroga López. Un novo punto de fricción na política municipal. Días antes, o 31 de maio hai un gran mitin na praza da vila tal e como se recolle na publicación ponteareana Renovación do 15 de xuño, os oradores, entre eles Víctor Fraiz, xa falaron do “peligro fascista para la República” e da necesidade da unión do pobo para defendela. As milicias uniformadas de Ponteareas desfilaran polas rúas Sirval, Pablo Iglesias e Largo Caballero sen protección policial por consideralo innecesario a alcaldesa da Cañiza “compañera María”. A súa filla maior, Araceli, lembra a súa nai falando nalgúns mitins na praza do concello, ela aos seus 9 anos vivía aquilo un pouco intimidada.
O mitin foi premonitorio do que pasaría o 18 de xullo, o Alzamento militar é levado a cabo contra o goberno lexítimo e democrático. O día 20 a alcaldesa recibe un telegrama do Gobernador de Pontevedra pedíndolle que adopte medidas necesarias para a defensa do réxime, e ao mediodía unha chamada pedíndolle unha requisa de armas e que enviara xente a Pontevedra. Parte do comité da Fronte Popular declara a folga xeral que rematará ás 9 horas do día seguinte por orde da alcaldesa. A tarde do día 20 sae unha delegación da Fronte Popular cara a Pontevedra mais non pasan de Ponteareas onde os informan de que a capital está tomada polo exército. Volven á Cañiza ao solpor dando orde a alcaldesa de requisar as radios do concello, María responde que é moi tarde pero Tirso Gómez Freijido, fixo valer a súa decisión argumentando que necesitaban estar informados no concello tal como fixeron en Ponteareas, segundo declara ela mesma ao ser interrogada, e alega sentirse coaccionada por Tirso. Outro grupo sae esa mesma tarde cara a Vigo pero ao chegar a altura de Barreiros atopan as barricadas e os enfrontamentos cos militares, así que deciden volver para A Cañiza. A alcaldesa está no concello organizando a requisa de armas e armando algúns homes “para defender el ayuntamiento de cualquier ataque contrario al régimen constítuido” como declarara o labrador Américo Troitiño Vázquez. Ás 10 da mañá do día 21 de xullo, as forzas da Compañía de Asalto de Pontevedra entran na Cañiza facéndose co concello sen atopar ningunha resistencia, incautando as armas que alí se atopaban e ordenando armar os simpatizantes do movemento militar. Neste momento María é detida e levada á prisión de Ribadavia, nese instante decátase do perigo que corre a súa vida, cando, segundo relata a súa filla, paran ao chegar a Melón e oe como un gardián lle di a outro “¿imos mexar por eles?” Ata entón María só pensaba en facer arqueo de caixa para deixar todo en orde aos que viñeran tomar o concello, o seu concepto da ética e honradez profesional estaba por riba das circunstancias. De Ribadavia pasara á prisión de Vigo, e tamén estivo en Tui onde a trasladaran para ser interrogada.
María está na prisión da rúa do Príncipe, alí pasa os días nerviosa, coa sentenza de morte como unha espada de Damocles sobre a súa cabeza. Compartiu prisión con Purita, de 18 anos, filla do alcalde vigués Martínez Garrido, a quen non esqueceu. María tiña unha úlcera de estómago e os seus familiares levábanlle leite todos os días, as funcionarias chamaban por ela en voz alta “¡alcaldesa!”, e cada vez que sentía esas palabras, saíaselle o corazón pola gorxa e pensaba que lle ían a dar “el paseo”, ata que non puido máis e dixo á súa familia que prefería a dor da úlcera que morrer de infarto, e que non lle levaran o leite. A irmá de Purita, Josefina, facía de correo para as presas pois tiña unhas trenzas moi longas onde agachaban notas que entraban e saían da cadea. Ninguén sospeitaba dunha nena tan pequena por iso a deixaban pasar, pois as comunicacións eran a través de dúas reixas cun corredor no medio, e as visitas víanse obrigadas a berrar para poder falar cos presos. Josefina lembra unha das funcionarias por ser a máis mala de todas, a muller do dentista Burgallo, que insultaba moi gravemente ás presas, cun odio envelenado. Moitas estaban alí por ser muller de, filla de, irmá de ou nai de, poucas como María por ter unha responsabilidade política. A familia de María mobilizouse para conseguir a súa liberdade, chamaron a todas as portas buscando recomendacións. O 10 de outubro celébrase na cidade de Vigo Consello de Guerra contra María Gómez González, Enrique Giradles Piña, José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Dámaso Giráldez Piña, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez e Justo Moure Giráldez, todos eles veciños da Cañiza. María é condenada polo delito de Rebelión Militar a pena de morte, xunto a Jesús Eugenio Pérez Pérez e Antonio Mojón Vázquez, mestres nacionais, Tirso Gómez Freijido, latoeiro, e Justo Moure Giráldez, propietario do bar O Paraíso e concelleiro, todos eles socialistas. A sentencia contara co voto en contra do presidente do Consello por non atopar gravidade nos feitos demostrados, recomendando reclusión perpetua. O día 11 de outubro María alega un embarazo para gañar tempo. Fora recoñecida polo alférez médico Manuel Rodríguez-Granjean que dictaminou que era posible que estivera embarazada de 2 meses, ese ditame salvará a vida da alcaldesa. O día 30 de outubro chega dende A Coruña orde de facer outro recoñecemento a María que é respondido o 2 de decembro dende Vigo facéndose constar que non aparecen síntomas clínicos do embarazo. O día 31 de outubro ás 16 horas nas inmediacións do castelo do Castro foran executados Tirso e Jesús, ambos os dous de 49 anos, casados e con fillos; Justo, de 27 anos, casado con tres fillos pequenos, Antonio de 21 anos, solteiro. Todos eles boas persoas, idealistas e que non fixeron mal a ninguén, só foran culpables de ter un soño e de ser leais á República e á legalidade.



En Anarcoefemérides se ha publicado:
- Presó de dones de Saturrarán:

El 29 de desembre de 1937 una ordre de les autoritats franquistes estableix que els edificis destinats a balneari i residència que es troben a la platja de Saturrarán, a la badia d'Ondárroa, (Motrico, Guipúscoa, País Basc) es destinin a penal de dones «altament perilloses». Construït a la desembocadura del riu Mijoa, en el seu origen va ser un complex hoteler i balneari d'atracció turística. A finals del segle XIX, en l'època de màxim esplendor, va comptar amb un edifici anomenat «Grand Hôtel». Davant la demanda d'usuaris, a l'altra banda del canal es van obrir altres establiments (Villa Capricho, Buena Vista, Casa Barrenengoa, Fonda Astigarraga). En 1921, els propietaris van cedir les instal·lacions a la Diòcesi de Vitòria, passant a ser balneari de seminaristes. A començaments de la Guerra Civil en 1936, els edificis van servir com a Quarter General de l'Eusko Gudarostea del Partit Nacionalista Basc (PNB), fins que van ser ocupats pels sediciosos feixistes. Les primeres preses van arribar el gener de 1938; republicanes, socialistes, comunistes i anarquistes, principalment asturianes, gallegues i càntabres. En acabar la guerra es va aplicar l'ordre segons la qual les preses havien de ser internades als llocs més allunyats dels seus llocs de naixement o de residència. Moltes de les primeres preses van ser traslladades a la presó de Palma (Mallorca), mentre que el seu lloc va ser ocupat per preses procedents d'Almeria, de Llevant i de la Manxa. La capacitat del penal era de 700 detingudes, però van arribar a penar entre 1.500 i 2.000 preses. El règim intern ho portaven soldats de l'Exèrcit, requetès i guàrdies civils. Les condicions de vida van ser terribles: menjar pèssim, fam, amuntegament, absència d'higiene, malalties (bronquitis, septicèmia, tuberculosi, tifus, insuficiència respiratòria...) i arbitrarietats. Gran part dels aliments enviats per les famílies de les preses eren furtats per les pròpies monges mercedàries, encarregades de la vigilància de les preses, i venuts al economat de la presó o d'estraperlo. Dins del penal van funcionar diversos tallers, on fabricaven bosses de paper, agendes i material d'escriptori, per a empreses exteriors, com ara la Casa Berásetegui, de Sant Sebastià. Els càstigs s'acomplien a cel·les situades als soterranis, freqüentment inundats. Una investigació realitzada als Registre Civil del Jutjat de Pau de Motrico, va donar una xifra de 116 dones i 56 infants morts a la presó de Saturrarán entre 1938 i 1946, xifra a la qual s'ha d'afegir altres defuncions no inscrites en el citat registre civil. Les mestre preses van fer classes d'alfabetització a les companyes, a les quals van assistir 350 preses el primer any, arribant posteriorment a més de 700 durant els anys posteriors. Entre les preses que hi van ser podem citar Isabel Ríos Lazcano, que va fer un retrat de Saturrarán en el seu llibre de memòries Testimonios de la Guerra Civil; Josefa García Segret, que també va recollir les seves vivències en el llibre ¡Abajo las dictaduras!; la mestra Leonor Ruipérez Cristóbal, que va escriure Relato de mi vida; la comunista Rosario Sánchez Mora (Rosario la Dinamitera), qui li va dedicar un bonic poema Miguel Hernández; Urania Mella, filla del pensador anarquista Ricardo Mella i professora de solfeig i a qui el seu marit va ser afusellat pels feixistes; la cenetista gironina Carme Riera; María Purificación Gómez González, alcaldessa de A Cañiza (Pontevedra, Galícia) durant la II República; i fins i tot milicianes estrangeres de les Brigades Internacionals. En 1946 Santuarrán va tancar les seves portes com a centre penitenciari després de la intervenció de la Creu Roja; des d'aquell mateix any va tornar rebre seminaristes fins al seu tancament definitiu en 1968. Sumit en un total abandó, l'oportunitat de demolició va arribar arran de les riades d'agost de 1983. En 1987 l'Ajuntament de Motrico va comprar l'indret a l'Església i va ser esbucats tots els edificis. Actualment només hi queda una explanada inhòspita de ciment. L'1 d'abril de 2007 el Govern Basc va realitzar un homenatge a les víctimes de la repressió franquista de la presó de Saturrarán; hi van assistir algunes supervivents, com ara Carmen Riera, Anita Morales, Sagrario Merodio, Rosario Sánchez, Balbina Laseras i Victoria Rodríguez. El 7 de juliol de 2007 l'organització «Ahaztuak 1936-1977» hi va instal·lar una placa en memòria de les preses de Saturrarán.
Ver distintos comentarios en otras páginas y blogs:
Nelly Pérez Giráldez
Historia Moderna del PSOE. Contada con humor por el periodista Alfredo Goberna.
miércoles 28 de mayo de 2008
Exposición XUÑO CC PARADANTA
ANTONIO VERGARA VERGARA
Naceu en Bos Aires, Arxentina, fillo dun emigrante galego.
Cursou estudos superiores e dende entón estudiou debuxo e pintura: participou en concursos e exposicións. Becado pola Escola de Bela Artes de Lanús, provincia de Bos Aires, pertenceu ó grupo “Esfera”, que xurdiu na Escola de Bos Artes de Lanús.
Afincado en España desde 1985, integrouse na Asociación de Pintores Alacantinos.
A partir do 2005, vive na aldea de Penavaqueira, lugar de nacemento dos seus pais no concello de melón, Ourense.
A súa obra pictórica a realiza na aldea refrexando nos seus cadros ó óleo e ó acrílico, toda a maxia e o encanto do lugar; por iso as súas obras son paisaxes e bodegóns.
A súa obra estará exposta no CENTRO COMARCAL DE A PARADANTA dende o 16 ó 30 de xuño.
Poderase visitar en horario de 10 a 14:30 de luns a venres e de 11 a 14 os sábados.
viernes 2 de mayo de 2008
BREVE HISTORIA DEL PERIÓDICO DECANO EUROPEO DE LA PRENSA DE DISTRIBUCIÓN GRATUITA: EL FORO METROPOLITANO DE VIGO
EL FORO METROPOLITANO es un periódico gratuito y bilingüe que nace en Vigo en 1990 con el nombre de O Foro da Portela. Es decano europeo de la prensa de distribución gratuita, siendo la segunda la revista Coia Información (en la actualidad revista El Gran Vigo) nacida en esta misma ciudad en 1991. El honor de ser la tercera publicación lo ostenta el Minidiario que apareció por primera vez en Valencia en 1992. En estos últimos años aparecieron distintas publicaciones de distribución gratuita en todos los países europeos.
EL FORO METROPOLITANO, periódico de alta calidad, se imprime en 32 páginas a todo color, en papel alta blancura de 55 grs. Las medidas de sus páginas son 290 x 420, módulos 50 (alto módulo 35, ancho columna 45), número de columnas 5 y la medida de mancha es de 247 x 370.
EL FORO METROPOLITANO desarrolla en sus páginas las secciones de: Foro especial, Vigo, Pontevedra, Galicia, España, Participación Ciudadana y además se tratan, aparte de la información general, asuntos de interés de los distintos sectores: economía, desarrollo sostenible, I + D, sociedad, educación, cultura, deporte, medioambiente, política, etc..
El grado de importancia de este periódico, EL FORO METROPOLITANO, o de cualquier otro del mundo, en Internet, se puede comprobar en el medidor de medios Mediatico.Com que es un directorio de medios de comunicación de todo el mundo.
Mediatico.com
EL FORO METROPOLITANO es una publicación INDEPENDIENTE, tanto de las instituciones como de los poderes financieros, que tiene como finalidad la información directa, veraz, fiable y responsable. Por ello se reserva el derecho de no publicar escritos, artículos y anuncios cuyos contenidos puedan considerarse contrarios a la legislación vigente, u ofensivos para las personas físicas o jurídicas afectando a su intimidad y honor. Así mismo no publica los anuncios o información que puedan implicar perjuicio para los menores, hagan apología del uso de la violencia, estén relacionados con el juego ilegal, petición de dinero, sectas, discriminación racial, que solicite envío de sellos como respuesta, que implique contactos, intercambios sexuales, ni aquellos cuyo teléfono de contestación, contacto o información empiecen por 906 y otros de iguales características.
SUPLEMENTOS
EL FORO METROPOLITANO cuenta con los suplementos El Foro Metropolitano de Vigo – Pontevedra, El Foro del Val Miñor y la Revista El Gran Vigo, como ediciones escritas. Además cuenta con varios periódicos digitales, Web, blogs y próximamente con la televisión Vigo TV.
DISTRIBUCIÓN
EL FORO METROPOLITANO es un periódico gratuito que se edita en Vigo, de capital gallego. Se distribuye en Vigo, Redondela, Pazos de Borbén, Fornelos de Montes, Mos, Porriño, Ponteareas, Mondariz, Mondariz Balneario, Covelo, A Cañiza, Crecente, Arbo, As Neves, Salvaterra do Miño, Salceda de Caselas, Tuy, O Rosal, A Guarda, Tomiño, Gondomar, Nigrán, Bayona, Santa Mª de Oia, , Cangas, Moaña, Marín, Bueu, Sotomaior, Vilaboa, Pontevedra, Santiago de Compostela, Coruña, Lugo, Orense, algunas partes de España y Portugal. Además también se envía a distintos lugares fuera de España: ONU, Vaticano, Patronato de los Premios Nobel, Casa Real Sueca, Argentina, Brasil, Venezuela.
El periódico EL FORO METROPOLITANO, a todo color tienen la mejor distribución para un medio de comunicación de esta categoría: Suscritores, Comunidades de empresarios de polígonos industriales, asociaciones culturales, vecinales, juveniles, etc., asociaciones y confederaciones de empresarios, confederaciones y asociaciones sindicales, empresas puerto, Estación Marítima, aeropuerto, estación de ferrocarril, estación de autobuses, polígonos industriales, gasolineras, ayuntamientos de la provincia de Pontevedra, Coruña, Lugo y Orense, alcaldes, bibliotecas, colegios e institutos, universidades, Diputación Provincial de Pontevedra, A Coruña, Lugo y Orense, Delegaciones Provinciales de la Xunta y del Estado, colegios de árbitros, colegios profesionales, delegaciones de federaciones deportivas, concejales y otros cargos de Ayuntamientos, conselleiros, dependencias, presidencia de la Xunta, bibliotecas de toda Galicia y bibliotecas municipales y de colegios e institutos de la provincia de Pontevedra, Bancos y Cajas de Ahorros, Federación de Vecinos, Asociaciones, clubes deportivos, Obispado de Tuy – Vigo, buzoneo, bares, cafeterías, restaurantes, hoteles, hostales, clínicas privadas, ambulatorios, casas de salud, hospitales, peluquerías, comunidades de vecinos, Gobierno Central, Ministerios, Bibliotecas Nacionales, Fundaciones y otros organismos a nivel estatal, Xunta de Galicia, Arzobispado de Santiago de Compostela, algunas importantes empresas, centros culturales y universidades de Portugal, etc.
COLABORADORES EN LOS REPORTAJES Y FOROS ESPECIALES
Entre otros muchos, colaboran o han colaborado con nosotros en nuestros foros especiales:
Políticos (Presidentes, Ministros, Consellerios, Alcaldes, Concejales, Diputados, Senadores, etc): José Luis Rodríguez Zapatero, Mariano Rajoy Brey, Emilio Pérez Touriño, Anxo Quintana, Manuel Fraga Irribarne, Rafael Lourzan Abal, Xosé Manuel Beiras, Francisco Cacharro Pardo, Pilar del Castillo, Francisco Cerviño González, Hixinio Beiras Cal, Guillermo Hernández Cerviño, Celso Currás Fernández, Jesús Pérez Varela, Ángel Latas, Pablo Ferreira, Delfín Fernández, Enrique López Veija, Aurelio Miras Portugal, Alberto Núñez Feijoo, Xosé Manuel Barreiro Fernández, José María Hernández Cochón, Carlos Mantilla, Antón Louro Goyanes, María Xosé Porteiro, Enrique López Veija, María José Cimadevila Cea, Juan Rodríguez Yuste, José Blanco López, Manel Gallego Lomba, Rosa Miguélez Ramos, Antolín Sánchez Presedo, Pedro Zerolo, César Pascual Fernández, Xosé Francisco Ferreiro Abelleira, Jesús Caldera, Gaspaz Llamazares, Manuel Luis Rodríguez González, Modesto Pose Mesura, Carlos Aymerich, Cristina Carbona, Francisco Araújo Castro, Alejandro Tiana (Secretario General de Educación), Laura Elena Sánchez Piñón, Luis Gómez Piña, Nicolás Iván Vaqueiro, Xosé Paz Antón, Ánxela Bugallo Rodríguez, Javier Arellano, Ricardo Varela, Alfonso De Lis, Arantza Ruiz (Pais Vasco), Javier Bernabé Martín (Gijón), María Luisa Graña, Loles Dolz, Carmela Silva, Elena Espinosa, Juan Frojan, José Manuel Figueroa, María Méndez (BNG), María Dolores Cabaleiro, Xosé Carlos Arias, Isarua Abelairas, Miguel Barros Puente, Silvia Bermúdez Pérez (Responsable Comarcal de Galiza Nova), Gonzalo Caballero, Pilar Rojo, Lucia Molares Pérez, Olaia Fernández, Mauricio Ruiz Ceniceros, Enrique Viéitez Alonso, Xavier Toba, Ignacio López – Chaves Castro, Amador Fernández Fernández, Santiago Domínguez Olveira, Marta Iglesias Bueno, Belén Sío, Margarida Martíns, Ángeles Silva Gónzalez (Baiona), María Luisa López Castro (Gondomar), Ana Maria Ríal Fernández (Nigrán), Juan Hermida (Nigrán), María Jesús Martins (Baiona), Laura López Atrio, Manuel Núñez Sestelo (Gondomar), Enrique Cabaleiro González (Salceda de Caselas), Xulio Calviño, Corina Porro, José López Orozco (Alcalde de Lugo), Xosé Sánchez Bugallo (Alcalde de Santiago de Compostelea), Raúl Francés Rodríguez (Alcalde de Porriño), María Jesús Escudero (Alcaldesa de Mos), Xaime Rei Barreiro (Alcalde de Redondela), Luis Carlos de la Peña (Baiona), Xosé M. Millán Otero (Moaña), , Lois Pérez Castrillo, Manoel Soto Ferreiro, Manuel Pérez, Cesar Mera (A Cañiza), Ventura Pérez Mariño, Carlos Príncipe, Abel Caballero, Benito Pérez (Alcalde Pedáneo de Bembrive), Efrén Juanes (Nigrán), Antonio Araújo Quintas (Gondomar), etc.
Directores Generales: Rosa María Peris Cervera (Directora General del Instituto de la Mujer), Margarita Rodríguez Rama (Directora Xeral do IGAPE, Carlos Gómez Arruche (Director General de la Guardia Civil), Loreto San Martín Gómez (Directora General de Juventud), Javier Valenzuela Gimeno (Director General de Información Internacional), Ignacio Calderón (Director General de la FAD), Rafael Blanco Perea (Director General del Consejo superior de Deportes), Carlos Muñoz Repiso (Director General de Tráfico), Mª José Thomas Berbén (Coordinadora oficina de Emigración), etc.
Cuerpos de Seguridad del Estado: Manuel Ignacio Oliver Buhigas (Teniente General Jefe del Mando Regional Noroeste), Manuel Mariño Castro (Comisario Jefe de la Policia de Vigo - Redondela), José Sotelo Rodríguez (Jefe de la Policía Local de Vigo), Manuel Lamas Estévez (Comisario de Policía), etc.
Poder Judicial: Candido conde Pumpido Touron (Fiscal General del Estado, Xesús Souto Prieto (Presidente del Tribunal Superior de Justicia de Galicia), Emilio Calatayud Pérez (Magistrado del Juzgado de Menores de Granada), Vicente Magro Server (Presidente de la Audiencia Provincial de Alicante), Joaquín López Valeiras (Secretario del Juzgado de los Social nº 5 de Vigo), Adolfo Pérez de Oliver y Toliva (Consejo General del Poder Jurdicial), etc.
Rectores, catedráticos, profesores universitarios: Carlos Berzosa Alonso (Rector Universidad Complutense de Madrid), Araceli Macia (Rectora de la UNED), Manuel González Mouriño (Director del CPI Sárdoma), Manuel Mella (Catedrático Universidad Complutense), Enrique Varela Álvarez (Profesor Universidad de Vigo), Alberto Vaquero García (Universidad de Vigo), Argimiro Rojo Salgado (Catedrático Universidad de Vigo), Oscar García (Profesor Universidad de Vigo), José Luis Legido (Universidad de Vigo), Luis Barrio Murga (Universidad de Vigo), Miguel Ángel Miras Calvo (Doctor en Matemáticas), Manuel Burgos Tomil (Profesor Universidad de Vigo), Jacobo Izquierdo (Profesor Universidad de Vigo), Jaime Aneiros Pereira (Universidad de Vigo), Emilio Rey (Universidad de Vigo), Serafín Villanueva Bembibre (Profesor Filosofía), Enrique Vila Abad (Director UNED A Coruña),
Empresarios e Instituciones empresariales: José Costas García (Presidente de la Cámara de Comercio de Vigo), José Manuel Fernández Alvariño (Presidente de la Confederación de Empresarios de Pontevedra), Juan Ramón Güel (Presidente del Club Financiero de Vigo), Javier Centeno (Gerente de AJE), Pilar Blanco Tuimil (Presidenta AJE Vigo), José Ángel Blanco Núñez (Gerente de Compostela Monumental), Encarna Álvarez García (Presidenta de la Federación de Comerciantes de Vigo), Antonio Reguera Repiso (Presidente de la Federación Provincial de Comercio), José Martínez Torea (Ex Presidente Autoridad Portuaria), José Antonio Lama Moure (Director Academia Postal), Antón Piñeiro (Presidente de la AD Seis do Nadal, Julio Fernández Gayoso (Presidente Caixanova), Pablo Comesaña Vázquez (Director Adjunto de Astilleros M. Cies), Daniel Fernández – Alvariño Ferro (Director Gerente Salfer), Carmen Caffael (Directora de RTVE), Juan Antonio González (Autoescuelas San Benito), Asociación de Empresarios da Pasaxe (Gondomar), ACHEGO – Asociación de Comerciantes y Empresarios de Gondomar, José María Delgado (Director Gerente de PROSOLIA), Candido Cabaleiro Lorenzo (Alquipos), Rosa Rodríguez Fundin (Comunidad de Empresarios del Polígono de Miraflores Sárdoma), etc.
Cultura: Alfonso Zulueta de Haz (Presidente del Consello da Cultura Gallera), Antonio Montero Carro (Gerente del Consello da Cultura Galega), Lalo Vázque Gil (Cronista Oficial de Vigo), José Mª Seijas López (Presidente de la Federación Gallega de Comercio), Alberto Zambade (Escrito Arganda del Rey), Xavier Illa Couto (Presidente del Instituto Galego de Estudio comunitarios), Jesús Calabuig (Pintor), Damian Villalaín (Director de la Fundación Carlos Casares), Victor Freixanes (Escritor),
Iglesia y otras Istituciones: Julian Barrio Barrio (Arzobispo de Santiago de Compostela), Enrique Múgica Herzog (Defensor del Pueblo de España), José Ramón Vázquez Sánchez (Valedor do Pobo), Luis Espada Recarey (Valedor do Ciudadán),
Periodistas: Julia Donis Cerezo (TVE), Carmen Domínguez Simona, Alfredo Goberna, Diego Vázquez, Jorge Lamas, Juan Villar, Benigno de la Torre, Lino Blanco, Antonio Estévez, Eugenio Eiroa, Alejandro López Casal, Miguel Ángel Rodríguez, Alberto Ovenza, Antonio Saborido, Miguel Esqueira,
Sindicatos: Olga Alonso Suárez (UGT), Cristina Fojo Campos (Secretaria Mujer CIG), Elena Rodríguez (Secretaria Mujer CCOO), Santos Héctor Rodríguez (UGT), Xerardo Abraldes (CIG), Joel Vázquez Alcántara (CCOO), Suso Seixo (Secretario General CIG), Xan María Castro (Secretario General de CCOO Galicia), Xesús Mosquera (Secretario General UGT Galicia), Julio Ruiz Ruiz (Secretario Confederal de Migraciones CCOO), Carmen Nodar Sanmartin (Responsable del Área de Migraciones de UGT), Manuel Mera (Secretario Confederal de Formación Sindical y Migración de CIG), Teresa Vázquez Arias (Secretaria General de CGT Galicia), Xaime López Golpe (Secretario de Acción Sindical CCOO), José Antonio Gómez Goméz (Secretario General UGT Galicia), Joaquin Rodríguez García (Secretario Acción sindical UGT), Xosé Cameselle Romero (Secretario General Unión Comarcal CCOO Vigo), Emilio Bahmondo López (Secretario General Transportes UGT), Xavier Aboi Pérez (Secretario Sectorial do Mar CIG), José Manuel Fernández Pérez (Secretario General CCOO Vigo)
Asociacionismos: Elena González (Presidenta de la Federación Eduardo Chao, Antonio García (Presidente de AHIGE – Canarias), Mar Asunción (WWF/ADENA), Xosé Veiras García (ADEGA), José Luis García Lorenzo (Greenpeace España), Liliana Spendeler (Amigos de la Tierra España), Eleuterio García (Delegado Atletismo), Antonio Iglesias (Presidente del a Federación Gallega de Motonáutica), Asociación Vecinal O Carballo Sárdoma, Asociación de Propietarios de la Carballa, Asociación de Vecinos de Teis, Asociación de Vecinos Camiño Vello de Coia, Asociación de Vecinos de Lavadores, Asociación de Vecinos del Calvario, Sociedad Cultural Helios de Bembrive, Asociación Fonte do Galo, Asociación Veciñal Casco Vello, Asociación de Vecinos de Beade, Asociación de Vecinos Val do Fragoso, Pedro Mezquida (Secretario General de ASNEPA), Asociación de Vecinos Santa Lucia de la Salgueria, Asociación de Afectados de Matamá, Colectivos de Afectados de Lavadores, Asociación Liñeiriños Cabral, Asociación de Afectados de Ameixeira Alcabre, Asociación Alternativa Veciñal, Colectivos de Afectados de Samil – Navia, Colectivos de Afectados de Teis, Asociación de Afectados de Sárdoma, Pedro Gómez Valadés (Presidente de la Asociación Galega de Amizade con Israel), Adenco, Ecologistas en Acción, Raúl Vila Caride (Presidente de Xestas), Elva Riveiro (Presidente de Lúa), Carmen Avendaño Otero (Presidenta de la Fundación Írguete),
Arquitectos: Miguel Font Rosell, Carlos Ardid
Deporte: Manuel Parcero (Delegado Federación de Fútbol), Fernando Iglesias (Delegado Colegio de Árbitros), Daniel Costas Fernández (ASDEBAV), Francisco José González (Delegado Provincial Deportes), Felipe Buceta Fernández (Coordinador Deportes en Edad Escolar), José Ángel Otero Lamas (Dto.. Técnico IMD), Chano Rodríguez (Deportista),
Salud: Carlos Ponte Mittelbrunn (Médico y Presidente de la Federación de Asociaciones de defensa de la sanidad pública), Víctor Aznar Marcén (Presidente de Satse), Miguel Mosquera Claro (Médico), Ignacio Sáenz Consculluela (Presidente de PEACRAM),
Colegios: Concepción Martínez (Directora del CEE Saladino Cortizo), Arcadio Rodríguez (CEIP Escultor Acuña), José Manuel Piñeiro (Profesor), Manuel Ovidio González (CEIP Sárdoma Moledo), Cesar Blanco (Academia Postal), Juan Francisco Centrón (Director del CEIP Mosteiro Bembrive), Luis Barbosa Fernández (Director CEIP Chans Bembrive),
Otros: Miguel Anxo Rodríguez (Abogado), Francisco Crusat (Abogado), Antón Carreira (Abogado), Oscar Martínez (Abogado), Francisco Ferreira, Alberto Monedero, Manolo Porto, Santiago Rial (Corujo), Fernando Aira Enríquez (Veterinario), Juan Carlos Paz (Abogado), Xaviero Pérez Tizón (Ingeniero), etc.
¿CÓMO ESTÁ LA DIFUSIÓN EN GALICIA?
Los medios de comunicación que más han crecido en Galicia, en el período 2006/2007, han sido: La Voz de Galicia en prensa diaria y El Foro Metropolitano de Vigo en periódicos mensuales.
La Voz de Galicia. La difusión del pasado mes de mayo fue de 104.933 periódicos diarios, lo que supone un incremento del 4,04%.
El Foro Metropolitano. La difusión mensual es de 50.000 ejemplares. Tiene varios suplementos: El Foro del Val Miñor, Revista El Gran Vigo, El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra,...Y los periódico digitales: elforodigital,com, elgranvigo.net, vicusmetropolis.com, infojoven.net, .... Los buenos resultados de difusión de La Voz de Galicia y El Foro Metropolitano de Vigo contrastan con la tendencia negativa de la mayor parte de la prensa impresa.
La Voz, junto con La Nueva España y El Foro Metropolitano, encabeza el crecimiento de la difusión en el grupo de los diarios que no se editan ni en Madrid ni en Barcelona. En el ámbito gallego, refiriéndose a datos acumulados de enero a mayo del 2007 en comparación al mismo período del 2006,Faro de Vigo, segundo diario en difusión en Galicia, cae un 3,5% y se queda en 40.021 ejemplares. El Atlántico Diario no aparece ni en el grupo de los de 2.000. La Opinión baja un 2,6%, y vende 6.144 periódicos. También es negativo el resultado de El Progreso, con un 1,5% menos. Las cabeceras gallegas de los periódicos de venta difunden en conjunto 83.973 ejemplares, 19.306 menos que La Voz.
RÉCORD EN INTERNET
También la edición digital de La Voz de Galicia marcó un nuevo récord de audiencia en el mes de mayo, junto con http://www.elforodigital.com/, segundo periódico digital más visitado de Galicia según Mediatico.com
ENCUESTA OCTUBRE 2005
Perfil del lector habitual de prensa: El Foro Metropolitano
Muestra: 1500 personas | 500 Vigo y Zona de influencia | 500 resto provincia de Pontevedra | 500 resto Galicia
Nivel de estudios
21% (sin estudios); 49% (básicos); 84% (secundarios); 83%(universitarios)
Nivel económico
31% (medio bajo); 84% (medio); 67% (medio alto); 8% (alto)
Por sexo
49% mujeres; 51% hombres
Tiempo dedicado a la lectura de la prensa
29% (10 min.); 36% (15/30 min.); 21% (30/45 min.); 16% (60 min.); 5% (más de 60 min.).
¿Cómo considera a El Foro Metropolitano?
Buena información: 90%
Independiente: 87%
Veraz: 93%
Objetivo: 92%
¿Qué destaca de El Foro Metropolitano? (Valoración de 0 a 9)
Información veraz e independiente 9
Información de Vigo 8
Información de Pontevedra 8
Información de Galicia 7
Información de España 6
Foros y opinión 9
Diseño 6
Fotografía 6
Calidad de impresión 9
Publicidad 7
Suplementos 7
ENCUESTA ENERO 2007 DE MEDIATICO (directorio de periódicos de todo el mundo) sobre www.elforodigital.com
www.elforodigital.com
Incremento mensual de visitas: 42,58%
24 de Enero: 20.710 visitas (según la medición de MEDIATICO.COM)
En el pasado mes de Enero el periódico digital www.elforodigital.com registró un incremento de visitas del 42,58 % sobre el mes de diciembre, y del 81,11% en relación con el mismo mes del año anterior.
En Enero de 2007 se superaron por primera vez las 20.000 visitas/día, siendo el 25 de Enero el día en que se registraron más visitas, 20.711.
ALGUNOS NÚMEROS DEL PERIÓDICO EL FORO METROPOLITANO EN PDF.
Abril 2008
Marzo 2008
Julio 2004
Agosto 2004
Diciembre 2004
INFORMACIÓN RECOGIDA EN PRENSA DE DISTRIBUCIÓN GARTUITA Y EN WIKIPEDIA
El Foro Metropolitano de Vigo, periódico gratuito y bilingüe, nace en Vigo en 1990 con el nombre de O Foro da Portela. Decano europeo de la prensa de distribución gratuita tiene como segunda a la revista Coia Información (en la actualidad revista El Gran Vigo) nacida en esta misma ciudad en 1991. El honor de ser la tercera publicación lo ostenta el Minidiario que apareció por primera vez en Valencia en 1992. Tres años después(1995) salió a la luz Metro, un periódico sueco, y la siguiente empresa en lanzar al mercado un periódico gratuito fue la noruega Schibested, que en 1999 publicó desde Zúrich el periódico 20 Minutos.
Fue Estados Unidos el país pionero en prensa gratuita, con la publicación, en la década de 1940, del primero de estos periódicos, que actualmente se denomina Contra Costa Times. En los años 70 surgieron algunas publicaciones gratuitas más, aunque este tipo de prensa no empezó a ser popular en Norteamérica hasta la década siguiente.
Como hemos dicho antes Europa se incorporó a esta corriente con mucho retraso y fue España el país que dio el primer paso, en 1990.
EL FORO METROPOLITANO, periódico de alta calidad, se imprime en 32 páginas a todo color, en papel alta blancura de 55 grs. Las medidas de sus páginas son 290 x 420, módulos 50 (alto módulo 35, ancho columna 45), número de columnas 5 y la medida de mancha es de 247 x 370.
EL FORO METROPOLITANO desarrolla en sus páginas las secciones de: Foro especial, Vigo, Pontevedra, Galicia, España, Participación Ciudadana y además se tratan, aparte de la información general, asuntos de interés de los distintos sectores: economía, desarrollo sostenible, I + D, sociedad, educación, cultura, deporte, medioambiente, política, etc..
El grado de importancia de este periódico, EL FORO METROPOLITANO, o de cualquier otro del mundo, en Internet, se puede comprobar en el medidor de medios Mediatico.Com que es un directorio de medios de comunicación de todo el mundo.
Mediatico.com
EL FORO METROPOLITANO es una publicación INDEPENDIENTE, tanto de las instituciones como de los poderes financieros, que tiene como finalidad la información directa, veraz, fiable y responsable. Por ello se reserva el derecho de no publicar escritos, artículos y anuncios cuyos contenidos puedan considerarse contrarios a la legislación vigente, u ofensivos para las personas físicas o jurídicas afectando a su intimidad y honor. Así mismo no publica los anuncios o información que puedan implicar perjuicio para los menores, hagan apología del uso de la violencia, estén relacionados con el juego ilegal, petición de dinero, sectas, discriminación racial, que solicite envío de sellos como respuesta, que implique contactos, intercambios sexuales, ni aquellos cuyo teléfono de contestación, contacto o información empiecen por 906 y otros de iguales características.
SUPLEMENTOS
EL FORO METROPOLITANO cuenta con los suplementos El Foro Metropolitano de Vigo – Pontevedra, El Foro del Val Miñor y la Revista El Gran Vigo, como ediciones escritas. Además cuenta con varios periódicos digitales, Web, blogs y próximamente con la televisión Vigo TV.
DISTRIBUCIÓN
EL FORO METROPOLITANO es un periódico gratuito que se edita en Vigo, de capital gallego. Se distribuye en Vigo, Redondela, Pazos de Borbén, Fornelos de Montes, Mos, Porriño, Ponteareas, Mondariz, Mondariz Balneario, Covelo, A Cañiza, Crecente, Arbo, As Neves, Salvaterra do Miño, Salceda de Caselas, Tuy, O Rosal, A Guarda, Tomiño, Gondomar, Nigrán, Bayona, Santa Mª de Oia, , Cangas, Moaña, Marín, Bueu, Sotomaior, Vilaboa, Pontevedra, Santiago de Compostela, Coruña, Lugo, Orense, algunas partes de España y Portugal. Además también se envía a distintos lugares fuera de España: ONU, Vaticano, Patronato de los Premios Nobel, Casa Real Sueca, Argentina, Brasil, Venezuela.
El periódico EL FORO METROPOLITANO, a todo color tienen la mejor distribución para un medio de comunicación de esta categoría: Suscritores, Comunidades de empresarios de polígonos industriales, asociaciones culturales, vecinales, juveniles, etc., asociaciones y confederaciones de empresarios, confederaciones y asociaciones sindicales, empresas puerto, Estación Marítima, aeropuerto, estación de ferrocarril, estación de autobuses, polígonos industriales, gasolineras, ayuntamientos de la provincia de Pontevedra, Coruña, Lugo y Orense, alcaldes, bibliotecas, colegios e institutos, universidades, Diputación Provincial de Pontevedra, A Coruña, Lugo y Orense, Delegaciones Provinciales de la Xunta y del Estado, colegios de árbitros, colegios profesionales, delegaciones de federaciones deportivas, concejales y otros cargos de Ayuntamientos, conselleiros, dependencias, presidencia de la Xunta, bibliotecas de toda Galicia y bibliotecas municipales y de colegios e institutos de la provincia de Pontevedra, Bancos y Cajas de Ahorros, Federación de Vecinos, Asociaciones, clubes deportivos, Obispado de Tuy – Vigo, buzoneo, bares, cafeterías, restaurantes, hoteles, hostales, clínicas privadas, ambulatorios, casas de salud, hospitales, peluquerías, comunidades de vecinos, Gobierno Central, Ministerios, Bibliotecas Nacionales, Fundaciones y otros organismos a nivel estatal, Xunta de Galicia, Arzobispado de Santiago de Compostela, algunas importantes empresas, centros culturales y universidades de Portugal, etc.
COLABORADORES EN LOS REPORTAJES Y FOROS ESPECIALES
Entre otros muchos, colaboran o han colaborado con nosotros en nuestros foros especiales:
Políticos (Presidentes, Ministros, Consellerios, Alcaldes, Concejales, Diputados, Senadores, etc): José Luis Rodríguez Zapatero, Mariano Rajoy Brey, Emilio Pérez Touriño, Anxo Quintana, Manuel Fraga Irribarne, Rafael Lourzan Abal, Xosé Manuel Beiras, Francisco Cacharro Pardo, Pilar del Castillo, Francisco Cerviño González, Hixinio Beiras Cal, Guillermo Hernández Cerviño, Celso Currás Fernández, Jesús Pérez Varela, Ángel Latas, Pablo Ferreira, Delfín Fernández, Enrique López Veija, Aurelio Miras Portugal, Alberto Núñez Feijoo, Xosé Manuel Barreiro Fernández, José María Hernández Cochón, Carlos Mantilla, Antón Louro Goyanes, María Xosé Porteiro, Enrique López Veija, María José Cimadevila Cea, Juan Rodríguez Yuste, José Blanco López, Manel Gallego Lomba, Rosa Miguélez Ramos, Antolín Sánchez Presedo, Pedro Zerolo, César Pascual Fernández, Xosé Francisco Ferreiro Abelleira, Jesús Caldera, Gaspaz Llamazares, Manuel Luis Rodríguez González, Modesto Pose Mesura, Carlos Aymerich, Cristina Carbona, Francisco Araújo Castro, Alejandro Tiana (Secretario General de Educación), Laura Elena Sánchez Piñón, Luis Gómez Piña, Nicolás Iván Vaqueiro, Xosé Paz Antón, Ánxela Bugallo Rodríguez, Javier Arellano, Ricardo Varela, Alfonso De Lis, Arantza Ruiz (Pais Vasco), Javier Bernabé Martín (Gijón), María Luisa Graña, Loles Dolz, Carmela Silva, Elena Espinosa, Juan Frojan, José Manuel Figueroa, María Méndez (BNG), María Dolores Cabaleiro, Xosé Carlos Arias, Isarua Abelairas, Miguel Barros Puente, Silvia Bermúdez Pérez (Responsable Comarcal de Galiza Nova), Gonzalo Caballero, Pilar Rojo, Lucia Molares Pérez, Olaia Fernández, Mauricio Ruiz Ceniceros, Enrique Viéitez Alonso, Xavier Toba, Ignacio López – Chaves Castro, Amador Fernández Fernández, Santiago Domínguez Olveira, Marta Iglesias Bueno, Belén Sío, Margarida Martíns, Ángeles Silva Gónzalez (Baiona), María Luisa López Castro (Gondomar), Ana Maria Ríal Fernández (Nigrán), Juan Hermida (Nigrán), María Jesús Martins (Baiona), Laura López Atrio, Manuel Núñez Sestelo (Gondomar), Enrique Cabaleiro González (Salceda de Caselas), Xulio Calviño, Corina Porro, José López Orozco (Alcalde de Lugo), Xosé Sánchez Bugallo (Alcalde de Santiago de Compostelea), Raúl Francés Rodríguez (Alcalde de Porriño), María Jesús Escudero (Alcaldesa de Mos), Xaime Rei Barreiro (Alcalde de Redondela), Luis Carlos de la Peña (Baiona), Xosé M. Millán Otero (Moaña), , Lois Pérez Castrillo, Manoel Soto Ferreiro, Manuel Pérez, Cesar Mera (A Cañiza), Ventura Pérez Mariño, Carlos Príncipe, Abel Caballero, Benito Pérez (Alcalde Pedáneo de Bembrive), Efrén Juanes (Nigrán), Antonio Araújo Quintas (Gondomar), etc.
Directores Generales: Rosa María Peris Cervera (Directora General del Instituto de la Mujer), Margarita Rodríguez Rama (Directora Xeral do IGAPE, Carlos Gómez Arruche (Director General de la Guardia Civil), Loreto San Martín Gómez (Directora General de Juventud), Javier Valenzuela Gimeno (Director General de Información Internacional), Ignacio Calderón (Director General de la FAD), Rafael Blanco Perea (Director General del Consejo superior de Deportes), Carlos Muñoz Repiso (Director General de Tráfico), Mª José Thomas Berbén (Coordinadora oficina de Emigración), etc.
Cuerpos de Seguridad del Estado: Manuel Ignacio Oliver Buhigas (Teniente General Jefe del Mando Regional Noroeste), Manuel Mariño Castro (Comisario Jefe de la Policia de Vigo - Redondela), José Sotelo Rodríguez (Jefe de la Policía Local de Vigo), Manuel Lamas Estévez (Comisario de Policía), etc.
Poder Judicial: Candido conde Pumpido Touron (Fiscal General del Estado, Xesús Souto Prieto (Presidente del Tribunal Superior de Justicia de Galicia), Emilio Calatayud Pérez (Magistrado del Juzgado de Menores de Granada), Vicente Magro Server (Presidente de la Audiencia Provincial de Alicante), Joaquín López Valeiras (Secretario del Juzgado de los Social nº 5 de Vigo), Adolfo Pérez de Oliver y Toliva (Consejo General del Poder Jurdicial), etc.
Rectores, catedráticos, profesores universitarios: Carlos Berzosa Alonso (Rector Universidad Complutense de Madrid), Araceli Macia (Rectora de la UNED), Manuel González Mouriño (Director del CPI Sárdoma), Manuel Mella (Catedrático Universidad Complutense), Enrique Varela Álvarez (Profesor Universidad de Vigo), Alberto Vaquero García (Universidad de Vigo), Argimiro Rojo Salgado (Catedrático Universidad de Vigo), Oscar García (Profesor Universidad de Vigo), José Luis Legido (Universidad de Vigo), Luis Barrio Murga (Universidad de Vigo), Miguel Ángel Miras Calvo (Doctor en Matemáticas), Manuel Burgos Tomil (Profesor Universidad de Vigo), Jacobo Izquierdo (Profesor Universidad de Vigo), Jaime Aneiros Pereira (Universidad de Vigo), Emilio Rey (Universidad de Vigo), Serafín Villanueva Bembibre (Profesor Filosofía), Enrique Vila Abad (Director UNED A Coruña),
Empresarios e Instituciones empresariales: José Costas García (Presidente de la Cámara de Comercio de Vigo), José Manuel Fernández Alvariño (Presidente de la Confederación de Empresarios de Pontevedra), Juan Ramón Güel (Presidente del Club Financiero de Vigo), Javier Centeno (Gerente de AJE), Pilar Blanco Tuimil (Presidenta AJE Vigo), José Ángel Blanco Núñez (Gerente de Compostela Monumental), Encarna Álvarez García (Presidenta de la Federación de Comerciantes de Vigo), Antonio Reguera Repiso (Presidente de la Federación Provincial de Comercio), José Martínez Torea (Ex Presidente Autoridad Portuaria), José Antonio Lama Moure (Director Academia Postal), Antón Piñeiro (Presidente de la AD Seis do Nadal, Julio Fernández Gayoso (Presidente Caixanova), Pablo Comesaña Vázquez (Director Adjunto de Astilleros M. Cies), Daniel Fernández – Alvariño Ferro (Director Gerente Salfer), Carmen Caffael (Directora de RTVE), Juan Antonio González (Autoescuelas San Benito), Asociación de Empresarios da Pasaxe (Gondomar), ACHEGO – Asociación de Comerciantes y Empresarios de Gondomar, José María Delgado (Director Gerente de PROSOLIA), Candido Cabaleiro Lorenzo (Alquipos), Rosa Rodríguez Fundin (Comunidad de Empresarios del Polígono de Miraflores Sárdoma), etc.
Cultura: Alfonso Zulueta de Haz (Presidente del Consello da Cultura Gallera), Antonio Montero Carro (Gerente del Consello da Cultura Galega), Lalo Vázque Gil (Cronista Oficial de Vigo), José Mª Seijas López (Presidente de la Federación Gallega de Comercio), Alberto Zambade (Escrito Arganda del Rey), Xavier Illa Couto (Presidente del Instituto Galego de Estudio comunitarios), Jesús Calabuig (Pintor), Damian Villalaín (Director de la Fundación Carlos Casares), Victor Freixanes (Escritor),
Iglesia y otras Istituciones: Julian Barrio Barrio (Arzobispo de Santiago de Compostela), Enrique Múgica Herzog (Defensor del Pueblo de España), José Ramón Vázquez Sánchez (Valedor do Pobo), Luis Espada Recarey (Valedor do Ciudadán),
Periodistas: Julia Donis Cerezo (TVE), Carmen Domínguez Simona, Alfredo Goberna, Diego Vázquez, Jorge Lamas, Juan Villar, Benigno de la Torre, Lino Blanco, Antonio Estévez, Eugenio Eiroa, Alejandro López Casal, Miguel Ángel Rodríguez, Alberto Ovenza, Antonio Saborido, Miguel Esqueira,
Sindicatos: Olga Alonso Suárez (UGT), Cristina Fojo Campos (Secretaria Mujer CIG), Elena Rodríguez (Secretaria Mujer CCOO), Santos Héctor Rodríguez (UGT), Xerardo Abraldes (CIG), Joel Vázquez Alcántara (CCOO), Suso Seixo (Secretario General CIG), Xan María Castro (Secretario General de CCOO Galicia), Xesús Mosquera (Secretario General UGT Galicia), Julio Ruiz Ruiz (Secretario Confederal de Migraciones CCOO), Carmen Nodar Sanmartin (Responsable del Área de Migraciones de UGT), Manuel Mera (Secretario Confederal de Formación Sindical y Migración de CIG), Teresa Vázquez Arias (Secretaria General de CGT Galicia), Xaime López Golpe (Secretario de Acción Sindical CCOO), José Antonio Gómez Goméz (Secretario General UGT Galicia), Joaquin Rodríguez García (Secretario Acción sindical UGT), Xosé Cameselle Romero (Secretario General Unión Comarcal CCOO Vigo), Emilio Bahmondo López (Secretario General Transportes UGT), Xavier Aboi Pérez (Secretario Sectorial do Mar CIG), José Manuel Fernández Pérez (Secretario General CCOO Vigo)
Asociacionismos: Elena González (Presidenta de la Federación Eduardo Chao, Antonio García (Presidente de AHIGE – Canarias), Mar Asunción (WWF/ADENA), Xosé Veiras García (ADEGA), José Luis García Lorenzo (Greenpeace España), Liliana Spendeler (Amigos de la Tierra España), Eleuterio García (Delegado Atletismo), Antonio Iglesias (Presidente del a Federación Gallega de Motonáutica), Asociación Vecinal O Carballo Sárdoma, Asociación de Propietarios de la Carballa, Asociación de Vecinos de Teis, Asociación de Vecinos Camiño Vello de Coia, Asociación de Vecinos de Lavadores, Asociación de Vecinos del Calvario, Sociedad Cultural Helios de Bembrive, Asociación Fonte do Galo, Asociación Veciñal Casco Vello, Asociación de Vecinos de Beade, Asociación de Vecinos Val do Fragoso, Pedro Mezquida (Secretario General de ASNEPA), Asociación de Vecinos Santa Lucia de la Salgueria, Asociación de Afectados de Matamá, Colectivos de Afectados de Lavadores, Asociación Liñeiriños Cabral, Asociación de Afectados de Ameixeira Alcabre, Asociación Alternativa Veciñal, Colectivos de Afectados de Samil – Navia, Colectivos de Afectados de Teis, Asociación de Afectados de Sárdoma, Pedro Gómez Valadés (Presidente de la Asociación Galega de Amizade con Israel), Adenco, Ecologistas en Acción, Raúl Vila Caride (Presidente de Xestas), Elva Riveiro (Presidente de Lúa), Carmen Avendaño Otero (Presidenta de la Fundación Írguete),
Arquitectos: Miguel Font Rosell, Carlos Ardid
Deporte: Manuel Parcero (Delegado Federación de Fútbol), Fernando Iglesias (Delegado Colegio de Árbitros), Daniel Costas Fernández (ASDEBAV), Francisco José González (Delegado Provincial Deportes), Felipe Buceta Fernández (Coordinador Deportes en Edad Escolar), José Ángel Otero Lamas (Dto.. Técnico IMD), Chano Rodríguez (Deportista),
Salud: Carlos Ponte Mittelbrunn (Médico y Presidente de la Federación de Asociaciones de defensa de la sanidad pública), Víctor Aznar Marcén (Presidente de Satse), Miguel Mosquera Claro (Médico), Ignacio Sáenz Consculluela (Presidente de PEACRAM),
Colegios: Concepción Martínez (Directora del CEE Saladino Cortizo), Arcadio Rodríguez (CEIP Escultor Acuña), José Manuel Piñeiro (Profesor), Manuel Ovidio González (CEIP Sárdoma Moledo), Cesar Blanco (Academia Postal), Juan Francisco Centrón (Director del CEIP Mosteiro Bembrive), Luis Barbosa Fernández (Director CEIP Chans Bembrive),
Otros: Miguel Anxo Rodríguez (Abogado), Francisco Crusat (Abogado), Antón Carreira (Abogado), Oscar Martínez (Abogado), Francisco Ferreira, Alberto Monedero, Manolo Porto, Santiago Rial (Corujo), Fernando Aira Enríquez (Veterinario), Juan Carlos Paz (Abogado), Xaviero Pérez Tizón (Ingeniero), etc.
¿CÓMO ESTÁ LA DIFUSIÓN EN GALICIA?
Los medios de comunicación que más han crecido en Galicia, en el período 2006/2007, han sido: La Voz de Galicia en prensa diaria y El Foro Metropolitano de Vigo en periódicos mensuales.
La Voz de Galicia. La difusión del pasado mes de mayo fue de 104.933 periódicos diarios, lo que supone un incremento del 4,04%.
El Foro Metropolitano. La difusión mensual es de 50.000 ejemplares. Tiene varios suplementos: El Foro del Val Miñor, Revista El Gran Vigo, El Foro Metropolitano de Vigo-Pontevedra,...Y los periódico digitales: elforodigital,com, elgranvigo.net, vicusmetropolis.com, infojoven.net, .... Los buenos resultados de difusión de La Voz de Galicia y El Foro Metropolitano de Vigo contrastan con la tendencia negativa de la mayor parte de la prensa impresa.
La Voz, junto con La Nueva España y El Foro Metropolitano, encabeza el crecimiento de la difusión en el grupo de los diarios que no se editan ni en Madrid ni en Barcelona. En el ámbito gallego, refiriéndose a datos acumulados de enero a mayo del 2007 en comparación al mismo período del 2006,Faro de Vigo, segundo diario en difusión en Galicia, cae un 3,5% y se queda en 40.021 ejemplares. El Atlántico Diario no aparece ni en el grupo de los de 2.000. La Opinión baja un 2,6%, y vende 6.144 periódicos. También es negativo el resultado de El Progreso, con un 1,5% menos. Las cabeceras gallegas de los periódicos de venta difunden en conjunto 83.973 ejemplares, 19.306 menos que La Voz.
RÉCORD EN INTERNET
También la edición digital de La Voz de Galicia marcó un nuevo récord de audiencia en el mes de mayo, junto con http://www.elforodigital.com/, segundo periódico digital más visitado de Galicia según Mediatico.com
ENCUESTA OCTUBRE 2005
Perfil del lector habitual de prensa: El Foro Metropolitano
Muestra: 1500 personas | 500 Vigo y Zona de influencia | 500 resto provincia de Pontevedra | 500 resto Galicia
Nivel de estudios
21% (sin estudios); 49% (básicos); 84% (secundarios); 83%(universitarios)
Nivel económico
31% (medio bajo); 84% (medio); 67% (medio alto); 8% (alto)
Por sexo
49% mujeres; 51% hombres
Tiempo dedicado a la lectura de la prensa
29% (10 min.); 36% (15/30 min.); 21% (30/45 min.); 16% (60 min.); 5% (más de 60 min.).
¿Cómo considera a El Foro Metropolitano?
Buena información: 90%
Independiente: 87%
Veraz: 93%
Objetivo: 92%
¿Qué destaca de El Foro Metropolitano? (Valoración de 0 a 9)
Información veraz e independiente 9
Información de Vigo 8
Información de Pontevedra 8
Información de Galicia 7
Información de España 6
Foros y opinión 9
Diseño 6
Fotografía 6
Calidad de impresión 9
Publicidad 7
Suplementos 7
ENCUESTA ENERO 2007 DE MEDIATICO (directorio de periódicos de todo el mundo) sobre www.elforodigital.com
www.elforodigital.com
Incremento mensual de visitas: 42,58%
24 de Enero: 20.710 visitas (según la medición de MEDIATICO.COM)
En el pasado mes de Enero el periódico digital www.elforodigital.com registró un incremento de visitas del 42,58 % sobre el mes de diciembre, y del 81,11% en relación con el mismo mes del año anterior.
En Enero de 2007 se superaron por primera vez las 20.000 visitas/día, siendo el 25 de Enero el día en que se registraron más visitas, 20.711.
ALGUNOS NÚMEROS DEL PERIÓDICO EL FORO METROPOLITANO EN PDF.
Abril 2008
Marzo 2008
Julio 2004
Agosto 2004
Diciembre 2004
INFORMACIÓN RECOGIDA EN PRENSA DE DISTRIBUCIÓN GARTUITA Y EN WIKIPEDIA
El Foro Metropolitano de Vigo, periódico gratuito y bilingüe, nace en Vigo en 1990 con el nombre de O Foro da Portela. Decano europeo de la prensa de distribución gratuita tiene como segunda a la revista Coia Información (en la actualidad revista El Gran Vigo) nacida en esta misma ciudad en 1991. El honor de ser la tercera publicación lo ostenta el Minidiario que apareció por primera vez en Valencia en 1992. Tres años después(1995) salió a la luz Metro, un periódico sueco, y la siguiente empresa en lanzar al mercado un periódico gratuito fue la noruega Schibested, que en 1999 publicó desde Zúrich el periódico 20 Minutos.
Fue Estados Unidos el país pionero en prensa gratuita, con la publicación, en la década de 1940, del primero de estos periódicos, que actualmente se denomina Contra Costa Times. En los años 70 surgieron algunas publicaciones gratuitas más, aunque este tipo de prensa no empezó a ser popular en Norteamérica hasta la década siguiente.
Como hemos dicho antes Europa se incorporó a esta corriente con mucho retraso y fue España el país que dio el primer paso, en 1990.
jueves 1 de mayo de 2008
CENTRO COMARCAL A PARADANTA




A EXPOSICIÓN FOTOGRÁFICA 'SIDA A OUTRA CARA DA FAME' CHEGA Ó CENTRO COMARCAL DA PARADANTA [02/05/2008]
Acción contra a Fame trae ao Centro Comarcal da Paradanta unha exposición fotográfica co fin de amosar e facer chegar a todos os rincóns o alcance desta praga do século XXI, o SIDA.
Aínda que o número de afectados en todo o mundo segue crecendo de maneira global, é nos países máis pobres onde esta pandemia mata cada día a máis xente. Dos 42 millóns de enfermos que se contabilizan no planeta, o 95% está no Terceiro Mundo.
Dende Acción contra a Fame levan anos traballando con esta realidade, facéndoa chegar a todos os rincóns para mover conciencias xa que na xenerosidade dos países ricos radica parte da solución, non só para que os tratamentos cheguen ó Terceiro Mundo senón tamén para que a ola de destrución que desatou a pandemia non acabe cos sistemas de saúde, de produción alimentaria e co propio equilibrio social dos países afectados.
Esta exposición poderase visitar no Centro Comarcal da Paradanta en horario de 10:00 a 14:30 e de 16:00 a 19:00, de luns a venres, e os fins de semana de 11:00 a 14:00 e de 16:00 a 19:00.
CENTRO COMARCAL A PARADANTA
ccparadanta@comarcasdegalicia.com
Rúa Silleda, s/n 3
36880 A Cañiza
PONTEVEDRA
Tlf: 986 66 33 29
Fax: 986 66 33 28
martes 8 de abril de 2008
ACCIÓN CONTRA A FAME E A S.A. PARA O DESENVOLVEMENTO COMARCAL DE GALICIA PRESENTAN “A REVOLUCIÓN AZUL” NO CENTRO COMARCAL DA PARADANTA


Profesionais do mundo da cooperación e creativos das mellores axencias de publicidade, uniron os seus esforzos para mostrarnos a problemática da falta de acceso ao auga que sofren 1100 millóns de persoas en todo o mundo.
Acción contra a Fame en colaboración coa S.A. para o Desenvolvemento Comarcal de Galicia presenta “A Revolución Azul” no centro comarcal da Paradanta, unha exposición que revisa a problemática do auga a través de carteis publicitarios e paneis didácticos, destinados a ofrecer ao visitante datos dabondo para comprender as situacións que se derivan da falta de auga potable.
Para Acción contra a Fame, o acceso á auga potable é unha aposta fundamental para a saúde e a seguridade alimentaría. A organización traballa en máis de 40 países cerca dos máis vulnerables aportando solucións sinxelas e sostibles ao problema da auga, porque sabemos que se a auga é sinónimo de vida, tamén pode ser sinónimo de morte: non hai que esquecer que máis de 3.900 nenos morren a diario por enfermidades relacionadas coa falta de acceso a auga de calidade e infraestructuras de saneamento básico.
As persoas que contemplen a exposición, ademais de ver estes carteis publicitarios, poderán tamén descubrir as solucións que se están levando a cabo en numerosos países, o esforzo xa realizado e as iniciativas para facilitar o acceso á auga, esencial para a vida.
A exposición terá lugar no Centro Comarcal da Paradanta, os días 2 ao 27 de abril
lunes 7 de abril de 2008
OPERARIOS DA DEPUTACIÓN COMEZAN NA CAÑIZA OS TRABALLOS DE DESBROCE DOS CAMIÑOS DO VIEIRO DA FRANQUEIRA
No día de hoxe, operarios da Deputación darán comezo ás accións de desbroce dos camiños que integran o “Vieiro da Franqueira”. Os traballos de limpeza empezarán no municipio de A Cañiza, para continuar progresivamente por toda a ruta.
A Deputación Provincial presta o seu apoio á posta en valor deste Vieiro da Franqueira, un proxecto cultural, medioambiental, etnográfico e de turismo verde que discorre ó longo de 42 quilómetros, entre A Cañiza e Soutomaior pasando por Mondariz, Ponteareas, Pazos ou Redondela.
O proxecto, avalado pola Mancomunidade Cultural Intermunicipal dos concellos afectados, consiste na recuperación e posta en valor do devandito Vieiro da Franqueira ó longo de 42 kilómetros entre a capela da Virxe da Franqueira, en A Cañiza, e o Castelo de Soutomaior.
Os obxectivos da entidade son contribuír á difusión dos valores naturais, culturais e etnográficos no entorno comprendido polos concellos e parroquias vinculados á rota que leva ata o santuario da Franqueira na Cañiza desde distintos puntos da provincia. O contacto directo con eses valores ó longo do “Vieiro da Franqueira” é un instrumento eficaz para a promoción turística e o desenvolvemento desta zona, nacido do respecto polo noso patrimonio.
A Asociación Intermunicipal “Vieiro da Franqueira” naceu por acordo entre os concellos de A Cañiza, O Covelo, Mondariz, Mondariz Balneario, Ponteareas, Redondela e Soutomaior. Trátase dun proxecto cultural, medioambiental, etnográfico e de turismo verde que discorre, ó longo de 42 quilómetros, entre os devanditos concellos.
A Deputación Provincial presta o seu apoio á posta en valor deste Vieiro da Franqueira, un proxecto cultural, medioambiental, etnográfico e de turismo verde que discorre ó longo de 42 quilómetros, entre A Cañiza e Soutomaior pasando por Mondariz, Ponteareas, Pazos ou Redondela.
O proxecto, avalado pola Mancomunidade Cultural Intermunicipal dos concellos afectados, consiste na recuperación e posta en valor do devandito Vieiro da Franqueira ó longo de 42 kilómetros entre a capela da Virxe da Franqueira, en A Cañiza, e o Castelo de Soutomaior.
Os obxectivos da entidade son contribuír á difusión dos valores naturais, culturais e etnográficos no entorno comprendido polos concellos e parroquias vinculados á rota que leva ata o santuario da Franqueira na Cañiza desde distintos puntos da provincia. O contacto directo con eses valores ó longo do “Vieiro da Franqueira” é un instrumento eficaz para a promoción turística e o desenvolvemento desta zona, nacido do respecto polo noso patrimonio.
A Asociación Intermunicipal “Vieiro da Franqueira” naceu por acordo entre os concellos de A Cañiza, O Covelo, Mondariz, Mondariz Balneario, Ponteareas, Redondela e Soutomaior. Trátase dun proxecto cultural, medioambiental, etnográfico e de turismo verde que discorre, ó longo de 42 quilómetros, entre os devanditos concellos.
viernes 22 de febrero de 2008
Hay que saber bien a quien se vota en estas elecciones
SOBRE TODO LAS MUJERES HAN DE PENSAR MUY BIEN LO QUE VOTAN Y A QUIEN VOTAN
Por: Albino Martínez
Los rasgos de personalidad, tales como sensibilidad, comprensión de los problemas de los ciudadanos e interés por el desarrollo y bienestar de los demás, son los que deben predominar entre los políticos que elijamos, ya que, entre otras razones, son un determinante natural de cercanía al ciudadano y para la política y legislatura que disfrutemos o padezcamos. De lo contrario estaremos eligiendo controladores más que representantes, burócratas y personal directivo, personajes que evitarían la relación con el pueblo con la excusa de dedicarse a la gestión, control y optimización de recursos. Sin embargo, también, en la mayoría de los casos, esto es mentira y lo único que hacen es aprovecharse de los que tienen alrededor, entre otras cosas por su falta de preparación en todas las facetas de la vida, para figurar ante los responsables inmediatos.
En estas elecciones, con esta teoría, y como dice una buena amiga mía : En estas condiciones, la relación de gestión, control y optimización puede fácilmente pervertirse hacia conductas de acoso, por cuanto los “burócratas directivos”, los pelotas inservibles y muy poco formados, cosifican la relación político-ciudadano – cuando me refiero a políticos, me refiero a cualquiera, cargo electo o de confianza-, y pueden “interpretar”, sobre todo cuando hacen teatro ante su inmediato superior, algunas actividades de cercanía a los ciudadanos por parte de sus subordinados -cargos de confianza a su cargo-, como un reto o amenaza contra su “poder” institucional.
Sobre todo las mujeres han de pensar muy bien lo que votan, porque en todos los partidos hay elemento con características que coinciden con la que nos comentaba González de Rivera al describir AL ACOSADOR INSTITUCIONAL como "mediocridad inoperante activa", un trastorno de la personalidad caracterizado por exacerbación de tendencias repetitivas e imitativas, apropiación de los signos externos de la creatividad y el mérito, ansia de notoriedad que puede llegar hasta la impostura, y, sobre todo, intensa envidia hacia la excelencia ajena, que procura destruir por todos los medios a su alcance”..
Las maniobras principales que el mediocre inoperante activo utiliza para el acoso psicológico de su víctima son las siguientes:
a) Someterle a acusaciones o insinuaciones malévolas, sin permitirle defenderse o expresarse.
b) Aislarle de sus compañeros, privarle de información; interrumpir o bloquear sus líneas de comunicación.
c) Desconsiderar e invalidar su trabajo, distorsionar o tergiversar sus actividades y comentarios, atribuirle motivaciones espúreas o vergonzantes.
d) Desacreditar su rendimiento, dificultar el ejercicio de sus funciones, ocultar sus logros y éxitos, exagerar y difundir, fuera de contexto, todos sus fallos, tanto reales como aparentes.
e) Comprometer su salud, física y psíquica, mediante una constante presión estresante que favorece las alteraciones depresivas, psicosomáticas, y actos de huida que pueden llegar hasta la renuncia brusca al puesto laboral o al suicidio.
Repito ver bien a quién votáis y que los partidos vean bien a quién colocan en sus listas y en sus cargo de confianza.
Por: Albino Martínez
Los rasgos de personalidad, tales como sensibilidad, comprensión de los problemas de los ciudadanos e interés por el desarrollo y bienestar de los demás, son los que deben predominar entre los políticos que elijamos, ya que, entre otras razones, son un determinante natural de cercanía al ciudadano y para la política y legislatura que disfrutemos o padezcamos. De lo contrario estaremos eligiendo controladores más que representantes, burócratas y personal directivo, personajes que evitarían la relación con el pueblo con la excusa de dedicarse a la gestión, control y optimización de recursos. Sin embargo, también, en la mayoría de los casos, esto es mentira y lo único que hacen es aprovecharse de los que tienen alrededor, entre otras cosas por su falta de preparación en todas las facetas de la vida, para figurar ante los responsables inmediatos.
En estas elecciones, con esta teoría, y como dice una buena amiga mía : En estas condiciones, la relación de gestión, control y optimización puede fácilmente pervertirse hacia conductas de acoso, por cuanto los “burócratas directivos”, los pelotas inservibles y muy poco formados, cosifican la relación político-ciudadano – cuando me refiero a políticos, me refiero a cualquiera, cargo electo o de confianza-, y pueden “interpretar”, sobre todo cuando hacen teatro ante su inmediato superior, algunas actividades de cercanía a los ciudadanos por parte de sus subordinados -cargos de confianza a su cargo-, como un reto o amenaza contra su “poder” institucional.
Sobre todo las mujeres han de pensar muy bien lo que votan, porque en todos los partidos hay elemento con características que coinciden con la que nos comentaba González de Rivera al describir AL ACOSADOR INSTITUCIONAL como "mediocridad inoperante activa", un trastorno de la personalidad caracterizado por exacerbación de tendencias repetitivas e imitativas, apropiación de los signos externos de la creatividad y el mérito, ansia de notoriedad que puede llegar hasta la impostura, y, sobre todo, intensa envidia hacia la excelencia ajena, que procura destruir por todos los medios a su alcance”..
Las maniobras principales que el mediocre inoperante activo utiliza para el acoso psicológico de su víctima son las siguientes:
a) Someterle a acusaciones o insinuaciones malévolas, sin permitirle defenderse o expresarse.
b) Aislarle de sus compañeros, privarle de información; interrumpir o bloquear sus líneas de comunicación.
c) Desconsiderar e invalidar su trabajo, distorsionar o tergiversar sus actividades y comentarios, atribuirle motivaciones espúreas o vergonzantes.
d) Desacreditar su rendimiento, dificultar el ejercicio de sus funciones, ocultar sus logros y éxitos, exagerar y difundir, fuera de contexto, todos sus fallos, tanto reales como aparentes.
e) Comprometer su salud, física y psíquica, mediante una constante presión estresante que favorece las alteraciones depresivas, psicosomáticas, y actos de huida que pueden llegar hasta la renuncia brusca al puesto laboral o al suicidio.
Repito ver bien a quién votáis y que los partidos vean bien a quién colocan en sus listas y en sus cargo de confianza.
miércoles 6 de febrero de 2008
EL PSOE PARTE IMPORTANTE DE LA HISTORIA DE ESPAÑA
El PSOE, partido socialista, obrero, español, se fundó clandestinamente en el seno de un grupo de intelectuales obreros, de entre los que destacaba Pablo Iglesias, el 2 de mayo de 1879, siendo uno de los primeros partidos socialistas que se fundaron en Europa.
Este partido surgió ante las nuevas realidades y necesidades sociales que se desencadenaron como consecuencia de la revolución industrial.
FELIPE GONZÁLEZ Y EL PSOE: DE LA CLANDESTINIDAD AL GOBIERNO
Por Breogán Gómez Pérez
La clandestinidad del PSOE dura desde 1939 a 1977. En 1974 en Francia se elige a Felipe González secretario general durante el que fue el 26 congreso del partido socialista Y al que, desde Vigo, asistió “”Julián” Francisco López Peña.
.
Felipe González nació el 5 de marzo de 1942 en Sevilla. Como hijo de un tratante de ganado que pertenecía a la Unión General de Trabajadores (UGT) y abogado especializado en litigios laborales, siempre conoció de primera mano los problemas de los trabajadores y los problemas de ejercer la libertad de expresión y manifestación, en 1971 llegó a ser detenido por su participación en una manifestación contraria al régimen.
Durante algunos años, Felipe González dio clases de derecho en la Universidad de Sevilla y mantuvo su carrera política. En 1969 contrajo matrimonio con Carmen Romero con la que tuvo tres hijos.
En 1974, como hemos dicho antes, fue elegido primer secretario del partido, puesto que ocuparía hasta 1997.
Me gustaría hacer constar, de forma breve, algunos datos. Al morir Franco, hay diferencias en el "bunker", entre figuras como Blas Piñar, y políticos veteranos de la dictadura que estaban convencidos de la necesidad del cambio, este era el caso de Fraga o Areilza, y jóvenes que no habían vivido la guerra civil y que iban a desempeñar un papel clave en la transición. Adolfo Suárez será la figura clave en este grupo.
Dentro de las fuerzas de oposición podemos decir que: La derecha liberal era muy débil y se agrupaba en torno a figuras como Ruiz Gimenez y Gil Robles o los partidarios de Juan de Borbón, padre del monarca. Entre los nacionalistas hay que destacar la aparición de Convergència Democràtica de Catalunya dirigida por Jordi Pujol y en el País Vasco, el Partido Nacionalista Vasco y en la izquierda sobresalía el Partido Comunista de España, dirigido por Santiago Carrillo, el partido más organizado y activo al acabar la dictadura. El PSOE había celebrado su Congreso en Suresnes (Francia) en 1974 en el que sale fortalecido con el nuevo grupo dirigente organizado en torno a Felipe González y Alfonso Guerra. El Partido Socialistas Popular de Enrique Tierno Galván era otra fuerza de izquierda que terminó finalmente por unirse al PSOE. En el mundo sindical. Comisiones Obreras era el sindicato más poderoso, mientras que la UGT contaba con algunos, pocos, efectivos clandestinos, militantes del PSOE, y comenzaba a reorganizarse (En el 72, en Vigo, los: García Ortega, Vaquero, Osorno, Giráldez, … participaban en aquellas reuniones “nocturnas” con los Vaqueriza, Varela, Bello, … de CC.OO.). Mientras la histórica CNT se convertía en una fuerza meramente simbólica.
Las disensiones entre el PCE y el PSOE impidieron que toda la oposición democrática se coaligara en una única alianza. Así, surgieron la Junta Democrática, dominada por el PCE y con fuerte capacidad de movilización y la Plataforma de Convergencia Democrática, donde el PSOE, el PNV y la UGT eran las fuerzas principales.
Tras la muerte de Franco en 1975 cambia el panorama político y España comienza su transición, abriéndose así el nuevo camino hacia la democracia. Los partidos políticos que hasta ese momento habían permanecido dentro del marco de la ilegalidad, comienzan a ver la luz. Al legalizarse en febrero de 1977 el PSOE pudo celebrarse el 27 congreso en Madrid y participar en las elecciones que tuvieron lugar el 15 de junio del mismo año con un 29,2 % de votos y posicionándose así como segunda fuerza política, pese a ciertas “voces” que decían que si ganaban los socialistas “si tes dúas vacas vanche quitar unha” o ciertas intervenciones, desde púlpitos o bajo palio, con ruegos más humanos que divinos.
DENTRO DE ESTE MARCO POLÍTICO, EN 1978 SE FORJA LA CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA.
Las Cortes elegidas en 1977 se convirtieron inmediatamente en Cortes Constituyentes. A las pocas semanas de su elección, las Cortes iniciaron los trabajos para elaborar la Constitución. Se eligió una Comisión Constitucional y esta eligió a siete diputados para elaborar un primer texto como proyecto constitucional. Estos siete diputados, los "padres de la constitución" fueron Gabriel Cisneros, Miguel Herrero de Miñón y José Pedro Pérez Llorca de UCD; Gregorio Peces-Barba del PSOE; Jordi Solé Turá del PCE; Miquel Roca, en representación de Minoría Catalana y del PNV; y Manuel Fraga de AP.
1982, UN CAMBIO POLÍTICO
El 28 de octubre de 1982, el PSOE consigue su primer triunfo en las elecciones convirtiéndose Felipe González el 1 de diciembre de 1982 en el presidente del primer gobierno socialista en la historia de España y con Alfonso Guerra como vicepresidente.
1982 supuso una renovación en el ámbito político español, supuso el “CAMBIO” por el que había votado el electorado español, una posibilidad llevada a cabo que pocos años antes hubiera parecido un imposible. En poco tiempo, los socialistas pasaban de la clandestinidad a ocupar el palacio de la Moncloa, residencia reservada desde esos años a los presidentes del gobierno de este país. Durante la legislación del PSOE en estos años, la democracia española comenzó a desarrollarse, a crecer, crear un futuro que es la realidad política española de hoy en día.
En el año 83 comienza la entrada en vigor de los Estatutos de Autonomía, sin que España se haya roto, uno de los cambios más importantes que marcaron esta época dentro de la historia de España.
La Política exterior y las relaciones internacionales siempre supusieron un tema importante para estos gobiernos. De esta manera, el 1 de enero de 1986 se produce un momento muy importante dentro de la historia de España, la adhesión a la Comunidad Económica Europea. Así en una década, España pasa del aislamiento del exterior de la mano de un sistema dictatorial a la participación del proyecto común europeo.
Durante estos años, uno de los mayores triunfos del PSOE fue la ampliación de la cobertura sanitaria a más de seis millones de personas además de la garantía de educación obligatoria y gratuita para los menores de 16 años, los subsidios y pensiones no contributivas, … .
Además, en la primera década de gobierno socialista, se impulsó un programa de modernización de las comunicaciones sin precedentes en la historia de España, algo de esto sabe el actual alcalde de Vigo, Abel Caballero.
Desde el año 1982 al 96 España vivió de mano de las legislaturas socialistas, lo que supuso de alguna manera los primeros pasos de nuestra recién instaurada democracia. El PSOE ganó también las elecciones de 1986, 1989 con mayoría absoluta y las de 1993 hasta que en 1996 ganó el Partido Popular liderado por José María Aznar.
ETAPA ZAPATERO
El 14 de marzo del año 2004 volvió este partido con José Luis Rodríguez Zapatero, a presidir el gobierno, a recoger el testigo de la política española. Podríamos decir de esta legislatura, que Zapatero manteniéndose fiel a sus promesas realizó - política electoralista aparte- una legislatura fértil para España; si exceptuamos estos últimos meses de crisis económica, mundial.
En España se han ampliado los derechos, hay más cohesión..., hay más empleos estables, pese a esta última crisis. Ley de Dependencia, diálogo social... avances sociales importantísimos, 2.500 euros por cada hijo, protección de la mujer ante la violencia de género, ayudas a los discapacitados e inmigración – aquí debemos decir en honor a la verdad que el número de entrada de inmigrantes por la vía legal supera por primera vez a la ilegal- una política de la vivienda que trata de lograr un precio asequible para los jóvenes y los más necesitados y al mismo tiempo reactivar el sector de la construcción…. Nuestro ejercito está para el compromiso de España con la paz y no con las guerras ajenas…. Este gobierno supero la campaña de deslegitimación que puso en duda el trabajo de la Policía en el 11 M y los resultados electorales… Buenos resultados en la lucha contra el terrorismo de ETA combatiéndolo con todos los instrumentos del Estado de derecho… Ley de Igualdad ….Etec., etc.
Quizás lo que más haya caracterizado a este gobierno durante estos tres años ha sido su capacidad de diálogo, tanto con la oposición como con los presidentes de las Comunidades Autónomas, y su apuesta por la pluralidad, esto es evidente en los medios de comunicación públicos televisión española, …, En definitiva, como dice mi padre: “A España no le han sentado mal estos años".
Este partido surgió ante las nuevas realidades y necesidades sociales que se desencadenaron como consecuencia de la revolución industrial.
FELIPE GONZÁLEZ Y EL PSOE: DE LA CLANDESTINIDAD AL GOBIERNO
Por Breogán Gómez Pérez
La clandestinidad del PSOE dura desde 1939 a 1977. En 1974 en Francia se elige a Felipe González secretario general durante el que fue el 26 congreso del partido socialista Y al que, desde Vigo, asistió “”Julián” Francisco López Peña.
.
Felipe González nació el 5 de marzo de 1942 en Sevilla. Como hijo de un tratante de ganado que pertenecía a la Unión General de Trabajadores (UGT) y abogado especializado en litigios laborales, siempre conoció de primera mano los problemas de los trabajadores y los problemas de ejercer la libertad de expresión y manifestación, en 1971 llegó a ser detenido por su participación en una manifestación contraria al régimen.
Durante algunos años, Felipe González dio clases de derecho en la Universidad de Sevilla y mantuvo su carrera política. En 1969 contrajo matrimonio con Carmen Romero con la que tuvo tres hijos.
En 1974, como hemos dicho antes, fue elegido primer secretario del partido, puesto que ocuparía hasta 1997.
Me gustaría hacer constar, de forma breve, algunos datos. Al morir Franco, hay diferencias en el "bunker", entre figuras como Blas Piñar, y políticos veteranos de la dictadura que estaban convencidos de la necesidad del cambio, este era el caso de Fraga o Areilza, y jóvenes que no habían vivido la guerra civil y que iban a desempeñar un papel clave en la transición. Adolfo Suárez será la figura clave en este grupo.
Dentro de las fuerzas de oposición podemos decir que: La derecha liberal era muy débil y se agrupaba en torno a figuras como Ruiz Gimenez y Gil Robles o los partidarios de Juan de Borbón, padre del monarca. Entre los nacionalistas hay que destacar la aparición de Convergència Democràtica de Catalunya dirigida por Jordi Pujol y en el País Vasco, el Partido Nacionalista Vasco y en la izquierda sobresalía el Partido Comunista de España, dirigido por Santiago Carrillo, el partido más organizado y activo al acabar la dictadura. El PSOE había celebrado su Congreso en Suresnes (Francia) en 1974 en el que sale fortalecido con el nuevo grupo dirigente organizado en torno a Felipe González y Alfonso Guerra. El Partido Socialistas Popular de Enrique Tierno Galván era otra fuerza de izquierda que terminó finalmente por unirse al PSOE. En el mundo sindical. Comisiones Obreras era el sindicato más poderoso, mientras que la UGT contaba con algunos, pocos, efectivos clandestinos, militantes del PSOE, y comenzaba a reorganizarse (En el 72, en Vigo, los: García Ortega, Vaquero, Osorno, Giráldez, … participaban en aquellas reuniones “nocturnas” con los Vaqueriza, Varela, Bello, … de CC.OO.). Mientras la histórica CNT se convertía en una fuerza meramente simbólica.
Las disensiones entre el PCE y el PSOE impidieron que toda la oposición democrática se coaligara en una única alianza. Así, surgieron la Junta Democrática, dominada por el PCE y con fuerte capacidad de movilización y la Plataforma de Convergencia Democrática, donde el PSOE, el PNV y la UGT eran las fuerzas principales.
Tras la muerte de Franco en 1975 cambia el panorama político y España comienza su transición, abriéndose así el nuevo camino hacia la democracia. Los partidos políticos que hasta ese momento habían permanecido dentro del marco de la ilegalidad, comienzan a ver la luz. Al legalizarse en febrero de 1977 el PSOE pudo celebrarse el 27 congreso en Madrid y participar en las elecciones que tuvieron lugar el 15 de junio del mismo año con un 29,2 % de votos y posicionándose así como segunda fuerza política, pese a ciertas “voces” que decían que si ganaban los socialistas “si tes dúas vacas vanche quitar unha” o ciertas intervenciones, desde púlpitos o bajo palio, con ruegos más humanos que divinos.
DENTRO DE ESTE MARCO POLÍTICO, EN 1978 SE FORJA LA CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA.
Las Cortes elegidas en 1977 se convirtieron inmediatamente en Cortes Constituyentes. A las pocas semanas de su elección, las Cortes iniciaron los trabajos para elaborar la Constitución. Se eligió una Comisión Constitucional y esta eligió a siete diputados para elaborar un primer texto como proyecto constitucional. Estos siete diputados, los "padres de la constitución" fueron Gabriel Cisneros, Miguel Herrero de Miñón y José Pedro Pérez Llorca de UCD; Gregorio Peces-Barba del PSOE; Jordi Solé Turá del PCE; Miquel Roca, en representación de Minoría Catalana y del PNV; y Manuel Fraga de AP.
1982, UN CAMBIO POLÍTICO
El 28 de octubre de 1982, el PSOE consigue su primer triunfo en las elecciones convirtiéndose Felipe González el 1 de diciembre de 1982 en el presidente del primer gobierno socialista en la historia de España y con Alfonso Guerra como vicepresidente.
1982 supuso una renovación en el ámbito político español, supuso el “CAMBIO” por el que había votado el electorado español, una posibilidad llevada a cabo que pocos años antes hubiera parecido un imposible. En poco tiempo, los socialistas pasaban de la clandestinidad a ocupar el palacio de la Moncloa, residencia reservada desde esos años a los presidentes del gobierno de este país. Durante la legislación del PSOE en estos años, la democracia española comenzó a desarrollarse, a crecer, crear un futuro que es la realidad política española de hoy en día.
En el año 83 comienza la entrada en vigor de los Estatutos de Autonomía, sin que España se haya roto, uno de los cambios más importantes que marcaron esta época dentro de la historia de España.
La Política exterior y las relaciones internacionales siempre supusieron un tema importante para estos gobiernos. De esta manera, el 1 de enero de 1986 se produce un momento muy importante dentro de la historia de España, la adhesión a la Comunidad Económica Europea. Así en una década, España pasa del aislamiento del exterior de la mano de un sistema dictatorial a la participación del proyecto común europeo.
Durante estos años, uno de los mayores triunfos del PSOE fue la ampliación de la cobertura sanitaria a más de seis millones de personas además de la garantía de educación obligatoria y gratuita para los menores de 16 años, los subsidios y pensiones no contributivas, … .
Además, en la primera década de gobierno socialista, se impulsó un programa de modernización de las comunicaciones sin precedentes en la historia de España, algo de esto sabe el actual alcalde de Vigo, Abel Caballero.
Desde el año 1982 al 96 España vivió de mano de las legislaturas socialistas, lo que supuso de alguna manera los primeros pasos de nuestra recién instaurada democracia. El PSOE ganó también las elecciones de 1986, 1989 con mayoría absoluta y las de 1993 hasta que en 1996 ganó el Partido Popular liderado por José María Aznar.
ETAPA ZAPATERO
El 14 de marzo del año 2004 volvió este partido con José Luis Rodríguez Zapatero, a presidir el gobierno, a recoger el testigo de la política española. Podríamos decir de esta legislatura, que Zapatero manteniéndose fiel a sus promesas realizó - política electoralista aparte- una legislatura fértil para España; si exceptuamos estos últimos meses de crisis económica, mundial.
En España se han ampliado los derechos, hay más cohesión..., hay más empleos estables, pese a esta última crisis. Ley de Dependencia, diálogo social... avances sociales importantísimos, 2.500 euros por cada hijo, protección de la mujer ante la violencia de género, ayudas a los discapacitados e inmigración – aquí debemos decir en honor a la verdad que el número de entrada de inmigrantes por la vía legal supera por primera vez a la ilegal- una política de la vivienda que trata de lograr un precio asequible para los jóvenes y los más necesitados y al mismo tiempo reactivar el sector de la construcción…. Nuestro ejercito está para el compromiso de España con la paz y no con las guerras ajenas…. Este gobierno supero la campaña de deslegitimación que puso en duda el trabajo de la Policía en el 11 M y los resultados electorales… Buenos resultados en la lucha contra el terrorismo de ETA combatiéndolo con todos los instrumentos del Estado de derecho… Ley de Igualdad ….Etec., etc.
Quizás lo que más haya caracterizado a este gobierno durante estos tres años ha sido su capacidad de diálogo, tanto con la oposición como con los presidentes de las Comunidades Autónomas, y su apuesta por la pluralidad, esto es evidente en los medios de comunicación públicos televisión española, …, En definitiva, como dice mi padre: “A España no le han sentado mal estos años".
Etiquetas:
Adolfo Suárez,
Aznar,
CC.OO,
clandestinidad,
Diego de Giráldez,
Felipe González,
Fraga,
Franco,
García Ortega,
Gil Robles,
José Luis Rodríguez Zapatero,
Osorno,
PSOE,
socialistas,
UGT,
Vaquero
sábado 2 de febrero de 2008
EL ARTE EN GALICIA ESTÁ VIVO
EL ARTE EN GALICIA ESTÁ VIVO
Enviado por Ramón de ACUDE CON VIGO
He encontrado en la Red un blog interesante que nos habla del Arte en Galicia y de sus artistas. Nos dice: “Desde GALICIA ARTE trataremos de dar a conocer y difundir la obra, sólo, de los más destacados artistas gallegos contemporáneos.
En GALICIA ARTE hemos diferenciado la popularidad local o sectorial de algún/os artistas, de la valía artística integral y de la proyección internacional. Por ese motivo en esta página no estarán todos los artistas gallegos, pero los que estén serán los grandes del Siglo XX / XX”.
Uno de su artículos nos habla de : “LOS GRANDES DE LA PINTURA Y ESCULTURA EN GALICIA: GRANELL, CASTILLO, COLMEIRO, GIRALDEZ, LAXEIRO, SOUTO, SEVILLANO, LEIRO …”
Enviado por Ramón de ACUDE CON VIGO
He encontrado en la Red un blog interesante que nos habla del Arte en Galicia y de sus artistas. Nos dice: “Desde GALICIA ARTE trataremos de dar a conocer y difundir la obra, sólo, de los más destacados artistas gallegos contemporáneos.
En GALICIA ARTE hemos diferenciado la popularidad local o sectorial de algún/os artistas, de la valía artística integral y de la proyección internacional. Por ese motivo en esta página no estarán todos los artistas gallegos, pero los que estén serán los grandes del Siglo XX / XX”.
Uno de su artículos nos habla de : “LOS GRANDES DE LA PINTURA Y ESCULTURA EN GALICIA: GRANELL, CASTILLO, COLMEIRO, GIRALDEZ, LAXEIRO, SOUTO, SEVILLANO, LEIRO …”
Etiquetas:
Angel Sevillano,
Arte,
Arturo Souto,
arístas gallegos,
blog,
Colmeiro,
Diego de Giráldez,
Galicia,
Jorge Castillo Casalderrey,
Laxeiro,
Leiro,
página
sábado 26 de enero de 2008
O GRUPO DE ECOLOGÍA CIENTÍFICA DE GALICIA “GECMA” CUMPRE 30 ANOS DEFENDENDO O MEDIO AMBIENTE E A CALIDADE DE VIDA.
A presidenta do Grupo de Ecoloxía Científica de Galicia, Nelly Pérez Giráldez, durante a reunión do traballo base para a realización do Programa do 30 aniversario, dixo que:
“Desde GECMA seguimos pedindo as autoridades que gobernen para a paz, o desenrolo sostible e a ecoloxía, porque ese é o futuro que necesita o planeta”
Redacción El Foro: Xaneiro de 2008.- “GECMA, coma un dos grupos pioneiros, quere facer un recoñecemento implícito ás orixes do ecoloxismo así como aos grupos e persoas que abriron unha nova vía para a reconciliación do home coa naturaza ( haí estiveron o principio de todo, xente coma Tito Giráldez, Pepe Torea, Xosé Manuel Alvarez, Xavier Pérez Tizón, …) GECMA dende o principio pretendeu abandeirar este tema de gran sensibilidade cidadá e de vital importancia para a vida no planeta, fomentando o asociacionismo que nos axude a realizar un desenvolvemento sostible da cidade de Vigo e de Galicia … e en xeral do planeta. Queremos ser solidarios a nivel global e para iso abriremos canles e mecanismos de participación social eficaz, contando con todos, para que os nosos estudios e acción política, realizados interdisciplinariamente, actúen horizontalmente porque sabemos que o desenvolvemento sostible afecta interadministrativamente ás distintas concellalías e administracións. A administración non pode permanecer inactiva -e por iso a empurramos, con protestas, de vez en cando-, ante o cada vez maior grado de protección medioambiental que demanda a sociedade en xeral e a viguesa en particular, vén obrigada a dar unha resposta eficaz e adecuada, que coordine a acción pública orientada á prevención e control da contaminación, á eficiencia dos mecanismos de xestión e ao fomento da participación cidadá.
O noso plantexamento entronca coa definición que se fai de desenvolvemento sostible dende unha perspectiva global-local (GLOCAL). Atraverso desta visión integrada pretendemos que o Concello de Vigo lidere o proceso de sostibilidade que hai anos debería haber feito. Para elo ha comprometerse o traballo de toda a organización municipal no desenvolvemento da sostibilidade dende os marcos de xestión e técnicos, e de democracia participativa que aparecen na Campaña Europea de Cidades Sostibles e nos compromisos da CARTA DE AALBORG e o modelo de xestión socioambiental das AXENDAS 21.
O Concello de Vigo, como cidade e entorno social e ambiental, dende aquí hasta A Cañiza, máis grande de Galicia e eixo da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, non pode deixar pasar o reto de desenvolver a súa propia estratexia de sostibilidade, con base na Axenda 21 Local, para que deste xeito poda conxugar o crecemento económico, social e político non só para os nosos fillos, senón tamén para os nosos netos e aquí quero decir que tanto o alcalde coma a concelleira teñen sensibilidade medioambiental..
Hoxe en día está plenamente asumido que un modelo de crecemento desenvolvista e incontrolado non é viable no tempo. Pola contra, o desenvolvemento ten que ser compatible coa protección e promoción do medio ambiente, definindo un modelo de desenvolvemento caracterizado pola sostibilidade.
Calquera proxecto debe permitir atender ás necesidades do presente sen poñer en perigo a capacidade das xeracións futuras para resolver os seus problemas. Por outra banda unha adecuada integración da política medio ambiental na acción política global, permite definir modelos de desenvolvemento a nivel local, integrando patrimonio histórico e natural.
Os membros do GECMA aspiramos a unha sociedade con maiores niveis de benestar, maior cohesión social e maior sostibilidade. Para conseguilo, apostamos por un modelo de crecemento económico equilibrado e duradeiro.
En GECMA temos unha visión integradora da relación do home co seu contorno. Creemos nas políticas de conservación de recursos e de eficacia enerxética orientadas a buscar o desenvolvemento sostible, sen poñer en perigo a renovación dos recursos”.
“Desde GECMA seguimos pedindo as autoridades que gobernen para a paz, o desenrolo sostible e a ecoloxía, porque ese é o futuro que necesita o planeta”
Redacción El Foro: Xaneiro de 2008.- “GECMA, coma un dos grupos pioneiros, quere facer un recoñecemento implícito ás orixes do ecoloxismo así como aos grupos e persoas que abriron unha nova vía para a reconciliación do home coa naturaza ( haí estiveron o principio de todo, xente coma Tito Giráldez, Pepe Torea, Xosé Manuel Alvarez, Xavier Pérez Tizón, …) GECMA dende o principio pretendeu abandeirar este tema de gran sensibilidade cidadá e de vital importancia para a vida no planeta, fomentando o asociacionismo que nos axude a realizar un desenvolvemento sostible da cidade de Vigo e de Galicia … e en xeral do planeta. Queremos ser solidarios a nivel global e para iso abriremos canles e mecanismos de participación social eficaz, contando con todos, para que os nosos estudios e acción política, realizados interdisciplinariamente, actúen horizontalmente porque sabemos que o desenvolvemento sostible afecta interadministrativamente ás distintas concellalías e administracións. A administración non pode permanecer inactiva -e por iso a empurramos, con protestas, de vez en cando-, ante o cada vez maior grado de protección medioambiental que demanda a sociedade en xeral e a viguesa en particular, vén obrigada a dar unha resposta eficaz e adecuada, que coordine a acción pública orientada á prevención e control da contaminación, á eficiencia dos mecanismos de xestión e ao fomento da participación cidadá.
O noso plantexamento entronca coa definición que se fai de desenvolvemento sostible dende unha perspectiva global-local (GLOCAL). Atraverso desta visión integrada pretendemos que o Concello de Vigo lidere o proceso de sostibilidade que hai anos debería haber feito. Para elo ha comprometerse o traballo de toda a organización municipal no desenvolvemento da sostibilidade dende os marcos de xestión e técnicos, e de democracia participativa que aparecen na Campaña Europea de Cidades Sostibles e nos compromisos da CARTA DE AALBORG e o modelo de xestión socioambiental das AXENDAS 21.
O Concello de Vigo, como cidade e entorno social e ambiental, dende aquí hasta A Cañiza, máis grande de Galicia e eixo da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, non pode deixar pasar o reto de desenvolver a súa propia estratexia de sostibilidade, con base na Axenda 21 Local, para que deste xeito poda conxugar o crecemento económico, social e político non só para os nosos fillos, senón tamén para os nosos netos e aquí quero decir que tanto o alcalde coma a concelleira teñen sensibilidade medioambiental..
Hoxe en día está plenamente asumido que un modelo de crecemento desenvolvista e incontrolado non é viable no tempo. Pola contra, o desenvolvemento ten que ser compatible coa protección e promoción do medio ambiente, definindo un modelo de desenvolvemento caracterizado pola sostibilidade.
Calquera proxecto debe permitir atender ás necesidades do presente sen poñer en perigo a capacidade das xeracións futuras para resolver os seus problemas. Por outra banda unha adecuada integración da política medio ambiental na acción política global, permite definir modelos de desenvolvemento a nivel local, integrando patrimonio histórico e natural.
Os membros do GECMA aspiramos a unha sociedade con maiores niveis de benestar, maior cohesión social e maior sostibilidade. Para conseguilo, apostamos por un modelo de crecemento económico equilibrado e duradeiro.
En GECMA temos unha visión integradora da relación do home co seu contorno. Creemos nas políticas de conservación de recursos e de eficacia enerxética orientadas a buscar o desenvolvemento sostible, sen poñer en perigo a renovación dos recursos”.
domingo 20 de enero de 2008
A CAÑIZA
A Cañiza: De la antigüedad a la actualidadPor nelly pérez giráldez
Viajando por la crtª. N-120 Vigo- Logroño o por la Autovía A-52 Rías Baixas, se llega a la villa de A Cañiza, situada en la parte SE de la provincia de Pontevedra.
Con una extensión de 108 Km.2, su población alcanza los 7.000 habitantes distribuidos en las parroquias de Achas, A Cañiza, Couto, Franqueira, Luneda, Oroso, Petán, Parada y Valeixe.
En la actualidad la Villa destaca por su excelente oferta turística y por el fuerte impulso que está experimentando el sector industrial y empresarial.
La esmerada y exquisita gastronomía de la zona, basada en los productos cárnicos con el jamón como abanderado y la celebración de importantes eventos, como lo son las antiquísimas romerías de A Franqueira o la conocida Feria del Jamón, son algunos de los reclamos con que cuenta esta localidad. Reclamos que sirven de excusa para conocer la restante y variada oferta turística que brinda la oportunidad de contemplar la diversidad paisajística de sus montañas y vaguadas y de conocer su patrimonio artístico, las costumbres de sus gentes y de disfrutar de otros acontecimientos populares que tienen lugar a lo largo de todo el año.
Esta oferta turística se completa con unos servicios concebidos para mejorar la calidad de vida de sus habitantes y al mismo tiempo para satisfacer las necesidades y demandas de los miles de turistas y viajeros que nos visitan a diario.
SITUACIÓN Y VÍAS DE COMUNICACIÓN:
Cañiza destaca por su estratégica situación geográfica, al encontrarse justamente a mitad de camino entre las ciudades de Ourense y de Vigo .
El hecho de que por el centro del casco urbano pasara la crtª. N-120 influyó para que la Villa desarrollara toda una infraestructura hostelera capaz y suficiente para satisfacer las demandas de los viajeros.
Además se mejoraron al máximo los servicios y se crearon nuevas infraestructuras que dieron al Municipio un renovado aire de modernidad.
Por otra parte la inauguración de la A-52 en el año 1998, con dos accesos directos a la Villa, uno de ellos a escasos 500 m. del casco urbano y otro a la altura del polígono industrial, ha favorecido notablemente la economía local que ha visto incrementado su ritmo económico debido, entre otros factores, a la instalación de nuevas empresas que, a su vez, han generado un gran número de puestos de trabajo.
Además la apertura de la A-52 ha acortado considerablemente las distancias entre A Cañiza y las grandes urbes gallegas, favoreciendo también al turismo de la zona al aumentar el número de visitas a lo largo de todo el año.
A estas dos vías terrestres de comunicación, se unirá una 3ª en un corto período de tiempo que será conocida como la Autovía A Cañiza-Pontevedra, anunciada en el Consejo de Ministros celebrado por el Gobierno en la ciudad de A Coruña en enero de este mismo año.
Esta 2ª autovía unirá Pontevedra capital con la Autovía A-52 das Rías Baixas a la altura de la localidad cañicense pasando por los municipios de Pontecaldelas y Covelo entre otros.
Con esta nueva vía, la localidad de A Cañiza se convertirá en uno de los municipios mejor comunicados de toda Galicia.
HISTORIA DE LA ZONA:
De los antiguos pobladores de la Bisbarra no quedan más restos que los Castros, las Cidades, los dólmenes y las insculturas rupestres, por lo que se deduce que su vida era fundamentalmente pastoril. La primera referencia histórica de la zona viene dada por la expedición de Decio Juno Bruto en el año 138 a. de C.
Excepto por el sur, A Cañiza se encuentra rodeada de altas montañas, siendo ésta su comunicación natural y el lugar por donde recibió las mayores influencias. De ahí que sus fortificaciones, en los altos valles, fueran inmejorables refugios para abatir las invasiones externas.
La historia del Municipio nos conduce inevitablemente a la parroquia de Valeixe, Feligresía de la que dependían otros lugares como A Cañiza. Todavía hoy entre los vecinos de la Villa existe la creencia de que la parroquia de Valeixe había sido la capital del Ayuntamiento. Dato que es incorrecto. Valeixe fue feligresía de la que era anexa el lugar de A Cañiza, así como otros barrios, hasta que los vecinos de este lugar reclamaron, en un juicio muy sonado, la autonomía parroquial. No podemos hablar de A Cañiza como Municipio o Ayuntamiento hasta entrado el año 1800. Es por estas fechas cuando, y por influencias francesas, las parroquias se unifican en Ayuntamientos. El Acta de Constitución del Ayuntamiento de A Cañiza data del año 1.820.
A CAÑIZA: ETIMOLOGÍA
El nombre de A Cañiza se deriva del término "Canizas o Cañizos", nombre con el que llamaban, los lugareños, a las casetas construidas con ramas de árboles entretejidas que les servían para guarecerse de la lluvia.
Los habitantes de A Cañiza son conocidos como Cañicenses. Al no existir datos positivados que nos expliquen porqué se tomó este gentilicio, el único razonamiento seguro es el de la fuerza de la costumbre y el peso de la memoria popular que, de siempre, llamó a los pobladores de la zona: cañicenses.
ESCUDO:
En campo de plata un Carballo de sínople terrasado de lo mismo.
Si consideramos el hecho de que la historia de la localidad comienza con los asentamientos celtas, cuyos restos jalonan la zona y que una de las citanias más importantes, y quizás la más grande, conocida como A Cidade, está enclavada en un lugar rodeado de carballos, árbol robusto que denota fuerza, quizás podamos entender el significado del escudo: un carballo como signo de la fortaleza de un pueblo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)